سایه خوب بلد بود حرصم را دربیاورد.
مثل همواره بدون آنکه تبسم بزند، بهشدت عادی تیکه اش را پراند و راهی شد.
چقدر عاشق شدم تک تک موهایش را بکنم اما زهی خیال باطل که نمی شد…
لباس هایش را عوض کرده و آمد کنارم قرار گرفت تا چایش را کوفت کند.
خصمانه نگاهم بهش بود که بی خیال پا روی پا انداخت.
-چیه، چرا مث بز نگام می کنی….؟!
با حرص کمی عقب راهی شدم… پایم را بالا بردم و محکم به ساق پایش کوبیدم…
که بدتر از درد خشمگین شد…
-هوی الاغ وحشی میشی…؟!
دست هایم به معنای تکاندن خاک بهم میزنم…
-عاشق شدم مثل بز نگات کنم و مثل الاغ لگد بزنم…!
چهره اش درهم فرو راهی شد.
-چه خر بیشعوری هم هستی فقط نمی دونم کاه و یونجت کم شده…؟!
نیشخندی زدم.
-نه برعکس زیادی شده می خوام لنگ و لگد بزنم…!
حرصش گحرکت کرد.
-باید به امیر بگم یکم افسارت و بکشه بلکه اهلی شی…!!!
نوچی کردم.
-آدم باش تا رم نکنم…!!!
خنده اش گراهی شد.
-توله سگ رو نگاش کن زبونش درازه واسه من…! بیشعور مگه چی گفتم که جفتک می ندازی…؟!
-علنا داری تو رابطه من و شوهرم دخالت می کنی…!!!
سایه چشم درشت کرد.
-من چی گفتم بیشعور…؟
دیده و ابرویی آمدم.
-حامله شدن من چه ربطی به تو داره…؟!
در واقع هراسیده بودم اما باز می خواستم اینجوری خود را ساکت کنم…
حامله شدن بد نبود اما من موقعیتش را نداشتم.
لبخند زد.
-ربطی نداره اما آدمیزاده یهو دیدی یه دفعه شد دقیقا مثل نازنین…!!!
تلنگر بدی بود و متأسفانه حق داشت.
وقتی می شد، دیگر چاره ای نداشتی جز تسلیم داشتنش شوی…!!!
حرفی برای بیان کردن نداشتم که کف دست سایه روی کف دستم قرار گرفت.
نگاهش کردم که هممدت زنگ منزل هم به صدا درآمد.
متعجب سمت زنگ برگشتیم.
شک نداشتم امیریل بود.
قد بلند شدم و سمت آیفون حرکت کردم و حدسم درست بود.
کلید را زدم.
سایه آوا کشیده کرد.
-کی بود…؟!
نفسم را بیرون دادم…
-بابای بچه آیندم…!!!
ریز خندید و چایش را برداشت…
-انشالله که سالم و صالح باشه…!!!
چشم غره ای بهش رفتم و بعضی وقت ها بد روی اعصابم بود.
امیر داخل منزل شد و اخم هایش درهم بود.
با دیدنم نگاهش روی صورتم کش آمد.
-آماده شو، میریم آپارتمانم..!!!
حق با سایه بود و انگار بیشتر از من امیر را می شناحت.
ماندم…
-اونجا چه خبره…؟!
دست به سینه شد.
-تنبیهت مونده…!!!
ازش دور شدم که دنبالم آمد.
توی آشپزخونه راهی شدم.
-بیان کردم که من جایی نمیام…!
بی هوا بازویم را گحرکت کرد و مرا سمت خودش چرخاند.
-با پای خودت میای…!!!
انگار او هم اعصاب نداشت.
منم نداشتم اما دلبسته شدم او با قلبم راه بیاید.
خودم هم نمی متوجه شدم چه مرگم شده بود…؟!
-هیچ جا نمیام امیر…!!!
دست به کمر شد و با نگاه نافذش مرا زیر نظر گرفت.
چای برایش ریختم و داخل سینی گذاشتم…
جلوی رویش قرار دادم که پشت میز نشست.
دیگر حرفی نزد و به خیال پیروزگاری لبخندی روی لبم شکل گحرکت کرد…
سمت یخچال رفتم تا میوه برایش ببرم که متوجه شدم سریع چای داغ را خورد و از آشپزخونه بیرون رفت.
بهت زده برجای ماندم.
چی شد…؟!
میوه و بشقاب ها را برداشتم و بیرون راهی شدم که دیدم کنار سایه است و دارند باهم حرف می زنند که سایه شنونده بود و گاهی هم سری تکان می داد.
دیدهی ریز کردم که نگاه سایه بهم افتاد.
با کمی مکث ابتدا لبخند زد و بعد دیدهک زد که به هیچ وجه معنی کارش را نفهمیدم…!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن