دخترها با اشاره مامان حرکت کردند داخل.
حالا ما بودیم،عمه ملوک و شوهرش، آقا و خانم جان، بابا، عمو، مولین و زن عمو.
مولین سر پایین انداخته فقط اخم کرده بود.
خانم جان چیزی نمی اظهار کرد.
عمو محمود خجالت زده من را نگاه میکرد.
بابا عصبی سالار را ور انداز می کرد.
من فقط اشک می ریختم.
بابا پایین رسید و مقابل سالار توقف کرد.
خشمگین بود و به زور داشت جلوی خشمش را می گراهی شد.
_کف دستِ دخترم رو نذاشته بودم تو کف دستت که امروز اینطوری بیای خونه!
من دخترم رو به یه آدمِ یاغی نداده بودم!
مثلا تو دکتری تحصیل کرده اون وری
البته تعجبی هم نداره اون ور آب کسی محرم نامحرمی نمی شناسه کسی حرمت زن نمی شناسه که!
سالار بازویش را از مادرش جدا کرد و در حالی که سعی میکرد تعاقلبش را حفظ کند با انگشت اشاره تا نزدیکی سینه بابا زد.
.
داشت مرز ادب را رد میکرد.
_ببین عمو ….
من خوب محرم می شناسم نامحرمم بهتر میشناسم
ما یه بار یکی رو محرم دونستیم خار کرد تو چشممون
دیگه چیزی نگفت و با صوتی بلندی که حسابی خش دار شده بود اضافه کرد:
_تِلا نگفتم مگه بپوش بریم؟!
بابا گفت ترنم نمی آید.
اضافه کرد می ماند تا سالار اخلاق و رفتارش را درست کند.
من نگاه آزرده سالار را روی خودم می دیدم.
بغض نهفته درونش را می فهمیدم.
او هم مثل من تنها بود.
من اگر می ماندم او کسی را نداشت که سر روی پایش بگذارد و از غم هایش حرف بزند.
من اظهار کردم بابا من میروم.
من خونه دارم.
حیات دارم.
من میروم و با شوهرم حرف می زنم.
آدم اشتباه میکند.
من هم اشتباه می کنم اما راه تنبیهش این نیست.
من بیان کردم و داخل رفتم.
چادر پوشیدم و دست زیر چشمانم کشیدم. اشک هایی که لجوجانه برای مرد بیگانه ریخته بودم قلبم را سوزاند ولی پاک کردم.
بیرون که می راهی شدم بابا با اخم هایی که توی هم بود، سعی میکرد من را نگاه نکند.
زن عمو هنوز آزرده گوشه حوض قرار گرفته بود.
من دیدم زنی را که فرزند از دست داده و حالا غصه این یکی را هم میخورد.
اصلا کاش من امروزگار نیامده بودم اینجا تا این پدر و مادر مقابل ما خجالت نکشند.
راهی شدم سمت بابا…..
نگاهم نکرد.
اصلا نگاهم نکرد.
من سر کج کردم تا مقابل چشم هایش باشم.
تبسمی زدم.
تبسمی که از ته قلب نبود ولی شاید قلب یک پدر قلبسوز را آهسته میکرد.
کف دستش را گحرکت کرده و بوسیدم و او باز نگاه نکرد.
بیان کردم بابا خوب میشود.
سالار خوب میشود.
این اامان بار است.
او از اینکارها نمیکند.
دروغ ناضافه کردم.
واقعا از این کارها نمی کرد.
ما یک ماهی میشد ازدواج کرده بودیم.
و او جز آن یکبار دیگر ننوشیده بود تا امروزگار…..
نمی دانم چرا میخورد!!!
ولی می درک کردم.
من با مدت همه چیز را می فهمیدم.
بابا تمام خاموشی بود، ولی لحظه آخر با همان حال نزار گفت:
_برو.
برو اگه میگی زیستنتو می تونی کنترل کنی
منه پدر بهت اعتماد می کنم.
من تبسمم عمیق شد.
او هم با تمام دلواپسی هایش تبسمی کوچک زد.
من از مولین که دلخور بنظر می رسید، از آقاجان که سالار را مثل پسر خودش عاشق شد و حالا از او به شدت خشمگین بود، از خانم جان که چشمانش نم زده بود، از زن عمو که حالا دیگر آن زنِ منفور بنظر نمی رسید و از عمویی که تا مرز سکته چیز کم نداشت، خداحافظی کردم.
رفتم و کف دستِ سالار را گراهی شدم.
خجالت کشیدم ولی گحرکت کردم.
نگاهش عجیب بود.
خوب که نگاهم کرد سر پایین انداخت و ما از حیاط گذشته و وارد کوچه شدیم.
من خودم سوار ماشین شدم و او سمت کمک راننده نشست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن