صدایش نیامد و نفس عمیق کشید.
برآشفته اش کرده بودم.
-نه مولین جان برو بخواب و خیالت راحت باشه… چیزی نیست رضا مراقبمه… تو هم مواظب خودت باش…!
خندیدم و شیطان شدم.
-هرچیه زیر سر اون حاج رضای ناقلاس که تو و منو به خاک سیاه نشونده…!
باز هم آوایش مصنوعی بود.
-قربون دختر زیبام برم… الهی که خوشبخت بشی… باشه مادر تو هم سلام برسون…! قعلا خدافظ…!
و تق تماس را قطع کرد.
اگر اینجا بود، شک نداشتم که مرا می کشت و فحش بارانم می کرد…
توی حال و هوای خودم بودم و داشتم با کاری که با مولین کرده بودم، حال میکردم که آوای سایه مزاحم افکارم شد…
-خوبه می بینم که دونفره ها حسابی سر کیفت آورده…؟!
سمت صوتی سایه برگشتم.
ماتم برد.
-دو نفره چی…؟!
دو انگشتش را بهم رساند و ابرو بالا انداخت.
-از اینا که بچه درست می کنن…!
نوچی کردم.
-نه بابا چه خبری بیشتر از اینکه حرصم بده هیچی نبود تازه مجدداً رو دور تکرار بهم اخطار داد تنها بیرون نرم.
نگاه سایه روی گردنم گیر کرد.
دیده باریک کرد.
-پس اون لکه خون مردگی چیه که من صبح می حرکت کردم، نبود…؟!
#پست۶۰۹
نگاه در حدقه جرخاندم و رسما رید به تمام عیشم…
-خب در این حد پیش راهی شدیم اما اونی که به تخت ختم می شد رو نداشتیم…!
کنجکاو روی تخت جای گرفت.
-چرا…؟!
نگاه تندی بهش کردم و روی لبش خیره شدم که رژ لبش پخش شده بود.
-خب تو چرا دور دهنت رژلبیه…؟! اصلا به عماد نمیومد وحشی باشه که…؟!
سریع کف دست به لبش کشید و گوشی اش را درآورد و جلوی صورتش گرفت…
لبش را چک کرد…
-نه انگار حق با تو بود، آب نمی بینه وگرنه شناگر ماهریه…!
با ذوق دست بهم کوبیدم.
-من با اینا بزرگ شدم…. می شناسمشون…!!!
شالش را انداخت و گردنش را بالا داد…
چشمانم درشت شده خیره خونمردیگی ریز و درشت بود که نالید.
-نمی دونم یهو چی شد، خفتم کرد و تا جایی که تونست سیاه و کبودم کرد…
بهت زده می خندم.
-عجب…؟!
خودش هم خنده اش گرفت.
لب گزید.
-حق با تو بود… اونقدر حالش خراب بود که خشتکش جلوتر از خودش بود… یعنی اینقدر بزرگه…؟!
پا روی پا انداختم.
-تصویر زنده نمتوجه شدی اما شطرنجیش هم خبر از سر درون میده…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن