نیمه های شامگاه بود و من دلم شور میزد.
هر چه بود حالا با هم زیستن میکردیم، دوستش نداشتم اما مسئامات که داشتم!
اصلا چرا او زنِ تنها را تا این موقع شب ول میکند و میرود به امانِ خدا؟
او که کارش در بیمارستان و مطب زیاد بود کاش اینجا خونه نمیگراهی شد.
با صدای در از جا پریدم.
رسیدم بگویم کجا بودی اما با متوجه شدن نگاه های سرخش حرف در دهنم ماسید.
_تِلا بیان کرده…بود…م….. مالِ ….منی؟!
مست بود؟
یک جوری حرف میزد.
_راهی شدی باهاش نه؟فکر دلم نبودی نه؟ فکر این غیرت صاب مرده نبودی نه؟ با تواااااام لال مونی نگیر زن، جوابمو بده؟؟؟؟
آوایش به قدری بود که ترسیدم به گوش همسایه ها برسد.
جلوتر رفتم که از بوی گند مشروب حالم به هم خورد.
میل داشتم عقب بروم که کف دستم را اسیر مچ های قدرتمندش کرد.
_گفته بودم میام
اضافه کرده بودم تورو مال خودم میکنم
من با عمو حرف زده بودم
من……
من را محکم به دیوار کوباند که از دردش دیدهانم را بستم.
سرش را توی گردن لختم پنهان کرد که مور مورم شد.
به آهستهی لب زد:
_تِلا میخوامت!
چشات پاچه این قلبِ وامونده رو میگیره
تو بیا حالیش کن که نمی خوایش
آوایش بغض داشت؟!
چی میاضافه کرد؟
ابراز دلدادگی میکرد؟
آن هم سالار که از من متنفر بود؟
آن هم در مستی که کسی کنترلی روی راست و دروغش نداشت؟
زبان داغش نوازش وار روی گردنم کشیده شد که یکبارهی آهی از دهانم خارج شد.
منِ بی تجربه نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و وا دادم و او حریص تر من را در آغوش گحرکت کرد و به سمت اتاق خواب و تخت برد که جیغ کشیدم.
_سالار ولم کن…..تو مستی
غلط کردم ……ولم کن
مگه من تِلات نیستم هان؟؟؟
تِلات قلبش با یکی دیگس
روحش مال یکی دیگس تورو قرآن ولم کن
انگار نمی شنید که به کارش ادامه داد.
مست بود اما هوشیار.…..
مست بود ولی خشن رفتار نمیکرد.
کاش خشن رفتار میکرد و من وا نمیدادم.
در مقابل بوسه هایش روی جای جای بدنم کم نمی آوردم.
آنقدر بوسید و بوسید که همجادهی اش کردم. راهی شدارم کف دستِ خودم نبود. من هم انگار مست شده بودم. نفس عمیقی کشیدم تا لرزش صدایم به حالت عادی برگردد.
_میشه دیگه نری؟میشه همیشگی بمونی؟
پیشانی اش را به پیشانی من چسباند و من در آن لحظه حتی خودم را هم فراموش کردم چه رسد به عاشقی آسیب دیده درون دلم…
موهای کمی قد بلند شده اش روی پیشانی ریخته بود.
لب زد:
_آماده ای تِلام؟
دیده بستم و با پیچیدن دردی درون تنم همه چیز تمام شد.
*
_این خون چیه ترنم؟خودم چکت کردم پر*دت اصلا این مقلبی نبود؟!
با درد ناله ای میکنم و کف دست روی دلم میگذارم. کوفتگی بدنم باعث شده بود نتوانم درست حرکت کنم.
با برآشفتهت و تعجب اظهار کرد:
_میگم این خون چیه تِلا؟
از شدت خجالت بغض میکنم و دیدهانم پر میشود.من خیانت کردم،همین تمام رفاقت با عشق زیر خاک را تمام کرد.
فکر میکند درد دارم که خم میشود و بوسه ای روی ترقوه ام می نشاند.بغضم بیشتر میشود.
نباید محبت کند،نباید محبت ببینم.من جنبه نداشتم،اگر داشتم این اتفاق نمی افتاد.
_تِلا این خونریزی طبیعی نیست اجازه میدی چکت کنم؟
با همان بغض ملافه را چنگ میزنم.
از او توقعی نبود از خودم چرا !
من چرا همجادهی کردم!
_ولم کن پسر عمو مگه اون موقع اجازه گحرکت کردی که حالا میگیری !
می دانم تعجب کرد.
از چشمانش پیدا بود.
ولی چیزی ناظهار کرد.
اخم هم نکرد.
آهسته ملافه را از چنگم در آورد و مقابل پاهایم جای گرفت.
من خجالت کشیدم و او نگاه کرد.
من خجالت کشیدم و او با بد حالی گفت:
_معذرت میخوام نمیخواستم انقدر شتابزده پیش برم که به دهانه رحمت آسیب برسه!
من بیشتر اشک ریختم.
نه برای درد جسمم، برای منی که آن لحظه بی تابش شدم.
بیتاب جسمش و حالا از هر چه این مرد داشت بدم می رسید.
می ترسیدم ؛ می ترسیدم حالا که میل داشتار جسمش بودم روحش را هم طلب میکردم.
میهراسیدم محبت را هم از او طلب کنم.
کلافه کف دستی در موهای مجعدش کشید و ملافه را روی پاهایم انداخت.
به پهلوی چپ دراز کشید و من را که کُرور کُرور اشک می ریختم در آغوش کشید.
_چیکار کنم ببخشیم هان؟
_هیچ کاری نکن هیچ کاری
لاله گوشم را بوسید.
نبوس مرد.
من حساسم…..
من پر از نیازم…..
نکن من وابسته میشوم.
چند روزگاری بود از کف دستش فرار میکردم.
از خودم، از او…………
از صحنه هایی که میانمان اتفاق افتاد.
از عاشقی تدفین شده زیر خاک……
من هنوز هم عاشق سیاوش بودم اویی که برایم بیگانه نبود.
میدانستم گناه است.
اندیشیدن به او برای عقلم گناه و اندیشیدن به بیگانه برای قلبم گناه بود.
من نمیتوانستم به دو نفر فکر کنم.
انگار هردوی آنها برایم گناهی بس بزرگ می رسیدند.
من ولی این چند روزگار را وقتی می آمد خودم را به خواب میزدم یا مشغول نماز یا هر چیزی فکر کنید نشان میدادم.
سمتم می آمد ولی من سخت فرار میکردم.
من این بار جلوی آن خواسته لعنتی می از حرکت ایستادم.
آوای کلید که رسید تند وارد آشپزمنزل شدم تا مثلا خودم را سرگرم نشان دهم.
آشپزمنزل مرتب بود و من مجبور شدم چند ظرف تمیز بردارم و مشغول شوم.
انگار وارد آشپزمنزل شد که آوای پایش روی کاشی ها منعکس شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن