هر دو سمت امیریل چرخیدیم ولی من بهسرعت نگاه گرفتم و مشغول جمع کردن بشقاب شدم اما صدای عمه و سنگینی نگاه امیر را حس می کردم.
-چیکار دخترم کردی که ازت شاکیه…؟!
نگاهان متعجب امیر را می توانستم تصور کنم حتی ابرویی که بالا انداخته است…
-والا خودمم می خوام بدونم چیکار کردم….؟!
-امیر حق نداری اذیت دخترم کنی، می فهمی وگرنه شیرمو حلالت نمی کنم…!
خنده ام گرفته بود و مبهوت سمت عمه چرخیدم.
دقیقا داشت شیر پسرش را به خاطر من تهدید می کرد….!
باورم نمی شد…!
امیر تا خواست حرف بزند مونا و نازنین داخل آشپزخونه شدند اما امیر تند نگاه گحرکت کرد و عمه فرشته با اخم سفره را سمت پسرش گحرکت کرد که مونا دوباره مثل قاشق چای شیرین پرید وسط…
-زندایی جون بدین من سفره رو بندازم، آقا امیریل خسته هستن…!!!
به ناگهان دمای بدنم دوباره بالا حرکت کرد.
از گوش هایم دود بیرون می آمد.
من امشامگاه قاتل می شدم…!
زندایی هم کف دست کمی از من نداشت حتی نازنین هم مات مونا بود.
-مونا جان شما مهمانی چرا پا شدی، اومدی کمک…؟! خاتون ناراحت میشه مهمونش کار کنه… برو دخترم… برو منو با خاتون درننداز…!!!
به عمد دست پشت مونا گذاشت و از آشپزخونه خارج شدند.
امیر بلافاصله بعد از رفتن آنها سفره را سمت نازنین گراهی شد…
-ببخشید زنداداش زحمت سفره رو می کشین…؟!
#پست۳۱۴
نازنین خجول سفره را گحرکت کرد.
-حتما…!
و بهسرعت رفت.
با تنها شدنمان قلبم توی سینه ام میزد.
سایه کجا بود…؟!
امیر نزدیکم آمد… شاکی بود و اخم داشت.
-خب خانوم خانوما می بیان کردین من چه اذیتی کردم که خودم خبر ندارم…؟!
به مانند خودش اخم کردم و رویم را برگرداندم….
حرفی نزدم…
صدای نزدیک شدنش را می متوجه شدم که ناگهان دستش دور شکمم پیچیده شد و خودش از پشت بهم چسبید…
ضربان قلبم بالا حرکت کرده بود.
سرش را کمی پایین آورد و با ان یکی دست بزرگش چانه و گردنم را گرفت و سمت خودش برگرداند…
نگاهم توی نگاه شاکی اش جای گرفت…
-مقصر هستی و بازم برای من میری تو قیافه…؟!
نزدیک تر شد… آنقدر نزدیک که وقتی حرف می زد لبش به لبم می خورد.
-اونوقت مظلوم میشی و حاج خانوم و میندازی به جون من…؟!
تکان خوردن لب هایش روی لبم قلبم را به تب و تاب انداخت.
می تمایل داشت دیوانه ام کند.
او مرا بلد بود.
فشار کف دستش را بیشتر کرد که لبانم به ناله ای باز شد…
با حرص به چشمانش خیره شدم…
مچ دستش را گرفتم اما زورم بهش نرسید…
نیشخند زد و باز فشار کف دستش را بیشتر کرد دردم گحرکت کرد…
-شب میای پشت….
با صوتی افتادن چیزی حرفش نصفه ماند… بهسرعت سرش سمت عقب برگشت و دستانش از دورم ازاد شد…
#پست۳۱۵
-ب… بخ… شید…!!!
نازنین بود که فرشته نجاتم شده بود…
امیر بدون آنکه خم به ابرو بیاورد نگاهش را سمتم سوق داد و بدون حرفی راهی شد…!
با راهی شدنش کلافه نفسم را بیرون دادم…
نازنین مات و مبهوت نگاهش به من بود…
-آقا امیریل و هیچ وقت اینجوری حتی تصور هم نمی کردم…!
ابرو در هم کشیدم و بشقاب ها را کنار لیوان ها گذاشتم.
-بدتر از این هم هست منتهی فقط برای من بدبخت…!!!
نازنین لبخند زد.
نگاهانش برق داشتند…
-آقا امیر یل و اینقدر بی پروایی…؟!
چشم غره ای بهش حرکت کردم.
-مگه امیرعلی خفتت نمی کنه…؟!
این دختر زیادی خجالتی بود.
لب گزید.
-علی اینجور خفتم کنه، من غش کردم از خجالت…!
-از بس که ک*سخلی… شوهر داشته باشی و از خجالت غش کنی…!!!
نگاه پر حرصم و به سایه دادم…
-تو کدوم گوری بودی بیشعور…؟!
سایه دیدهکی زد.
-عماد زنگ زده بود…!
نازنین ترشی را توی ظرف ریخت…
-عمادم مثل آقا امیریله یا امیرعلی…؟!
سایه اظهار کرد: والا همشون همخون و از یه رگ و ریشه هستن… فرقی بینش نیست ولی امیرعلی رو نمی دونم چرا اینقدر یبسه…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن