من آرام او ملایم…..
انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود.
خانه آرامتر بود.
گلدان های گوشه حیاط کوچک واحد دوم آب می خواستند.
من چادر از سر کشیدم و روی بند آویزان کردم.
او حرکت کرد داخل….
من به گل ها آب دادم.
خورشید خانم هم زحمت میکشید نور خود را بی وقفه می تاباند و گیاهان C3 بیچاره من هم بعضی اوقات روزگارنه های کوچکشان را می بستند و با ناله میبیان کردند نتاب عزیزم بیشتر از این نتاب.
تمایل داشتم داخل بروم که گنجشکی روی دیوار کوچک نشست.
من ساکت نزدیک راهی شدم.
می میل داشت فرار کند.
می خواست پرواز کند.
او به من عادت نکرده بود.
شاید اگر عادت می کرد مرا عامل خطر نمی خبر داشت.
یعنی من هم داشتم به سالار عادت می کردم؟
آنقدر عادت که دیگر از او نمی وحشت کردم؟
پرنده کوچک که از بام خونه ما برکنده شد من هم رفتم.
او روی مبل در حالی که آرنجش خم شده کف دستش را روی پیشانی گذاشته بود، نگاه بسته بود.
وارد آشپزخانه شدم و زیر کتری را روشن کردم.
یک چای میوه ای که با سماور دم شود می توانست انرژی تحلیل رفته هر دو نفر مارا برگرداند.
توی سینی کمی خوراکی گذاشتم.
از آن پولکی های شیرین، گراهی شده تا دارچین عزیزم که من وابسته و قلببسته اش بودم.
یک قاشق کوچک هم کنارش گذاشتم و چای به دست به حال رفتم.
سینی را روی میز مستطیلی شکل چوبی گذاشتم.
آوایش کردم که با گیجی جوابم را داد.
_هووووممم؟
خنده ام گحرکت کرد.
خسته بود،
واقعا خسته بود.
_بیدار شو چای ریختم برات.
با خواب آلودگی نیم خیز شد و نگاهش به من افتاد.
کف دستی پای نگاهانش کشید و در حالی که درست می جای گرفت یه استکان چای برداشت.
کمی دارچین ریخت و هم زد.
_تو از کجا می دونی من چای دارچینی دوست دارم؟
شانه ای بالا انداختم و در حالی که در استکان ته گرد خودم هم کمی دارچین می ریختم اظهار کردم:
_صرفا بخاطر اینکه خودم دوست دارم.
_آها پس اندیشیدم منو از بَری!
به چشمانش خیره شدم.
ارتباط نگاهی مان قطع نمی شد.
زمزمه کردم:
_یاد می گیرم
لبخند زد.
خندید که پای چشمش چین افتاد و من بیان کردم این چشم ها جذابست.
این نگاه ها می توانست مأمن من باشد؟
مأمن ساکتش من؟
_خانم جان بیایید توی حیاط لطفا!
آقاجان میگن که صحبت مهمی دارن.
خانم جان گوشه چادرش را گرفت.
با آن خط و خال های روی صورتش هنوز هم زیبا بود.
هنوز هم همان مادربزرگ جوانی بود که شامگاه ها روی ایوان برای ما قصه های شاهنامه میخواند.
زن فرهیخته ای بود سواد چندانی نداشت اما مثل من، مثل پدرم و حالا حتی مثل سالار کتاب زیاد میخواند.
با هم پیشِ آقاجان رفتیم.
من قرار گرفتم کنار پایش…..
سالار هم کف دستِ راست من قرار گرفته بود.
آقاجان همه را جمع کرده بود که حرف های مهمی بزند.
ما هم گوش هامان نگاه شده بود و چشم هامان گوش….
آقاجان در فکر بود.
در فکر بود که حرف نمی زد.
من به ترانه نگاه می کردم، او به من….
همه متعجب بودیم.
این اامان بار بود که حتی خانم جان هم چیزی نمی اطلاع داشت.
باباجان خسته در حیاط را باز کرد و من تازه متوجه شدم شاید نبود پسرش بوده که خاموشی اختیار می کرده است.
من بلند شدم.
کت بابا را گرفتم و چاشنی لبخند قلبپذیرش را خودم مقبل شدم.
با همه سلام کرد و بالا روی تخت نشست.
آقاجان اظهار کرد:
_توی این شصت سال عمری که از خدا گرفتم آزارم به یک مورچه نرسید.
من پوزخند زدم.
به من رسید.
همواره به من می رسید.
هر چیزی به من نمی رسید، چیزهایی که نمیمیل داشتم خوب می رسید.
آقاجان اشاره کرد خانم جان برود و تنگِ او بنشیند.
خانم جان رفت کنار پای آقا روی تشکچه قرار گرفت.
آقا کف دستش را گرفت و بوسید.
ما متعجب….
ما حیران…..
آقاجان از این کارها نکرده بود.
خانم جان مثل یک جوان هیجده ساله عین یک لبوی خوشمزه آن هم مقابل بچه ها و داماد و عروسش سرخ شد.
آقا گفت:
_توی این شصت سال تنها کسی رو که اذیت کردم ماهینم بود ماهینی که پا به پای من سوخت
دم نزد. نبیان کرد چکار کردم باهاش. نگفت نذاشت هم کسی بفهمه!
سر پایین انداخت و خواست حرفی بزند ولی خانم جان انگار که عمق قضیه را درک کرده باشد یک نه محکم بیان کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن