ملیح متعجب بیان کرد
– منو؟
مرصاد بیخیال جواب داد
– پس کیو؟
– پس چرا من فقط یه دوره چند بار متوجه شدمت؟
با جواب ملیح سرم با نگاههای گرد شده و عصبی به سمت مرصاد چرخید قدمی نزدیک شدم مطلب را گراهی شده تند عقب حرکت کرد
جدی و بی ملاحظه بیان کردم
– بیقراری واسه خواهرو مادرت فیلم بود آره؟ کجا میحرکت کردی که به بهونه اونها مرخصی میگراهی شدی؟ اون ده روزگار کجا بودی؟
ملیح بار دیگر با تعجب گفت
– ده روزگارم نبوده؟!
مرصاد که از صورتم فهمید حالا نمیتواند با شوخی این وضعیت را جمع کند و اگر دستم هم به خودش نرسد نشانه گیریام با تمرین با او به حد نرمال رسیده عقب عقب رفته پشت ملیح توقف کرد شانههایش را گرفته شامگاهیه به محافظ خودش نگهش داشت
– کی به تو میگه حرف بزنی؟
– مرصـــــــاد…!!!!
جواب داد زدنم را خندان داد
– داد نزن بگم! چه زودم آمپر میچسبونه.. همون یبار فقط گولت زدم جون مدیریت
از یادآوری کارش و فکر تکرارش آن هم وقتی نفهمیده باشم داد زدم
– پس چه غلطی کردی؟
– همون که گفتم رفتم دیدن مادرو خواهرم.
– پس چرا نمشاهده کردنت؟ مگه چندتا خواهرو مادر داری؟
مسخره دست هایش را بالا آورده در حال شمردن با انگشتانش زمزمهوار با دیده تنگ شده اضافه کرد
– مادر که یکی اما.. اومممم.. یک.. دو.. سه.. چهار.. خواهرای سَبَبیم رو دقیق نمیدونم.. زیادن خب.. گناه دارن تنها بمونن! حالا با کدوم مقلبش کار داری آغوش باز میخوای؟
به سمتش خیز برداشتم تند عقب عقب حرکت کرده ملیح را که معذب بین هر دوی ما مانده با اضطراب شانه بالا داده بود و نگاهم میکرد با خود کشید
صدای خندهی بلندش تمام انبار را برداشت
– جان مدیریت حرکت کردم مشاهده کردن مادرو خواهرم.. مادرمو میمشاهده کردم این که میبینی الان بی خیال انداختت به جون من حاضر نمیشد ببینتم که! فقط همون دورهی ده روزه رو بخاطر راضی کردنش موندم، چندباری جلوی مسیرشو گرفتم که مثل روزهای اولش که متوجه شدی محل نمیذاشت
ملیح سر به سمتش چرخانده اظهار کرد
– مولین که میاضافه کرد فقط تماس میگراهی شدی بپرسی اگه من قبول کنم ببینمت بیای؟ تازه ده روزگارم نبود! فقط دو سه روزگار چند باری متوجه شدمت
مرصاد کف دستی به شانهاش زده گفت
– میشه الان یهویی لارنژیتت عود کنه لال بشی زنده برم بیرون؟ این با زیر آب منو زدن هم بهت مرخصی نمیده گفته باشم فکر نکنی از فروشم چیزی گیرت میاد بد با فروشنده ها لجه
حرصی از بیخیالیاش دست جلو برده شانه اش را چسبیدم ملیح که بارها این اواخر رفتارمان را با هم مشاهده کرده برادر بیملاحظهاش را میشناخت باور کرد اینبار جدیست
با “وااای” کشیدهی فشاری به مرصاد آورده هلش داد هول گفت
– صبر کنید.. شاید من اشتباه کردم؟
مرصاد باز ریز خندید
– الان میگی؟ الان که دیگه عمرا باور کنه پاشو من میخورم! قطع عضو رو شاخشه بیچاره از فردا باید این اخلاقشو تنهایی تحمل کنی
– مرصــــااااد!
از داد کشیدهم ملیح جیغ خفهای کشیده شانههایش بالا پرید
مرصاد از پشت بغلش کرده کف دستهایش را جلوی سینه خواهرش که از ظریفی میان آغوش او گم میشد درهم قفل کرده دربارهی خودم به فکرم انداخت!
“”چیزی که احساس میکنم اشتباه نیست وقتی اینقدر متفاوتیم؟! ظاهرمون؟ سنمون؟ راهی شدارمون؟””
پس چرا از دیدن این تصویر دم کوتاهی گحرکت کرده سینهام لرزید؟ چرا حس میکنم حالا در این سن به عنوان یک مرد برای اولین بار به این جنس لطیف نیاز دارم؟
– بیار پایین اون آوا رو عــه! به جون خودش که با مادرم همه جهانی منن هر بار فقط رفتم مشاهده کردنشون، مادرمو میمشاهده کردم این دو بهم زن یه ذره کوتاه نمیومد ببینمش آخرش یه بار درد چوب و فلکتو به جون خریدم انقدر موندم تا متوجه شدمش که اونم وسط خیابون جلو مسیرشو گراهی شدم.. خانوم تهمشاهده کردم کرد جیغ میزنه آبرو ریزی میکنه بدتر از تو که الان صوتت آبرو برامون نذاشت، ترسیدم وسط خیابون نتونم جمعش کنم فلنگو بستم
ملیح مضطرب تند سرتکان داد
– آره آره.. اینو راست میگه
جواب پوزخنده قبل ملیح را داده اظهار کردم
– تو خیابون برادرتو تهدید به آبروریزی کردی؟ بسیار شانس آوردی خواهر من نیستی
پوزخند صداداری به صورت ماتش زده به در اشاره کردم
– بیا برو اونم بره، نباید میومدیم اینجا جلسه آبروریزی بشه کشتمتون، داداشت و تو برام فرقی ندارید
مرصاد که با اخم تعلل کرد ملیح گیج نگهش داشته مردد بیان کرد
– برید عقب بره
بی اختیار خندیدم واقعاً میوحشت کرد بلایی سرش بیاورم؟ شاید این دیوانه از زد و خوردها و اشیایی که بارها بخاطر سرعتش وقتی کف دستم به اون نمیرسید به تنش خورده گفته بود؟
مرصاد لبخند زده با طعنه گفت
– متوجه شدی هر چی رشتمو پنبه کردی مدیریت؟ بکش کنار زنده برم معمولا از کسی دفاع نمیکنه شمر جان
سینهام از خندهی بی آوایی که نتوانستم نگهش دارم لرزید قدمی عقب حرکت کردم اما ملیح اجازه نداد رد شود، از چیزی که از من در همین مدت مشاهده کرده بود میدانست با این فاصله میتوانم تند یقهی برادرش را بچسبم و حملههایم همواره به نتیجه میرسد و برد دارد
با شرارت ابرو بالا داده برای اینکه بگویم هنوز من مدیرم پس میتوانم و زورم به هر دویتان در هر شرایطی میرسد بیان کردم
– بفرما عقبتر نمیرم جسارتتو نشون بده
مرصاد قلبیل شرارتم را فهمیده کفری جلو پریده با هر دو کف دست ناگهانی و محکم چندبار به سینهام کوبیده به عقب هلم داد
– غلط میکنی خواهرمو میترسونی بی شرف.. هیچی بهت نبیان کردم شل گرفتم دور برداشتی
برای ساکتش نگاهی که مضطرب نگاهمان میکرد که برادرش را یقه نکنم مثل همواره قرص و محکم نتوقف کردم، شل و وا راهی شده با هر ضربه کمی عقب راهی شدم مرصادِ نامرد هم از فرصت استفاده کرده خودش را خالی کرده تلافی ضرب کف دست هایم را با نتیجهی ضربهی آخرش درآورد
ضربهی آخر را جاندار و حسابی محکم زد که به عقب پرت شدم پشتم به قفسههایی که تازه دستور تعویضش را داده بودم ولی هنوز کاملاً نصب نشده جایگزین نشده بود خورد از درد و سوزشی ناگهانی صدایم دروارد شد
– آآآآخ…
سعی کردم از قفسهها فاصله بگیرم ولی لباسم از قسمت پهلو که عجیب میسوخت کشیده شد
مرصاد با خنده اظهار کرد
– باور کردم منهدم شدی مدیریت
رو به ملیح ادامه داد
– بدو تا تو اَداس در بریم
ملیح که انگار چیزی که نمیمتوجه شدم را متوجه شد مضطرب خیره به جای دستم که سعی میکردم بدون مشاهده کردن با سوزشی زیاد لباسم را از قفسه جدا کنم هراسیده دمی کوتاه گرفته بیان کرد
– مرصاد.. داره خون میاد!
صورت مرصاد مات شده سریع جلو رسید
– نه بابا… بچرخ ببینـــم!
با وجود سوزش زیاد تبسم زدم
– منهدم که نمیتونه بچرخه خره! لباسم گیر کرده آزادش کن
با مکث گفتم
– قبلا یه زخم اینجا داشتم انگار همونه که انقدر میسوزه
زخمی که روزگاری وقتی از بلایی که سر خواهرم سارا وارد شده بود گفته با امیررضا حرف زدم خوردم، زخمی از درگیری کوچکم با امیررضای شوکهای که کورهی آتش بود، امیررضایی که سارا را عاشقانه دلبسته شد و با وجود شوکه شدنش کف دست از سارا نکشید!
نگاههای گرد مرصاد و کف دستهایش که با احتیاط و هراس تکان میخورد میگفت زخمی که دردش را حس میکنم عمیق است
– لعنتی تیزی اضافهاش که نبریدن پهلوتو جر داده یه بار یه غلطی کردما… اَاَاَه
در جوابش برای بیشتر کردن عذاب وجدانی که در نگاه ملیح هم بود گفتم
– یبار؟ آآخ.. یواش دیوونه!
– زهرمار تو هم.. نمیخواد سواستفاده کنی مظلومِ برادر قلبم کبابه
– بهشدت بیشتر از یه بار یادمه ها؟
– آره، اما هر بارش خوردم یبارش خبرم می میل داشتم به هوای بودن یه خانوم که مودبت میکنه در برم
به محض جدا کردن لباس رو به ملیح گفت
– بده
نگاهم به دستهای ظریفی کشیده شد که میلرزید و کف دستهای دستمال کاغذی را از اضطراب زیادی که در صورتش میمشاهده کردم مچاله کرده جلو آورد
دلیل حالش حال من بود؟ یا عذاب اینکه کار برادرش بود؟
کف دست مرصاد که روی زخم نشست بی اختیار جلو رفتم
– اوووه… میسوزه
– بمیری.. واسه چی راهی شدی عقب؟
– نزدی که برم؟
– پررو!
یکباره از یادآوری وضعیت قفسهها چرخیده جدی گفتم
– اینها چرا وضعشون اینه؟
در حال بررسی زخم که ملیح هم برای اولین بار خودش بیش از حد به من نزدیک شده به آن نگاه دوخته بود اضافه کرد
– باید بریم اورژانس عمیقه فکر کنم بخیه میخواد!
– احتمالاً واکسن کزار هم میخواد
عصبی بی توجه به زمزمهی او و ملیح بیان کردم
– با توام جواب منو بده؟ اگه جای من یه بلایی سر یکی دیگه اومده بود چی؟ من مسئولش نیستم! ناضافه کردم زود جمعش کنید؟
همانطور که دستش را روی زخم فشار میداد به سمت در کشیدم
– بیا ببینم، چیکار کنم؟ روز که وقتی رستوران بازه نمیشه کار کنن.. بابا طاهر یقهامو میگیره نیا نرو ول کن نظم نیست و ال و بل که خاتون بی اعصابه! دیشب چند ساعتی اومدن امشبم میان تمومش میکنن. بدبختیش موند مال من! از حالا همهی آغوش بازهات واسه من میرن تو قیافه که ترکوندمت
– مرصاد؟
با صوتی ساکت ملیح توقف کرد
– ها؟
– منم بیام؟
جا خورده نگاهش کردم اینقدر نگرانم بود؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن