_آقاجان!
_جانم دخترم!
_حرفایی شنیدم راسته؟!
_حتما راسته که گفتن!
_آقاجان شما واقعا میخواید منو به پسر آسید رضا بمتوجه شد؟!
_نباید بدم؟
_ولی حاجی!
_حرف نزن ترنم
تا همینجا هم که صبر کردیم بخاطر اومدن سالار بود حالا که هیچ کدومتون همدیگر رو نمیخواید مسیرتون سواست
هیچ کسی حرف های مارا نمی متوجه شد.
جالب بود که سالار هنوز نیامده بود.
_آقا اگر بگم من موافق ازدواج با سالار میشم
چی؟!
تیز نگاهم کرد و اضافه کرد:
_اون وقت به بهسرعت ترین شکل ممکن مراسم ازدواجتون رو برگزار میکنم
_آقاجان میشه فعلا به کسی چیزی نگید؟
_چرا نگه عروس خانوم؟
امروزگار فردا صداش در میاد دیگه
با شنیدن آوای نیمه عصبانی سالار جا خوردم و کمی جا به جا شدم.
لعنتی با آن تن آوای او داشتم پس می افتادم.
آقاجان مغرورانه نگاهش کرد که زحمتی کشید و سلام کرد.
کف دستش را بوسید که آقاجان اضافه کرد:
_با قسمت نمیشه جنگید.
_آقاجان این زوره اسمش رو قسمت نگذارید.
_من استخاره گراهی شدم
کف دست راستش مشت شد و حرفی نزد.
آقاجان اشاره کرد سمت چپش و دقیقا مقابل من بنشیند.
آقاجان شروع کرد به حرف زدن.
_امشب اینجا جمع شده بودیم تا راجب تمایل داشتگار ترنم حرف بزنیم ولی مثل اینکه آتیشِ این دو جوون تند تره
همدیگر رو میخوان و ما هم وظیفه داریم به هم برسونیمشون.
گاهم به نگاه عصبانی سالار افتاد.
با آن چشمانی که رنگشان هیچ وقت برایم ملموس نبود خط و نشان میکشید.
_خوب تبریک میگم
صدای کل زدن های زن عمو و خانم جان کشیده شد.
هر کسی به نحوی شادی میکرد.
من اما امشامگاه باید عذای قلب می گحرکت کردم.
با خودم سر جنگ داشتم.
عمو و خان بابا خوشحال بودند.
بچه ها خوشحال بودند.
برای ما اما ما مسرور نبودیم.
آخر شامگاه که داشتم به خانه می رفتم سالار صوتیم کرد.
_بله پسر عمو
پوزخند روی چهره اش داشت حالم را بد می کرد.
_آخر شامگاه بیا بیرون کارت دارم.
_من نمیتونم حرفی هست حالا بگو !
_چیز خاصی ندارم بگم خیال خام نکن
میل داشتم بگم به جهنم خوش اومدی!
اون خونه برات خونه نمیشه!
نوعروس نمیشی برا من، ینی عروس نمیشی که بخوای نو بشی
با حرف هایش خورد میشدم.
ذره ذره ام مقابلش ترک میخورد و من با آخرین توان تکه هایم را نگه میداشتم.
_عاشق شدن زوری نمیشه تِلا
منم آدم دوست داشتن نیستم
با نگاه غمزده ای نگاهش کردم.
_بسیار وقت بود کسی آوام نکرده بود تِلا
کف دستی توی موهایش کشید و اضافه کرد:
_کاش به حیاتم نمی اومدی
کاش هیچ وقت نبودی
کاش هیچ وقت نمی متوجه شدمت
سالها پیش یه جور عذاب شدی حالا جور دیگه
سر از حرف هایش در نمی آوردم.
شاید الان عذاب بودم اما سالها قبل چه؟!
آنقدر در فکر بودم که رفته بود.
بابا و مامان با تارا از خونه خانم جان بیرون وارد شدند.
هممسیر هم به منزل رفتیم.
بابا اشاره کرد بنشینم.
حوصله حرف زدن نداشتم اما اول و آخر باید خلاص میشدم.
_بابا چیشد که راضی شدی؟
_اول و آخر باید راضی میشدم
امروز نمیشد فردا
آخرش که چی باید ازدواج میکردم دیگه
نگاهم به مامان افتاد که حرفی نمیزد.
شاید فکر میکرد تاثیر حرف عصر او بوده و عذاب وجدان داشت اما نه من خودم قصد کردم.
خودم طناب دار خودم را آویختم و بیگانه تهدید کرده بود.
گفته بود جهنم را برایم میسازد.
ناضافه کرده بود مردانگی میکند.
ناضافه کرده بود مواظب دل شکسته ام میشود.
تنها یک کلام اضافه کرده بود به جهنم من خوش وارد شدی.
_بهشدت خوب بابا پس تو قبل تارا عروس میشی خداراشکر جهیزیه هم که آماکف دست.
کاش بابا حرفی نمیزدی
آن جهیزیه را قرار بود من با معشوقه ام استفاده کنیم.
قرار بود خونه من و او پر شود از آن وسایل ها.
قد بلند شدم و اظهار کردم:
_پس شامگاه بخیر بابا جان
مامان و بابا شب بخیری اضافه کردند.
من هم به اتاق رفتم.
تارا داشت موهای بافته شده اش را باز میکرد.
نگاهش کردم.
تارا فقط ۱۵ سالش بود.
دقیقا سنی را داشت که من قرار بود عروس شوم.
خدا زندگی اورا شبیه من نکند.
_بسیار خوب بابا پس تو قبل تارا عروس میشی خداراشکر جهیزیه هم که آماکف دست.
کاش بابا حرفی نمیزدی
آن جهیزیه را قرار بود من با معشوقه ام استفاده کنیم.
قرار بود منزل من و او پر شود از آن وسایل ها.
کشیده شدم و اضافه کردم:
_پس شامگاه بخیر بابا جان
مولین و بابا شامگاه بخیری اضافه کردند.
من هم به اتاق حرکت کردم.
تارا داشت موهای بافته شده اش را باز میکرد.
نگاهش کردم.
تارا فقط ۱۵ سالش بود.
دقیقا سنی را داشت که من قرار بود عروس شوم.
خدا زیستن اورا شبیه من نکند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن