دهان رستا باز ماند.
سر بالا برد.
-جدی جدی هستی…؟!
امیر محکم اضافه کرد: کاملا…!
رستا ابتدا ریز خندید و بعد در نهایت عصبانیت وقتی مشاهده کرد کاری لزشه برنمیاید چنان حیغ کشید که امیر ترسیده پرید و دهانش را گحرکت کرد…!
-چرا جیغ می کشی دیوونه… شوخی کردم…!
رستا با صورت و دیدهانی که به رنگ خون دررسیده بود نگاهش کرد و زیرا دست امیر روی دهانش بود، نمی توانست حرف بزند…
حرصی نگاه امیر کرد و اصوات نامفهومی را از خود درآورد که امیر سری تکان داد.
-کف دستم و برمی دارم اما جیغ نمی زنی…!
امیر کف دستش را برداشت و رستا با ان حالش پرید روی امیر و موهایش را کشید که این بار صدای امیر کشیده شد…
-خب بابا چرا وحشی میشی…؟! رستا… آخ دختره دیوونه… موهام رو کندی…!
امیر وقتی دید حریف نمی شود، نامردی نکرد و به سینه رستا چنگ زد پ با تمام زورش فشار داد که قلب دخترک ضعف حرکت کرد….
-امیر بیشعور…اخ… ولم کن…!
امیر نوچی کرد.
-موهامو ول کن تا سینتو ول کنم…!
رستا از درد، دستش را از موهایش برداشت که امیر از فرصت استفاده کرد و دخترک را عقب کشید.
با اخم نگاهش کرد.
-اصلا جنبه نداری دیوونه…!
رستا سینه اش را از درد مالید و با بغض نگاهش کرد.
-برو بیرون نمی خوام ببینمت…!
امیر جا خورد و با دیدن بغض دخترک دلش گرفت…
خودش را جلو کشید و او روی تختش خواباند.
رستا خواست کف دستش را پس بزند که امیر رویش خم شد و بی هوا لب روی لبش گذاشت…!
#پست۴۲۵
-سرهنگ اون آدمی که زنم رو به این روز انداخته از خودشونه… این فقط یه هشدار بود تا من این پرونده رو نیمه تموم ببیندم…!
سرهنگ هم متوجه شده بود اما نمی توانسسریع پرونده را هم ببندند…
-می دونم و خودمم یه حدسایی زده بودم ولی اینکه ما اینقدر به اونا نزدیک شدیم و می دونن قرار نیست عقب بکشیم، دارن تهدید می کنن…!
امیر پر بود از حرص و خشمی که دلبرکش را تا دو قدمی مرگ برده بود که تکرار شدن ان باز هم به کف دست ان حرامزاده های بیشرف وجود داشت…
-به تظرتون اونا از کجا می دونستن من اینقدر نزدیکشونم که دارم یکی یکی عوامل نفوذیشون رو تشخیص میدم…؟!
سرهنگ نگاه باریک کرد.
-فکر می کنی یه خائن بینمونه…؟!
امیر قاطعانه گفت: حتما هست…!
-اما…. چطور اینقدر مطمئن حرف میزنی…؟! شاید اتفاقی که برای زنت افتاده فقط یک تصادف جزئی بوده باشه امیر و ربطی به این همه فرضیه سازی نداره…!
امیر پوزخند زد.
گوشی اش را درآورد و قفلش را باز کرد.
داخل پیام ها رفت و پیام مورد نظرش را باز کرد و سپس سمت سرهنگ گحرکت کرد.
-این و چی میگین سرهنگ…؟!
سرهنگ با خواندن متن پیام اخم هایش درهم شد.
نگاهش بالا وارد شد و خیره نگاه امیر کرد.
-به نظرت اون خائن چقدر می تونه بهمون نزدیک باشه…؟!
امیریل با همان جدیت و محکم بودنش بسیار مطمئن جواب داد.
-اونقدر نزدیک هست که بدونه نقطه ضعف من زنمه…!
#پست۴۲۶
سرهنگ دستی روی صورتش کشید.
-هرکاری می دونی لازمه انجام بده…!
امیر نیشخندی را که می وارد شد روی لبش را جمع کرد.
-اختیار تام می خوام سرهنگ…! می خوام اونقدر کف دستم باز باشه که هرکاری لازم بود، انجام بدم.
سرهنگ یاوری نگاهی به امیر کرد.
می دانست او زودتر از آنچه که بخواهد می تواند این پرونده را تمام کند و همه چیز را روشن…
اختیار تام دادن هم فقط برای این بود که کف دستش برای کارهایی که می خواست انجام دهد بازتر باشد.
-درتمایل داشتت رو صورت جلسه می کنم…!
****
همه چیز طبق انتظارش پیش رفته بود و فقط می ماند پیدا کردن خائنی که قطعا او را به سزای عملش می رساند.
شماره عماد را گرفت.
-جونم داداش…؟!
-باید بری به یه مهمونی…!
عماد به صندلی کارش تکیه داد.
-چیکار باید بکنم…؟!
-فقط سعی کن رئیسشون رو شناسایی کنی…!
-خائن رو پبدا کردی…؟!
امیر سرش را کمی مالید.
-نه هنوز اما پیداش می کنم…!
عماد با زنگ خوردن تلفن اتاقش تند اضافه کرد: هرکاری لازمه انجام بدم برام بفرست، یه تلفن مهم دارم…!
امیر دمت گرمی بیان کرد و تماس را قطع کرد…
سرش درد می کرد ولی موضوع مهم تری وجود داشت.
به حال و روزگارش لبخند زد…
تمام این دو سال را ذره ای نگرانی و قلبهره ای نداشته که برای این موضوع می دانست که جاده درازی در پیش دارد…!
فعلا مهم ترین مسئله رستا بود و امنیتش…!
اصلا چطور باید دخترک را خونه نشین می کرد…؟!
#پست۴۲۷
رستا
با امیر سرسنگین بودم و تا جای ممکن حتی حرف هم نمی زدم اما او انگار نه انگار که مرا تا نقطه دیوانگی برده و برگردانده بود…!
حالم بهتر شده بود.
می توانستم کاملا مسیر بروم و دردی نداشته باشم.
-چیه نیشت بازه…؟!
سر بالا آوردم و سایه مقابلم ایستاده بود.
-می تونم بدون درد مسیر برم…!
نیشخند زد.
-قطع که نشده بود یه کوفتگی بود که با استراحت خوب می شد.
دوست داشتم به خاطر این خونسردیش موهایش را بکشم…
حتی لذت کشیدن موهای امیر هم یادم بود که چطور به خاطر دردش سینه ام را چنگ زده بود بیشرف…!
-چقدرم من از دست تو و امیر استراحت کردم…!
سایه کنارم جای گرفت که مولین هم با یک کیسه ترشک و لواشک آمد.
دهانم آب افتاد.
سایه متعجب به مولین خیره شد.
-ستاره اینا رو می خوری که باز فشارت میفته…؟!
به من و سایه تعارف کرد.
-واسه شماها هم آوردم…!
با سایه نگاهی بهم کردیم و آب دهان جمع شده ولین را هم فرو دادیم.
یک چندتایی برداشتیم که مولین بعد با ذوق روی مبل تکی جای گرفت و با چشمانی پر ستاره مشغول خوردن شد.
صورتم از ترش بودن جمع شد که لحظه ای با حرف مامان بدتر یادم راهی شد چه می خورم…!
-رستا هنوز دختری یا نه…؟!
#پست۴۲۸
آب دهانم پرت شد توی گلوم و از سرفه زیاد رو به موت بودم که بدتر ضربه محکمی به پشتم زده شد و با سر حرکت کردم توی میز…
صوتی شلیک خنده سایه هوا راهی شد.
سرفه ام بند نمی وارد شد و برآشفته هم بودم که مامان لیوان آبی جلویم گحرکت کرد…
-بخور الان خفه میشی…!
آب را گراهی شدم و خوردم که رو به سایه هم تشر زد.
-خفه شو سایه وگرنه پا میشم جور دیگه ای ساکتت می کنم…!
سایه ساکت شد.
من هم با خوردن آب کمی حالم بهتر شد و سرفه ام تمام….
لیوان را خواستم روی میز بگذارم که با دیدن آب کمی که مانده نگاه سایه و تبسم مسخره اش کردم که ابرویی بالا انداخت.
نامردی نکردم و باقی آب را رویش ریختم که جا خورد…
مکث کرد و با غضب آب را از روی صورتش با حرص پاک کرد و بعد ناغافل لگدش را سمتم پرتاب کرد که توی ساق پایم خورد و داد زدم…
-بمیری سایه مگه خری…؟!
سایه روی موهایش کف دست کشید و شاکی بیان کرد: -حقته در ضمن خر تویی نفهم که زیادی بیشعوری…!
و لگد دیگری نثارم کرد این بار من دمپایی رو فرشی ام را از پا بیرون کشیدم و سمت سایه پرتاب کردم…
درست توی سرش خورد که صوتی خنده ام به همجاده کف دستانی که به نشانه پیروزگاری بالا راهی شد…
-نشونه گیریم عالیه…!
سایه خواست همان دمپایی را سمتم پرتاب کند که مولین چنان جیغی می کشد که من و سایه بهت زده سمتش چرخیدیم…
از جا بلند شد و با صورتی سرخ شده مانتو و شالش را پوشید.
-آدم نمیشین بیشعورا…. عین سگ و گربه افتادن به جون هم… خاک تو سرتون که فقط قد دراز کردین…!
کیفش را هم برداشت و حرکت کرد که به محض بسته شدن در سایه بهم گفت: یکی دیگه داده رفته، فحشش رو من باید بخورم… فعلا بخیر گذشت…!
#پست۴۲۹
قد بلند شدم و روی مبل قرار گرفتم.
-دمت گرم سایه… انشاالله موقع دادن تو هم همینقدر من حامی و پشتیبانتم….!
ابرو درهم کشید.
-پاشو برو گمشو و جلوی چشمم نباش دختره سست عنصر…!
پشت دیدهی براش نازک کردم.
-دادن شما رو هم می بینیم خانوم سفت عنصر…!
حالت مغروری به خودش گحرکت کرد.
-قرار نیست اینقدر زود خودم رو توی کف دست و پا بندازم…!
کف دست زیر چانه ام گذاشتم…
-می خوای آک نگهش داری که چی…؟!
سر بالا انداخت.
-به وقتش که برام له له بزنه نه اینکه در جاده رضای خدا بدم و بره…!!!
سری تکان دادم.
-والا شوور ما که چه قبلش چه بعدش در حال له له زدن بود و همیشه خدا هم آماده…..!
انگشت اشاره ام را بالا اوردحم و نشانش دادم که ابتدا دیده درشت کرد و بعد زیر خنده زد.
-پاشو رستا دیگه داری پررو میشی و کار به حاهاحی باریکی میرسونی… دیده و گوش منم باز می کنی…!
ادایش را درآوردم…
-بمیرم برات نه اینکه نمی دونی اصلا چی به چیه…؟ حیف شدی به خدا…!!!
دیده غره ای بهم حرکت کرد.
-ببینم تو انگاری دیگه حالت خوبه… از منم سالم تری… بسه دیگه هرچی تو خونه موندی از فردا میری کافه و به کارات میرسی…!
نیشم باز شد.
-شما اول با امیریل خان هماهنگ کن، هرچی شوورم گفت به دیده منت…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن