مونا با هزار تا ناز و عشوه ای که مرا داشت آتش میزد، چای را جلوی امیر گراهی شد.
تیز نگاه امیر کردم و با اخم هایی درهم به کف دستهایی که داشت برای برداشتن چای بالا می آمد، اشاره کردم برندارد ولی او بیشعورتر از این حرف ها بود که با نگاهی پر شیطنت و حرص درار، چای را برداشت و بسیار غلیظ از مونا تشکر کرد که نکبت کم مانده بود از خوشی غش کند.
دستم را مشت کردم که سایه بغل گوشم پچ زد.
-وقتی تو روی خوش نشون نمیدی، یکی دیگه میاد و بر میزنه…!!!
نگاه تندی به سایه کردم.
-هنوز باسن مبارکت و روی زمین گذاشتی که می رینی به اعصاب من…؟!
شانه بالا انداخت.
-والا منم مث خودت سگم… از میدون جنگ برگشتم…!
متعجب شدم.
-با عماد دعوا کردی…؟!
خندید.
-دعوا کردم ولی آخرش رو خوب تموم کرد…؟!
-چیکار کرد…؟!
صدایش کشیده بود که به گوش نازنین هم می رسید اما دختر قابل اعتمادی بود.
نیش سایه باز شد.
-رفتیم خونه بگو کبودیام و نشونت بدم…!!!
یک دفعه نگاه نازنین سمت ما برگشت و با دیدهانی درشت شده نگاهمان کرد…
او جای سایه سرخ شده بود.
خنده ام گرفت.
-به ظاهر همچین با خدا و مومنشون که موقع مشاهده کردن نامحرم سر زیر میندازن نگاه نکن، بیشرف تر از خودشون، خودشونن…. حتی این امیریلی که دیده از زمین برنمیداره…!
#پست۳۱۱
نازنین هنوز در بهت بود.
-اما باورم نمیشه آقا عماد…
سایه حرفش را قطع کرد…
-تازه نبودی ببینی چطوری تو کافه خفتم کرد و کشون کشون تا ماشینش بردم…!
با اشاره ای به امیریل ابرو بالا انداختم.
-می دونم جان قلبم…!!!
مونا بعد از دادن چای دیگر چیزی برای خودشیرینی نداشت، هرچند که مردها یک جا دور هم گرد هم رسیده و داششتابزده از کار و شغلشان حرف می زدند…
ستاره هم در کنار عمه فرشته و ملیحه خانوم و خاتون داششتابزده در مورد جنین و حالاتش بحث می کردند که اصلا مورد سلیقه ما دخترها نبود هرچند مونا جزو ما نبود انگار او هم داشت حوصله اش سر می راهی شد…!
ولی من بدجور گرسنه بودم و کم مانده بود غش کنم…
خاتون کمی بعد از سخنرانی غرایش در مورد تجربیاتش نگاهی به ما دخترها کرد.
-پاشید دخترا، سفره شام رو بندازیم…!
-چه عجب خاتون کم کم داشتم ناامید می شدم که امشامگاه قرار نیست فسنجون بهم بدی…!
نخودی خندید.
-ای پدرصلواتی از عمد فسنجون رو برای تو و امیریل پختم زیرا می دونستم دوست دارین…!!!
قد بلند شده و گونه اش را بوسیدم.
-تو عاشقیی خاتون جونم… ترشه دیگه…؟!
مونا باز عین قاشق جای گرفته وسط پرید حرف هایمان…!
-اما آقا امیر یل شیرین دوست دارن…!
اخم هایم درهم شد.
با غضب نگاهش کردم.
-تو وکیل وصی امیری خودشیرین….؟!
#پست۳۱۲
مونا وا راهی شد و نگاه ها سمت ما کشیده شد.
این دختر می خارید و نمی متوجه شد من اعصابم بهم بریزد، دهانم چاک و بست ندارد…
خاتون توی گونه اش زد و اسمم را صوت زد.
مونا مثلا مظلومانه نگاه مادرش کرد و لب گزید.
-من که حرفی نزدم…!
خشمگین بودم.
او حق نداشت نگاهش به شوهر من باشد هرچند این محرمیت یک صیغه باشد.
با قاطعیت نگاهش کردم.
-دیگه تابلو تر از این که داری نخ که هیچی طناب میدی…!!!
ملیحه خانوم میل داشت طرف دخترش بگیرد که عمه فرشته پادرمیانی کرد.
-عه دخترا بسه دیگه… جای اینکه برن سفره بندازن، دارن بحث بیخود می کنن…!
بعد عمه با نگاه و ابرویی بهم فهماند حرف نزنم که اصلا خودم هم همچین چیزی را نمی خواهم…!
نگاه غره ای به مونا رفتم و عمه فرشته کف دست پشت کمرم گذاشت و مرا از آنجا دور کرد.
حتی حین رد شدن از کنار مردها نگاه به هیچ کدام نکردم…
به محض رسیدن به آشپزخانه عمه فرشته بهم اخم کرد.
-دیوونه شدی…؟! نمی بینی ملیحه دنبال حرفه…؟!
سمت سینک حرکت کردم و دست داغم را زیر آب سرد گحرکت کردم تا از التهاب درونم کم شود…
عمه پشتم از حرکت ایستاد و دستش دور کمرم انداخت.
ملایم بغل گوشم نجوا کرد.
-تو نباید به خاطر حرف های مونا غمگین بشی چراکه من پسر خودم رو بهتر از هرکسی دیگه ای می شناسم که می دونم تو قلبش چه خبره…؟!!
بغض داشتم.
نگاه عمه کردم.
-عمه پسرت اذیتم می کنه…!!!
عمه اخم کرد و تا خواست نرف بزند، آوای امیریل قد بلند شد…
-بنده چه اذیتی کردم که خودم خبر ندارم…؟!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن