سلامی رو به هردو دادم که جوابم را دادند.
_چهره زادم!
میشود به مامان بگویم دیگر چهره زاد صوتیم نکند؟
من دلم میخواست اگر دارم میروم با تمام گذشته ام خداحافظی کنم.
_جانم؟
_مولین برو توی حیاط آقا سالار صبح زود بیدار میشن دعوتشون کن صبحانه بیاد همینجا
میل داشتم اعتراض کنم که بابا هم پادرمیانی کرد
_پاشو بابا جان، پاشو تا نراهی شدن
_بابا خوب اگر صبح زود میرن شاید صبحانه خورده باشن دیگه
_نه بابا میره ورزش میکنه بعد میاد
یه امروزگاره رو بهش بگو نره
کلافه بلند شدم.
انگار آقا به حرفه منه که بابا میگه بهش بگو نره!
چادرم را پوشیدم و با نفرت در آینه به خودم و بخت لعنتی ام خیره شدم.
بیست دقیقه ای توی حیاط بودم.
انگار، امروزگار، قصد وارد شدن نداشت.
داشتم از شدت حرص دیوانه میشدم.
شاید اگر جلویم بود ذره ذره موهایش را میکندم و به ریشش می لبخند زدم.
گوشه چادرم را گراهی شدم و میل داشتم به داخل برگردم که صوتی در آمد.
نگاهم به نگاه طوفانی او افتاد و دلم هُری ریخت.
سرم را پایین انداختم و آب دهانم را قورت دادم.
با چه شجاعتی وارد شده بودم؟
اصلا با چه شجاعتی میخواستم موهایش را از حرص بکنم؟
نزدیکم شد و من با استرس محکمتر گوشه چادرم را در دست گراهی شدم.
_سلام دختر عمو، منتظر کسی بودی؟!
_سلام دختر عمو، منتظر کسی بودی؟!
سرم را بالا آوردم.
نگاهش هیچ احساسی جز تمسخر کردن نداشت.
انگار با همان دو گوی قهوه ای رنگ میخواست تمولیََ تورا به سُخره بگیرد.
_سلام….راستش مولین گفتن صداتون کنم برید پیششون!
وای خدای من مولین کی اینطوری اظهار کرد؟
چشم هایم را به زیر گرفتم و سر پایین انداختم، مبادا میزان استرسم را متوجه شود.
_پس چرا صدام نکردید؟!
_بیان کردن توی حیاط منتظرتون بمونم!
به خانه اشاره کرد و اضافه کرد:
_پس بفرمایید
جلوتر از او حرکت کردم.
سه تا پله ای که به خانه میرسید را بالا رفتم.
در را باز کردم و به نشانه احترام کنار توقف کردم تا اول او وارد شود که اشاره کرد من بروم.
وارد شدم.
یا اللّهای اظهار کرد و پشت سر من وارد منزل شد.
مامان از توی آشپزخونه بیرون رسید و با لبخند، خوش آمد گفت:
_خوش اومدی پسرم بیا داخل
_ممنون زن عمو مزاحم نمیشم
_مزاحم چیه پسر جان بیا کنار ما صبحانه بخور
مامان که به آشپزخونه برگشت کنار گوشم لب زد:
_برای صبحانه کارم داشسریع، نه؟
نفس داغش اذیتم کرد و من کمی فاصله گرفتم که حواسش شد.
لب گزیدم و گفتم:
_خوب اظهار کردند صبحانه بیایید اینجا
با صوتی نیمه خشمگین و حرصی اضافه کرد:
_پس دیگه چرا وایسادی برو
با هم وارد آشپزخانه شدیم.
ترانه و سینا به احترام ما کشیده شدند.
بابا و مولین هم….
قرار گرفتیم که تارا هم رسید.
چهره خواب آلودش باعث شد مامان از خجالت آب شود و نگاه خجلی به من بیندازد.
نگاهی که میاظهار کرد ترنم آبرویمان جلوی شوهرت و سینا رفت.
من اما بی اهمیت مشغول لقمه گرفتن برای خودم بودم.
طوری حرکت کردار میکردم انگار هیچ سالاری کنارم نیست و من مثل هر روزگار هستم اما اصلا اینطور نبود من از درون پر از اضطرابِ حضورش بودم.
مولین اشاره کرد برایش چای بگذارم.
قلبم میمیل داشت آنقدر شجاعت داشتم که با صوتی قد بلند بگویم کوفت بخورد ولی نگفتم.
بلند شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن