ب
نگاهی به پرستار انداختم.
سرش توی مانیتور بود و اصلا حواسش در این جهان نبود.
الحمدالله مشاهده کرد درستی هم به اینجا که من جای گرفته بودم نداشت.
در یک تصمیم آنی از جا بلند شدم و بدون جلب توجه کنار تِلا توقف کردم.
مشاهده کردن لب های سرخ اناری اش حالم را دگرگون میکرد. نمیشد اورا متوجه شدو خویشتن داری کرد.
نمیشد آن قرص ماه را مشاهده کرد و جای جای صورتش را با بوسه هایی داغ آماج نگحرکت کرد.
او بی نهایت با آن لباس آبی رنگ شل و ول برای من دلپذیر می نمود.
در هر حالتی دل از دل بیچاره ما به تاراج می برد. دل من در سینه خودم بود و برای او می تپید.
نتوانستم خود داری کنم. نتوانستم کنارش باشم و از او دست بکشم. خم شده و لب های اناری اش را کام گرفتم. مزه خاصی نمی داد ولی پر احساس بود.
پر از حس ناب تمایل داشتن…
و ولی اوی لعنتی که به آن بوسه داغ هم جواب نداد. کنار کشیدم….بیخودی داشتم می ماندم. هر لحظه آشفته تر…هر لحظه پریشان حال تر…هر لحظه دلداده تر و به قعر جهنم رفتن.
دیده هایش…
آن دو گوی لعنتی عسلی!
آن دیدهان قلبفریبِ مکار!
آن مژگان های مشکی رنگی که قابِ عسلی هایش بود.
تار و پود آن چشم ها کاری با من میکرد که صدهزار دخترِ دلربا با من نمیکردند!
آن موهای پیچ در پیچ سیاهش…قلب از قلب بی قرارمان می برد.
آن زلفانِ بی قرارِ از روسری بیرون زده اش…که روی بالش زیر سرش پراکنده بود…نگاه نواز بود. دل انگیز بود، قلبفریب و حیله گرانه بود.
_اگر زلفت به هر تاری اسیر تازه ای دارد
مبارک باشد امّا دلبری اندازه ای دارد تلا خانوم
“قراگوزلو”
چشم بستم.
عقل میاظهار کرد برو
دل میبیان کرد بمان…
عجب مهلکه ای بود میان آن دوی یکی از یکی لجباز تر….
_از خدا میطلبم عمر درازی چراکه زلف
که به صد دیده کنم سیر سراپای ترا
“صائب تبریزی”
پلک هایم لرزیدند.
به گمانم دیوانه شدن این شکلی بود. به گمانم سر به جنون گذاشتن چیزی شبیه به حال من می بود.
صوتی ملایمش جانی بود مجدداً! برای منه عاشق….
آن صوتی گراهی شده و بم شده قشنگ…کمی خش دار کمی زنانه…اما هنوز هم پر صلابت…پر از آن شور و حال جوانی!
_جانم!
جانم عزیزم.
و نگذاشتم دیگر حرف بزند تا پس از آن خوابِ سنگینِ قلبهره آور خسته شود.
پرستار را صوت زدم و به طول نینجامید که من را بیرون کردند و پزشک برای معاینهاش رفت.
به تازگی چیزی خریده بودم به نام موبایل…می شد با هر کجا بخواهی تماس بگیری! تازه وارد ایران شده بود…اوایل دهه هفتاد.
و من نوه حاج آقا دهقانی یکی از حجره داران بازار تهران جزء اامان کسانی بودم که همیشگی اولین هارا داشتم.
امکان زنگ زدن به خارج از ایران را نداشت ولی همین که میشد به خانواده حاج دهقانی خبر صحت و سلامتی دخترشان را داد خوب بود.
طاما نکشید که کل بیمارستان را روی سرشان گذاشتند.
من روی صنقلبی نشسته و از متوجه شدن شادیشان لبخندی کوچک و محو بر لبانم قرار گرفت. همین که کسانی بودند تا غمم را با آن ها قسمت کنم جای شکرش باقی بود.
خسته بودم و مدت های طولانی بود خواب و خوراک از من گحرکت کرده شده بود.
ریش مردانه ام قد بلند شده بود، مدتی بود کوتاهشان نکرده بودم. تِلا با ریش و سبیل، بیشتر قبولم داشت ولی ریش های من شمتوجه شدا نامرتب بود. اینکه او پس از به هوش آمدنش مرا اینطور جنگلی دیده بود و زهره اش ترکیده نشده بود، جای سوال داشت!
نگاه بستم و از این ساکتش الانم اوی همواره در صحنه را شکر بیان کردم.
من معبودم را کل وجودم را به فراموشی سر سپرده بودم اما او بی منت، بی دیده داشت، بی گلایه و بی شکایت همیشگی حواسش به من بوده و هست. بی آنکه بخواهد ذره ای چیزی از خودش را به رخم بکشد.
آخ خدای من!
آخ معبود همواره زنده من!
ای آنکه من نیستم تو هستی!
من آشفته ام آرامشی!
دلگیرم، پر از امیدی!
کف دستانم را گحرکت کرده ای و من چه بگویم در برابر الطاف همواره سایه انداخته روی حیاتم؟!
من در برابر لطف والای پروردگاری ات، در برابر کرامت و محبت بی کرانت چه بگویم؟!
” ای که مرا خواندهای جاده نشانم بده! “
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن