هر دو سمت امیریل چرخیدیم ولی من تند نگاه گراهی شدم و مشغول جمع کردن بشقاب شدم ولی صدای عمه و سنگینی نگاه امیر را حس می کردم.
-چیکار دخترم کردی که ازت شاکیه…؟!
نگاهان متعجب امیر را می توانستم تصور کنم حتی ابرویی که بالا انداخته است…
-والا خودمم می خوام بدونم چیکار کردم….؟!
-امیر حق نداری اذیت دخترم کنی، می فهمی وگرنه شیرمو حلالت نمی کنم…!
خنده ام گحرکت کرده بود و مبهوت سمت عمه چرخیدم.
دقیقا داشت شیر پسرش را به خاطر من تهدید می کرد….!
باورم نمی شد…!
امیر تا تمایل داشت حرف بزند مونا و نازنین داخل آشپزخانه شدند ولی امیر تند نگاه گرفت و عمه فرشته با اخم سفره را سمت پسرش گحرکت کرد که مونا مجدداً مثل قاشق چای شیرین پرید وسط…
-زندایی جون بدین من سفره رو بندازم، آقا امیریل خسته هستن…!!!
به ناگهان دمای بدنم دوباره بالا رفت.
از گوش هایم دود بیرون می رسید.
من امشامگاه قاتل می شدم…!
زندایی هم دست کمی از من نداشت حتی نازنین هم مات مونا بود.
-مونا جان شما مهمانی چرا پا شدی، اومدی کمک…؟! خاتون آزرده میشه مهمونش کار کنه… برو دخترم… برو منو با خاتون درننداز…!!!
به عمد کف دست پشت مونا گذاشت و از آشپزمنزل خارج شدند.
امیر بلافاصله بعد از راهی شدن آنها سفره را سمت نازنین گراهی شد…
-ببخشید زنداداش زحمت سفره رو می کشین…؟!
#پست۳۱۴
نازنین خجول سفره را گرفت.
-حتما…!
و بهسرعت حرکت کرد.
با تنها شدنمان دلم توی سینه ام میزد.
سایه کجا بود…؟!
امیر نزدیکم رسید… شاکی بود و اخم داشت.
-خب خانوم خانوما می بیان کردین من چه اذیتی کردم که خودم خبر ندارم…؟!
به مانند خودش اخم کردم و رویم را برگرداندم….
حرفی نزدم…
صدای نزدیک شدنش را می شنیدم که بهیکباره کف دستش دور شکمم پیچیده شد و خودش از پشت بهم چسبید…
ضربان قلبم بالا راهی شده بود.
سرش را کمی پایین آورد و با ان یکی کف دست بزرگش چانه و گردنم را گرفت و سمت خودش برگرداند…
نگاهم توی نگاه شاکی اش نشست…
-مقصر هستی و بازم برای من میری تو قیافه…؟!
نزدیک تر شد… آنقدر نزدیک که وقتی حرف می زد لبش به لبم می خورد.
-اونوقت مظلوم میشی و حاج خانوم و میندازی به جون من…؟!
تکان خوردن لب هایش روی لبم قلبم را به تب و تاب انداخت.
می میل داشت دیوانه ام کند.
او مرا بلد بود.
فشار کف دستش را بیشتر کرد که لبانم به ناله ای باز شد…
با حرص به نگاهانش خیره شدم…
مچ دستش را گراهی شدم اما زورم بهش نرسید…
نیشخند زد و باز فشار دستش را بیشتر کرد دردم گحرکت کرد…
-شامگاه میای پشت….
با آوای افتادن چیزی حرفش نصفه ماند… بهسرعت سرش سمت عقب برگشت و کف دستانش از دورم ازاد شد…
#پست۳۱۵
-ب… بخ… شید…!!!
نازنین بود که فرشته نجاتم شده بود…
امیر بدون آنکه خم به ابرو بیاورد نگاهش را سمتم سوق داد و بدون حرفی رفت…!
با راهی شدنش کلافه نفسم را بیرون دادم…
نازنین مات و مبهوت نگاهش به من بود…
-آقا امیریل و هیچ وقت اینجوری حتی تصور هم نمی کردم…!
ابرو در هم کشیدم و بشقاب ها را کنار لیوان ها گذاشتم.
-بدتر از این هم هست منتهی فقط برای من بدبخت…!!!
نازنین خندید.
دیدهانش برق داششتابزده…
-آقا امیر یل و اینقدر بی پروایی…؟!
نگاه غره ای بهش حرکت کردم.
-مگه امیرعلی خفتت نمی کنه…؟!
این دختر زیادی خجالتی بود.
لب گزید.
-علی اینجور خفتم کنه، من غش کردم از خجالت…!
-از بس که ک*سخلی… شوهر داشته باشی و از خجالت غش کنی…!!!
نگاه پر حرصم و به سایه دادم…
-تو کدوم گوری بودی بیشعور…؟!
سایه نگاهکی زد.
-عماد زنگ زده بود…!
نازنین ترشی را توی ظرف ریخت…
-عمادم مثل آقا امیریله یا امیرعلی…؟!
سایه گفت: والا همشون همخون و از یه رگ و ریشه هستن… فرقی بینش نیست ولی امیرعلی رو نمی دونم چرا اینقدر یبسه…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن