مولین که با سینی چای از آشپزمنزل خارج میشود فورا به سمتش می روم و سینی را از او می ستانم.
_آخ چهره زادِ مامان!
کمک کف دستِ مادر!
از وقتی رفتی دیگه کسی نمیگه این مادر دست تنهاست.
من تبسم میزنم و تارا با حرص می گوید:
_در لفافه به منی اشاره میکنه که همزمان باید دو تیکه بشم هم ظرف بشورم هم جارو...
خوب مادر من صبر داشته باشی ظرفا تموم بشه میام کمکت.
سینی را روی زمین میگذارم و تعارف می زنم بردارند.
رو به خواهر تخسی که زیادی چهره بچگانه ای دارد نصحیت وار می گویم:
_خواهر دلبرم، مامان دست تنهاست.
دختر و پسراش عروس و دولید شدند هر کسی حرکت کرده سر خونه زندگیش.
فعلا شمایی که باید حق فرزندی به جا بیاری.
تارا با اخم بی توجه به مولین که از حرص خوردن های او تبسمی کنج لب های شیرینش جای گرفته، لب میزند:
_مولین صبر نداره.
بعدم ما کی حق به جا نیاوردیم؟
لب های کوچکش و سرخی شان باعث میشود و او زیبایی اش را تحسین کنم ولی راهی شدارش هنوز شامگاهیه دخترهایی است که ایام روزگار هیچ وقت در خانه آن هارا نزده.
هیچ وقت تارای کوچک را اسیر گردباد سرنوشت نکرده.
مامان آغوشش را باز میکند و ته تغاری لوسش را به آغوش میکشد.
_آخ من فدای تو و حق فرزندیت
کم کم اخم های خواهرکم از بین میرود و شروع میکند به قلببری کردن. قلببری کردن هایی که شامل غر غر کردن های ریز و درشتش هم می شود.
_مامان توی مسیر مدرسه از اون بستنی قیفی ها اومده میمیل داشتم بخرما ولی آقای امیر خان، برادرِ عزیزم اظهار کرد نمیخواد بخری.
من اخم کردم.
امیر برادرم بود.
امیر دوستم بود.
امیر رفیقم بود.
اضافه کردم بعدا نصیحتش کنم.
برای همین حرف به میان آوردم و اجازه دادم صحبت های تارا را فقط مادرم شنونده باشد.
رو به لیلی که تمامش گوش شده بود، اضافه کردم:
_لیلی جان، ترانه پاشید بریم توی حیاط آوا بزنیم بقیه هم بیان نه؟
مولین اضافه کرد:
_پس این چای هارو برگردون تارا و فلاسک رو بیار توی حیاط.
تارا با حرص قد بلند شد.
من در قلب لبخند زدم.
دخترک چموشم باید ادب می شد تا دیگر راجب برادر بزرگترش حرف نزند.
ما رفتیم بیرون و چندی بعد تارا هم آمد.
حالا دیگر اخم نداشت.
ما میهمان بهار خواب بزرگ مادر جان شدیم.
زن عمو و فرناز، عمه و ثریا هم رسیدند.
خانواده کوچیک ما همین اندازه بود.
کوچک و با صفا……
ما بنی آدم های دهقانی گوشه حیاط مادرجان با یک استکان چای بهارنارنج قرار گرفته بودیم.
من کنار خانم جان قرار گرفته بودم.
قلبم حسابی تنگش بود.
سر روی پایش گذاشتم و او کف دست کشید روی چادر گل دار من….
نوازش هایش ساکت بود.
آنقدر آرام که قلبم می میل داشت دور از هیاهوی این دنیا، دور از صدای قار قار کلاغ ها، بدور از همه چیز حتی خودم نگاهانم را ببندم و به خواب بروم.
در خوابم هیچ رویایی نباشد.
هیچ تنشی که مرا خسته کند…
نگاهم روی دخترهای ضعیف خانواده دهقانی جای گرفت.
تک تکشان باید کنار من، نازپرورده دهقانی ها آموزش می مشاهده کردند تا قوی باشند.
تا در کنار سختی های روزگارگار شمعی برداشته و مسیر خوفناک مسیر را برای سرنوشتی دلرباتر روشن کنند.
باید بدانند روزگارگار باقی آدم قوی می خواهد و بس….
تارا و فرناز تقریبا همسن بودند.
ثریا پنج سالی از من کوچکتر بود.
تارا که میخواست به زودی ازدواج کند.
ثریا هم که وضعیتی بهتر از من نصیبش نمیشد و نظر کرده پسر عمه اش بود ولی نمی تمایل داشتش و جواب منفی داده بود.
فرناز هم که عزیز کرده عمو محمود بود.
من هم عزیز کرده پدرم بودند ولی دو کف دستی مثل گوشتِ قربانی انگار که کالایی بی ارزش بودم مرا در هاون گذاشسریع.
یکی اضافه کرد اگر با سالار نباشی خورد میشوی، میشوی نخود، میروی در خورشت دیگران.
دیگری گفت بیا در همین باغ جوانه بزن کنار سالار…….
و من جوانه زدم.
در باغی که او بود و رنگ چشم های ناشناخته اش.
آنقدر داشت این جوانه قد می کشید که من از صبح که بیدار شده ام و او رفته است فکرم مشغول اوست.
آنقدر این جوانه برای قد بلند شدن داشت خودنمایی میکرد که من حتی در این جمع هم به او فکر می کنم.
به این که او کی می آید؟
نهار خورده است؟
چرا هوا دارد تاریک میشود و او نمی آید؟
من سر از روی پای مادر جان برداشتم.
بی فکر لب زدم:
_مولین هوا داره تاریک میشه من دیگه باید برم خونه، سالار الان هاست بیاد.
زن عمو قبل از مولین با همان سیاستی که داشت گفت:
_عزیزم همینجا بمون. خیلی وقتم هست این پسر رو ندیدم. شام همینجا دور هم هستیم.
و این یعنی تمام….
یعنی حرف نزن ترنم جان.
یعنی اگر بخواهی تعارف کنی طوری تعارف جلویت می گذارم که آچمز بشوی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن