من به نیما احساس داشته باشم.
من دقیقا چه گوهی خوردم که این به خودش اجازه همچین جسارتی داده…؟!
اصلا چرا باید اینقدر خودشیفته باشد که فکر کند می تواند نظر مرا جلب کند.
-من به تو چه حسی باید داشته باشم…؟!
ماتش برد.
مثل بز نگاهم کرد.
-حسی نداری…؟!
-حس…؟! چه حسی مثلا…؟!
آچمز شده بود.
کلافه کف دستی توی موهایش کشید.
-هیچی شاید من اشتباه کردم…!
کوتاه نیامدم.
-نیما حرفت رو کامل بگو…!
کمی مکث کرد.
-اندیشیدم از من خوشت میاد…!
-خوشم میومد اما در حد یه دوست نه بیشتر نه کمتر… اونم به خاطر اینکه لوطی بودی و همچین باجنبه اما فکر نمی کردم که….
حرفم را قطع کرد.
-اصلا فراموشش کن…!
نگاهش کردم و نیما زیادی مشکوک میزد…
شاید حق با امیریل بود و من باید روی دوستانم تامل بیشتری به خرج می دادم…
اصلا کمی محتاطانه حرکت کردار کردن بد نبود.
من دیگر نباید ان رستایی باشم که تصمیمات یک دفعه ای بگیرد و فقط به فکر خوش گذرانی اش باشد…
حال مثلا زن یک سرگردی بودم که همیشه خدا به همه چیز بدبین بوده و حس ششمش جلوتر از خودش وارد عمل می شد.
-من فراموش کنم اونوقت تو هم حست رو به من فراموش می کنی…؟!
#پست۴۳۷
دیدهانش لحظه ای پر از خشم شدند.
انگار نگاهش فقط به من بود و فکرش جای دیگری…!
بعد از دقایقی سکوت به حرف آمد.
-حسی هم داشته باشم، می تونم امیدوار باشم…؟!
نه…؟!
این دیگر چه جورش بود…؟!
داشت بازی می کرد یا جدی بود…؟!
امیریل خدا به کمرت بزند که مرا هم عین خودت بدبین کردی و دیوانه…!
-نه امیدوار نباش…!
نگاه گرفت و ملایم ریز خندید.
-می دونستم… همونطور که می دونم همون پسرعمت خاطرخواته…!!!
نیشم داشت می حرکت کرد پهن شود که جلویش را به موقع گراهی شدم.
از ازدواجمان حرفی نزدم.
-فکر نمی کنم ولی مهمونی رو هم فکر نکنم بتونم بیام…!
-بیای خوشحال می شدم.
-به خاطر مولینم نمی تونم اما بازم تموم سعیم رو می کنم…!
بالاخره به زور ریز خندید و با سفارش همیشگی اش از پیشخوان دور شد.
نمی دانم چرا حس بدم به خاطر نیما بیشتر شده بود…؟!
سایه کنارم رسید و با متوجه شدن نیما متعحب بیان کرد:
-این اینجا چیکار می کنه…؟!
-اومده دعوتم کنه مهمونی که پیچوندمش…!
سایه ابرو بالا انداخت.
-جلل خالق مهمونی باشه و تو نمیری…؟!
شانه بالا انداختم.
-فعلا جونم مهمتره…! متوجه شدی که با یه تماس ناشناس واسه تصادفی هم که اتفاق نیفتاده بود چطور تا مرگ حرکت کردم و بعدش خونه نشینم کردن فقط به خاطر زهر نگاه گرفتن از امیر…!!!
#پست۴۳۸
سینی چای را روی میز گذاشتم و تبسمی به روی عمه فرشته و حاج یوسف زدم.
-کف دستت درد نکنه دخترم این چای خوردن داره…!
تبسمم پهن تر شد که عمه دیده و ابرویی آمد.
-بله دیگه نو که میاد به بازار کهنه میشه دل آزار…!
حاج یوسف متعجب سمت عمه فرشته برگشت.
-حاج خانوم غمگین شدی…؟!
عمه فرشته قری به گردنش داد و نامحسوس دیدهکی بهم زد.
-معلومه من این همه سینی چای گذاشتم جلوت هیچ وقت با این لحن و غلظت تعریف نکردی…؟!
حاج یوسف ماتش برد.
-من که همیشه ازت تشکر کردم…!
زودتر از عمه جواب دادم.
-حاج عمو منظور عمم یه چیز دیگه اس…!
مرد بیچاره منتظر چشم به من دوخته بود تا دلیل آزردهی زنش را بفهمد غافل از آنکه اصلا آزردهی وجود نداشت که دلیل داشته باشد.
-چی شده دخترم…؟!
کشیده شدم تا بتوانم زودتر در بروم…!
-فردا چند شنبه است عمو…؟!
حاج یوسف آرام اظهار کرد: پنج شنبه…!
چشم و ابرویی وارد شدم.
-آفرین عمو… حالا پنج شنبه ها چیکار می کنن…؟!
نگاهی به من سپس به عمه کرد.
-نمی دونم چیکار می کنن…؟!
حتی عمه فرشته هم نگاهش به من بود.
-هیچی ریلکس می کنن اما تو خلوت….!
هر دو متعجب بهم خیره شدند که با خنده سر بالا انداختم.
-شامگاه جمعه خوبی رو براتون آرزو می کنم…!
دیگر منتظر نشدم تا واکنششان را ببینم و تند سمت اتاق امیریل دویدم که هراسیده به پله ها با خودش سینه به سینه شدم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن