– نگاهم به گل سرهایی با پروانههای آبی ماند! تبسم زده گفت – بین خودمون بمونه اینها رو از مادرت کش حرکت کردم نگاههایم بازتر شد! مجدداً گونهام را بوسید. لحنش عوض ش – یکی از همون روزگارها که مطمئن بودم دیگه مال من نمیشی، همون روزگارها که دلم میتمایل داشت یه چیزی از تو مال من باشه.. مادرتیه ولینتی از تو و مرصاد بهم داد. مال مرصادو رسوندم بهش اما مال تو رو برای خودم نگه داشتم.. کنار عروسک ملیحم .. تا هر وقت هواتو کردمیه چیزی باشه.. گاهی مشاهده کردنش عجیب میسوزوند.. ولی گاهی هم فکر میکردم هستی… حتی فکرش هم نمیکردم یه روزگار برگردی… خیره به نگاههایم ادامه داد – اما برگشتی . به لطفیکی که تفاوت عشق و عاشق شدنو میدونست… حابل که اومی مال من باش؟ سرم را کج کرده تکان دادم. از گوش دادن احساسی صادقانه که میاضافه کرد شاید از بیقراری به متوجه شدن مادرم رفته با پایینترین صوت لب زدم – باشه چشمهایش دریک لحظه گرد شده ابروهایش بابل پرید! متعجب با تک خند کم صدایی اضافه کرد – یبار دیگه بگو؟ صامت. ساکت. خیره با چشمهایی که نم گرفت فقط نگاهش کردم. حرصی تکانم داد – میگم یبار دیگه بگو؟
کوچکترین تکانی نخوردم. خیرهی مردی بودم که حابل از نظرم از همان روزگار اول تا کنون حرکت کردارش کوچکترین تغییری .نکرده بود همین آدم بود.. همواره.. صادق ترین مردی که مشاهده کردهام.. بی آنکه نگران راهی شداریا نگاهی باشد.. خودش بود.. در هر لحظه کنار من… تمام رفتارهایش مستقیم و غیر مستقیم تنهایک جمله میگفت “”” مـال مـن بـاش””” برای رسیدن .به آن از من زخم خورده بود. سخت ولی صبر کرده بود – ملـــــیح!… از تشرش لبهایم کشیده شده انگشتانم را روی لبهایم زدم. من نمیتوانستم مثل او اینطور احساسم را نشان بدهم. حتی نمیتوانستم حرف بزنم حرص زد – بلرنژیـــت !آررره؟ خبیث به تایید سر تکان دادم. نگاه تنگ کرده بیان کرد – اندیشیدی طرفت از پشت کوه اومده که نفهمه نمیشه یهویی صدات بره؟ شانه بابل انداختم و بیآوا خندیدم. سرش را جلو کشیده غرید – اینکه میبینی چند وقته از نزدیک بودنتیه نخ سیگارم نکشیدم از ترس اینکه صدات بره کار آسونی نیست! این یعنی ابلن انقدر دربارهی بلرنژیت اطبلعات دارم که خودت که هیچی رو رعایت نمیکنی نداری جا خوردم! چرا نفهمیده بودم؟ در مدتی که کنار او بودم در نزدیکترین حالت هم حتی ذرهای بوی سیگار !را حس نکردم
بوی نارنگی| س.رهی واقعا نکشیده بود؟ به !خاطر من؟ پیروز از دیدن نگاه حیرانم ایستاده به سمت کمد رفت – حابل میگی بلرنژیت؟ تو که”باشه” رو اضافه کردی همون برای من بسه! بلدم به حرفت بیارم با جعبهی مستطیل شکلی که از ظاهرش هم میشد درک کرد چیست برگشت و آن را به سمتم گرفت – بهشدت وقت نیست برات خریدمش. بهترین فرصت برای دادنش هم همین ابلنه که الحمدولل بلرنژیت زده بابل نمیتونی بلهای که دادی رو پس بگیری! بیا… شیرینی شوهر کردنتم بخور عمیقا بفهمی دیگه راهی شدنی در کار نیست افتادی تو چاه و خبلص نگاهم با ذوق به جعبه بود. از کجا میدانست شکبلتهای بلژیکی را دوست دارم؟ جعبه را بین دستهایم تکان داد – بازش کن دیگه !یه تعارف بزن خسیس دهان باز کردم تا با شوق تشکر کرده بپرسم از کجا میخبر داشته ولی از نگاه پیروزگارش که انگار دقیقا منتظر همین بود لب گزیدم لب تر کرد با نگاهی که میاضافه کرد به طعمهاش خیره شده بیان کرد – تحقیقاتم واسه زن گرفتن درجهیکه …!! از مرصاد! از خاتون بابل طاهر! از بابا طاهر! از مادرتیه زن شیرین گحرکت کردم و بلدم چطوری باید کسی که دوست دارمو سر شوق بیارم زبونش باز بشه و استفاده اشو ببرم جعبه را با تبسم باز کردم بویی که زیر بینیام نشسته بود شدت گرفت. دیدههایم به شکل عجیب !شکلاتها ماند
شکل قلـب و لــب…! قلبهای جیگری رنگ و لبهای !سرخ از نگاه ماتم لبخند زد – شکبلت کف دستساز بلژیکی مختص دام برای گحرکت کردن ملیجه! میتونی از چشیدنش بگذری؟ قلبم میخواست بپرسم چرا در این اشکال ولی وضعیتی که در آن بود را خودم به مسیر انداختم و قلبم نمیمیل داشت او پیروزگارش باشد دستم به سمت شکبلت شکل لبی راهی شد مچم را گحرکت کرد – اول باید از قلبهاش بخوری! وقتی شد مال تو میتونی طعم لبشو هم بچشی! سر به زیر بیصدا از منظورش لبخند زدم با اینکه قصدش را میدانستم نمیتوانستم از خوردنش بگذرم شکبلت دلی برداشته با وسوسهی زیاد از چشیدن طعمش به دهان بردم در سکوت روبرویم جای گرفته خیره و شرور به خوردنم نگاه میکرد.میدانستم منتظر چیست . جعبه را به سمتش گحرکت کردم بدجنس برای حرف زدنم اظهار کرد – چیکار !کنم؟ شکبلت شکل لبی به سمتش گرفتم. اخم کرد – نباید بذاری خودم انتخاب کنم؟ خجالت کشیدم بی اختیار بود! زمزمه کردم – ببخشید. بفرمایید تند جعبه را کشیده کنار تخت انداخت. روی تخت هلم داده تنش را بابل کشید تا کامبل دراز بکشم – خودت بیان کردیها؟ همهی اون لبها رو تو بخور! به من فقط همین یهدونی خودتو بده باشه؟
بوی نارنگی| از اتفاقی که رخ میداد چشم بستم. هلش ندادم. پسش نزدم. کف دستهایم دو طرف صورتش جای گرفت! در سینهام لرز و تپشی سریع را هموقت تجربه میکردم… تفاوت داشت. با دفعات قبلی که طور دیگری میمشاهده کردمش ..حابل فقط دلم میخواست به او چسبیده میان آغوشش جمع شوم. دیده ببندم و فقط حسش کنم. حسی که او دارد، احساسی که داریم. جریانی که مدتی از همراهی با آن ترسیده میگریختم. مردی را که مصیبتهایم اجازه نمیداد باورش کنم و حتی روزگاری میوحشت کردم به او نزدیک شوم ولی حابل….! او متفاوت بود حتی !با برادرم مرصاد حجم شکبلت بزرگ درون دهانم اجازهی همراهی نمیداد با خنده بیان کرد – خب بجوئش؟ بیصوت لبخند زدم – خیلی خوشمزهاست! اصل مزهاش به مکیدنه ابرو بابل انداخت – هوم! پیشنهاد خوبیه ردش نمیکنم قبل از آنکه مطلب را بگیرم حمله کرد. از فشار زیاد لبهایش “هوم” کشیده و کشیدهی گفتم پررو گفت – به مکیدنت برس من راحتم سرم را عقب کشیدم – ….نکن. بذار شکبلتم تموم بشــ خندید پیروزگار باز جلو آمد – خودتو اذیت نکن صبر میکنم تا بلرنژیتت خوب بشه
– !…سامـــااان به اعتراض کفری ام که توجه نکرد لبهایم را داخل دهانم کشیدم. نگاهش میخ صورتم بود که قهقهه زد – !فکر کن از مالم بگذرم؟ اونم با صورت الانت انگشتانش دو طرف گونهام را فشرده لبهیم را جمع کرد. اینبار از خجالت حرکات لبها و زبانش وقتی با نوازش با منظور کف دستش همجاده شد نگاه بسته تکا.ن نخوردم واضح نبود که در حال نزدیکتر شدن است؟ در حال بهتر مشاهده کردن !و لمس کردن تنم – اوووومم…. چقدر شیرینه! آفرین عزیزم همینطوری تو لارنژیت بمون… به به… ببین یه شکبلت واسه شما دخترها بخریم چه سودی داره! چیکارها که نمیکنه… صداتو برد! دهنتم بست! شیرینم شدی ! فقط باید حواسم باشه دفعهی بعد شکبلت کوچیکتر بگیرم بتونی یه حرکتی بزنی برام شیرینیش بیشتر بشه شرمم را از خاموشیم متوجه شد. با شرارت تمام حرکاتش را تا تمام شدن شکبلتم طول داد تا کنارم روی تخت بیفتد – آخــــی.. روزی یدونه از این شکبلتها بخور به سرعت چرخیدم تا بروم – خسیس !پـــررو بهسرعت از پشت بغلم کرد – !چـــرااا؟ آرنجم را برای رهایی به تنش زدم – مگه مال من نیست؟ چرا روزگاری یکی؟ بدون مراعات گردنم را از پشت گاز گحرکت کرد
– آآی! سامـــااان؟ تنم منقبض شده کف دستم برای پس زدنش روی سرش قرار گرفت موهایش را که مشت کردم گفت – حالمو نمیفهمی؟ ظرفیتشو داری همین الان رو نوچ کنم نفس زنان با قلبی که از تپش زیاد به درد افتاد زمزمه کردم – ببخشید.. ولم کن پاهایش هم جمع شد با جلو وارد شدن دورم پیچیده کامبل حبس شدم. حرکت لبهایش روی گردنم میلرزاندم ولی جایی که حبس بودم را دلبسته شدم – نمیتونم.. مال منی.. ولت نمیکنم.. هیچ وقت.. تو باید تا ابد کنار من باشی اینبار در خاموشی سر تکان دادم. صورتش را در گردنم فرو برده به طرفین میچرخاند و میبوسید آوایش میخندید – به مامان بگم به زبونخوش جاده نیومدی زوری بله رو ازت گراهی شدم نامزدی تمومه؟ سرم را چرخاندم”بله” را برای چیزی که او در ذهنش گذراند نداده بودم که انقدر سریع !دست به کار شود دلهره داشتم. قلبهرهای که حتی مدت”بله” دادن به مهراد نداشتم او برایم مهم است! مهراد را برای فرار انتخاب کرده به اوکمتر از خودم اندیشیدم ولی حابل نمیتوانم دلواپس سولین نباشم! میترسم بودنم به او آسیب بزند ولی این را هم میدانم که نمیخواهم !بروم نمیخواهم.. مهراد با تمام لطف و ظلمش چیزی اظهار کرده بود که میمیل داشتم با او، کنار او که اجازه میداد خودت باشی و کمکت میکرد تا رشد کنی امتحانش کنم “فرار نکن ملیح… بمون… بجنگ… تو مثل من نیستی.. حتی تنهایی قدرتش رو داری.. خوشبخت شو”
مهراد هم قدرتش را داشت ولی روحش خسته و تنها بود. مانند روزگارهای گذشتهی من توانش را از کف دست داده بود زمزمه کردم – صبر کنیم تا مرصاد بیاد؟ من.. نگ!رانم چانهام را چسبیده سرم را با حرصی بیشتر به عقب چرخاند – چرا خرابش میکنی؟ ناظهار کردم خودم درستش میکنم؟ مضطرب چی هستی؟ منو انقدر بی عرضه میبینی یا چیزی هست که هنوز نمیدونم؟ به شخصیتش برخورد. مشکوک نشود؟ نمیتمایل داشتم از بیتا و چیزی که وقتی که برگشتم مرصاد را بر آشفت حرف بزنم وقتی نه تنها هنوز نمیدانم چرا این کار را کرده که نمیخواهم مثل او باشم و به عمد به کسی بدی کنم! مهم سامان است که خوب فهمیدهام به او نگاه هم نمیکند بیتا به این کار نیاز دارد کف دستم را روی انگشتان قدرتمند روی چانهام گذاشتم با تمام حرف زدنهیم !هنوز مضطرب برخورد قادرم دلواپس اینکه با فهمیدنش به سولین توهین کند! دلواپس مرصادی که نمیدانم آنجا چه میکند! حتی نگران مبلحتی که بازگشته ولی سراغم را به جز وقت آن حادثهی سوختن پشت او نگحرکت کرد مهربان و با مضطربی دربارهای او اظهار کردم – نه! همه چیز رو میدونید. اما با تمام حواس جمعیتون نمیتونید همه چی رو کنترل کنید چانهام را فشرد انگار نگاهم را خواند – تو باشی میتونم.. حی میتونم برم پیش پدرت و بگم اومده بودم دربارهی ملیح تحقیق کنم! رفتم پدر هر چی بیـ *ـــدر که افتادن به جون آبروش درآوردم چراکه میخوامش! زمین و مدت رو بهم میدوزم تا همه رو به آتیش بکشم! تا بفهمین اشتباه کردین!! تا با خودم ببرمش
مثل هر بار مضطربیهایم را متوجه شد . فقط بخاطریدن قلبواپسیهای خواهرش از آبروریزی؟ برای همین چشمبهراه ماند؟ برای همین مثل بقیه نبود و از بی تقصیری خواهرش باور کرد بی تقصیرم؟ گرمی جمبلتش چنان حسی شیرینی به قلبم انداخت که به جای صورت بی احساس قادر فقط نگاه عصبی اما صادق او را میمشاهده کردم. خیره به اشتیاق نگاهش نیم چرخی زده کف دستهایم دور تن بزرگش پیچید. چطور شبیه به آنها میمشاهده کردمش؟ ! چرا حابل هیچ شباهتی ندارد؟! چرا حابل انقدر امن است؟! هیچ چیزش حتی حس مالکیت و خواستنش شامگاهیه به آنها نیست! آلوده نیست! او یک مرد است که مثل همه ایرادهایی دارد ولی تمام اخبلقهایی که از او میبینم را حتی در رویا هم ندیده از فکر محال بودن چنین کسی کنار خودم به آن فکر هم نمیکردم با دمی کوتاه زمزمه کرد – هستم ملیح… باشـه؟ – باشه لبخند زد – پس به روش من میریم جلو باشه؟ – باشه – روش من توی سرعت تموم شدن نامزدی و گرفتن جشن عروسی هم اثر داره باشه؟ قلبم با حسی شیرین ولی قلبهره دار فرو ریخته ریز خندیدم – !عجول شرور و پررو آوای او همراه با خنده ذوق هم داشت
– هستم.. ببلتکلیفی رو دوست ندارم. میخوام زودتر تموم بشه مال من بشی. اون مرصاد بیشرف نتونه هر بار تماس میگیره دهنشو واسه من باز کنه مرصاد بخاطر من تماس میگراهی شد؟ وقتی منظورش را درک کردم سرم با صورتی .سر شوق آمده عقب حرکت کرد اظهار کرده بود زمان محرمیت به مرصاد اضافه کرده تا جایی که بتواند جلو آمده برای خودش تبلش میکند لبخند زدم با ذوق بیان کردم – !واقعا؟ اخم کرد ناگهانی با گراهی شدن گوشت پهلویم بین انگشتانش حرصی بیان کرد – نمیدونی دهنش که باز میشه چه دُر و گوهری ازش بیرون میریزه که براش ذوق میکنی؟ یا خوشت میاد بپره به من هی بگه حال ولینتم چطوره؟ لب گزیدم با کج کردن تنم برای دور شدن دستش بدجنس گفتم – دومی. فقط ابلن زورشو داره دیگه! باید استفاده کنه حسرت نشه؟ باید حداقلیکی بزنه جای اونهایی که خورده؟ – بیشـــرف… تو خودت مرصادی! به محض هل دادنم روی تخت در اتاق با صدای جیغ کشیدهی از جا کنده شد فرز بدون ثانیهای تعلل عقب پرید خجالت زده زود جای گرفتم! سارا کبلفه پشت در از حرکت ایستاده در حالی که مچ کف دست پارسا را میکشید و بازوی محیا را گرفته بود به پرسام که وسط اتاق پرید اخم کرد مستاصل اضافه کرد – ببخشید شرمندهام… بخدا کار پرهامه! میتمایل داشت بچهها رو بفرسته پایین خودشو راحت کنه اظهار کرد سولین گفته برین بازی. اینها هم دیگه !ول نکردن
صدایش جدی شد – بیرون !پرسام. بدووو سولین تند پرسام را که سر بابل انداخته”نمیخوام” آهستهی گفت بغل کرده بوسید – ول کن اون دوتا رو! مگه دزد گراهی شدی داد میزنی؟ ولشون کنیکم جیغ بزنن گرم کنیم چهار تایی میریم بابل اون دکترای دیوونگیتون بفهمه تیم منو نمیشه علیه من شوروند سارا با نگاهی خجالت زده به من فرزندانش را رها کرد – !…آخ جون شکبلاات صوتی جیغ پارسا پرسام را از آغوش سولین پایین کشید سارا تند گفت – اجازهیادتون !نره هر سه فقط کلمهی “اجازه” را ملایم اظهار کردند. از تصویر مسرورشان کنار جعبه که با شوق انتخاب میکردند لبخند زدم سولین با خنده بیان کرد – لبهاشو بخورین باباتون بفهمه چی بهتونیاد دادم آتیش بگیره! دلهاش مال زن داییه سارا بدجنس نگاهم کرده اظهار کرد – پشت در دربارهی اذیت کردنش چی بهت اظهار کردم؟ گیج زمزمه کردم – !خـــب؟ ریز خندید – لب و قلبهایی که میبینم میگه اشتباه کردمیکم احتیاط کنی بد نیست!
سامان با دستی به بازویش هلش داد – برو شوهرتو اذیت !کن اون خودش بلده تیشرتش را پوشیده شروع به کف زدن کرد – بدویین بریم پیش عمو نذاریم به شکبلت خوردنش برسه کوفتش کنیم محیا شیرین پرسید – مگه عمو هم از این شکبلتها داره؟ سامان پقی لبخند زد – آره دایی یه خوبش هم داره بی عرضه! خودم تربیتش کردم دادم کف دستش حالش جا بیاد – !سامـــااان؟ بی توجه به تشر سارا لبخند زد. پرسام آزرده گفت – پس چرا به ما نمیده؟ صوتی خندهی سولین بابلتر راهی شد – زیرا فقطیدونه داره که خودش میخواد بخوره نمیشه تقصیمش کرد دایی! تو هم بزرگ شدی نباید یدونهی خودتو به کسی بدی اون استاندارد واسه تو ساخته شده که هر ببلیی میخوای سرش بیاری ثبت بشه به نامت کف دست سارا که برای زدن بابل رفت بیرون دویده به سمت پله حرکت کرد. آوا بابل برد – بدویین تا نخورده تموم بشه برسیم! شاید یه نوکم شما زدین حداقلیه بغل مفت گیرتون اومد سه قلوها که باور کرده پشت سرش دویدند سارا خندان بیان کرد
– شکلاتهاتو بردار زن دایی بیا بریم. هر چی شلوغتر باشه به بچه هام بیشتر خوشمیگذره ! مخصوصا با دایی که مثل من بهشدت بچه دوست داره در فکر سولینی که کامبل مشخص بود چقدر بچهها را دوست دارد سریع همه چیز را مرتب کرده بی آنکه بدانم با چه صحنهای روبرو میشوم پشت سرش رفتم کنار در اتاق سحر و پرهام خشکم زد! فکر نمیکردم تسلط سولین روی فرزندان خواهرش انقدر زیاد باشد که حتی به حرف مادرشان در حضور او گوش ندهند و بگویند “دایی !اضافه کرد” سارا و سحر به تکاپو افتاده با اضطراب التماس میکردند که با حالی که پرهام دارد کاری به او نداشته !باشند پرهام که از صورتش مشخص بود درد دارد با شرارت نگاهش پشت سحر سنگر گراهی شده با صوتی بلند میلبخند زد و تبلش میکرد فکر لشکر سولین را منحرف کند – دروغه عمو..! به جون خود نفهمش دروغـه! ما شکمو نیستیم مثل دایی شیرینی تو اتاقمون قایم کنیم ! عمو میمیل داشته شکبلت خودشو ول کنید. خنگهای من این تو فکر کفری کردن باباتون به حساب من !بدبخته که صاف برم قبرستون سه قلوها بی توجه به تبلش سحر و سارا وقتی سولین هر باریکی از خواهرانش را کنترل میکرد تا راحت باشند از پرهام نردبان ساخته مرتب تکرار میکردند – !شکبلت.. شکبلت.. شکبلت پرهام کفری از شکست خوردن روی دیوار سر خورده قرار گرفت در حالی که سه قلوها از سر و کولش بابل میحرکت کردند برای متواری کردنمان بیان کرد – ای بمیری علی اکبری با این شاهکار لشکر ساختنت! معلوم نیست مال خودشهیا گوبلاخ که به حرفش زلزله میشن؟ مردک تازه مدعیه که چقدر بچه مثبته! خب الاغ اگه کار تو نیست لک لکها آوردن؟
سولین جلو پریده با خفت کردنش دست روی دهانش گذاشته داخل اتاق هلش داد. سارا مچم را چسبیده به سمت پلهها کشید – بیا بریم! شرایط بدتر میشه که بهتر نمیشه! نتیجهی زور سولین و زبون پرهام زدن به امیررضای بیچارهاست که هیچکدوم حریف لشکرش نمیشن از خجالت حرف پرهام بی توجه به سحر که جیغ زد”بچه!هاتو ببر برم کمک شوهرم” از پلهها پیین دویدیم سارا بی توجه به صدای کبلفهی سولین و لبخند زدن با التماس پرهام با صوتی کشیده جواب داد – میخوام صدسال بهش کمک نکنی! مگه خونه ندارین اینجا اتراق کردین؟ ورش دار ببرش دیگه ! صد رحمت به گوبلخ و علیاکبری حداقل مثل شوهرت به در نمیزنن دیوار کوتاه بیاد *** )(سحــــر با صدای “سحر سحر” اظهار کردنی مداوم گیج خواب روی تخت جای گرفتم شب را اصبل نخوابیدم. پرهام با وجود خوردن داروهایش بخاطر تحرک زیاد و درگیریاش با سولین تا نزدیکی صبح ناله کرد مقصرش خودش بود وقتی میخبر داشت موفق به دور کردن همه میشود اما سولینیقهاش را میچسبد تمام شب را دلواپس روی تخت جای گرفتم تا حواسم به او باشد و خواب نروم و در نهایت خودش مجبورم کرد بخوابم چرخیدم تا وضعیتش را ببینم اما از نبودنش و تصویری !که با آن روبرو شدم مبهوت ماندم
تمام سطح تخت و اطرافش، تمام کف اتاق و دکورش را گلهای زرد و قرمز رز، بدون ساقه پوشانده بود حواسم جمع شده هول دو زانو روی تخت نشستم. دور تا دور اتاق را که با کشیدن پردههای ضخیم تاریک و کم نور بود چشم دوختم روبروی آینهی گرد بزرگ اتاقمان، شمعهای روشن کوتاه و قد بلندی چیده شده بود…. شمعهایی که شکل شعلهها به خاطر عقب جلو قرار گرفتنشان کلمهی “سحــر” را واضح نشان میداد صورتم از هم باز شده لبخند زدم آوای “سحر سحر” بیان کردن هنوز گوش داده می شد آوایی که متوجه شدم صدای شرور پرهام است ولی از گوی !من گوشی را برداشتم با صوتی کشیده ریز خندیدنم. آوای زنگ ساعت گوشی برای بیدار شدنم صوتی دیوانگی پرهام بود! پشت هم به مقلبهای مختلف نامم را صوت میزد “”سحــــرم… ســـــحر…. سحرررری!”” احتمابل کار خود دیوانهاش بود که این صدا را ضبط کرده تنظیمات تلفنم را بهم ریخته! پیامکی رسید بهسرعت بازش کردم “بیــا” کجا بروم؟ ناگهان چیزی به خاطرم آمد! این “بیا” را همیشگی من برای او میفرستادم. وقتی صوتیا تصویری برایش میفرستادم و میتمایل داشتم ببیند و بداند چه چیزی را با نبودنش از دست داده تا شاید برای بودن و ماندن ترغبیش کنم تند وارد برنامه شدم پیامی که فرستاده بود عکسی از خودم بود! تصویری جذاب از اتاقی پر گل و من خوابیده روی تخت میان !…آنها
لبهایم “مشاهده کردنش از نزدیک و زنده بسیار کیف داشت که از دست تو رفت. چراکه شوهرت دیشب با تمارض بیهوشت کرد و صبح به کار خودش رسید! چقدرم ماچهاش چسبید فقط نمیشد جاش بمونه بیدار میشدی کتک میخوردم” حرصی برایش یک “روانی” نوشتم ایموجی خنده فرستاد زیرش نوشت “دکتر کامران اجازه داد بیام بیمارستان در ذهنش گذراندم چجوری خبرشو بدم که دیگه هم نامه نباشه که آزرده بشی هم بدونی حالم خوبه. شد این که مشاهده کردی. ببخشید دیگه کبلسهای صبحت پرید” جواب ندادم نگاهم به اطراف میچرخید حرفی که میان عصبانیت درباره نامههای کوتاهش زده بودم انقدر اذیتش !کرده بود؟ “بیان کردم ملیح بیاد صوتت کنه! اظهار کردم خستهای خودت بیدار نمیشی” ” بگو ازتیه عکس خفن با همونها که تنته بگیره بفرسته تا شب که بیام از خجالتت در بیام” تمام ذوق و شوقی که داشتم بهیکباره ازیاد آوری وضعیتمان پرید! غمی سنگین روی سینه ام بود. غمی که اجازه نمیداد حتی جواب بدهم بعد از چند دقیقه نوشت “رفتی بی !معحرکت کرد؟ عکسو بده بعد برو” چانهام ازیادآوری عاشقانههای دو طرفهی روزگارهای اولمان که حابل احساس میکردم تنها از روی وظیفه برای نگهداشتن من و عوض کردن حالمان است نه آنکه پرهام از آن لذتی ببرد لرزید تند نوشتم “باید برم خداحافظ”
با بی صدا کردن گوشی آن را روی تخت انداختم نگاه ترم روی وضعیت اتاق چرخیده روی تصویر صورتم پشت شعلههای شمع در آینه متوقف شد چقدر احساس بدی نسبت به اوضاع دارم. باید درستش کنم. نه به خاطر پرهام که به خاطر خودم! به خاطر احترام به احساسی که روزی داشتم و زخم خورد آن هم با اشتباهات هر دویمان باید افکارم را عملی میکردم. پرهام حالش خوب است و باز به محل کارش برگشته، نیازی به حضور من ندارد. اینطور کنار هم بودنمان اشتباه است وقتی مثل قبل راهی شدارهایش به جای اینکه شوقی ماندگار در قلبم بگذارد که از هیجان بابل و پایین بپرم، ریز خندیدنم را به غصه خوردن تبدیل کرده میسوزاند باید به هر دویمان وقت بدهم تا تصمیم درستی بگیریم. با صوتی ملیح که با ضربه زدن به در ساکت نامم را به زبان می آورد فکری به سرم زد! من هنوز همان سحرم که کنار پرهام دیوانگیام بیشتر شد بهسرعت صورتم را پاک کرده کمربند لباس خوابم را محکم کردم حیف نبود از این تصویر استفاده نکرده کار دیروزگار سولین را تبلفی نکنم؟ ندرک کردم وروجک های سارا چرا اینطور بابل و پایین پریده طلب شکبلتِ لب میکردند! اما دیوانگی هر دویشان سارا و ملیح را فراری .داد در را باز کرده به داخل دعوتش کردم جا خورده از متوجه شدن وضعیت اتاق لبخند زد و عقب راهی شد – سبلم. صبح بخیر. بیا تو – سبلم. صبح توام بخیر. فقط مامور بودم بیدارت کنم با اجازه مچش را گرفتم – بیا تو ببینم! منم ابلن مامورم حال اون شوهرتو جا بیارم که دیگه از شوهر من واسه اون بی شرفها نردبون نسازه و آخرم کف دست روش بلند کنه
چشمهایش لبخند زد ولی لب گزید – نه که آقا پرهام بسیار بدش آومد؟ بیچاره زبونش بند اومده بود نمیدونست چی !جواب سامانو بده به این اندیشیده بودم. به اینکه کار سولین عمدی بود تا به پرهام نشان دهد هنوز در هر شرایطی چقدر برایم مهم است! برادری که برای انتقال تصمیمم به پرهام، برای اینکه پرهام بپذیرد به کمکش نیاز ،دارم برادری که خودش درگیری کمی ندارد نمیخواهد چیزی از آن بدانیم و سر در بیاوریم ولی کامبل مشخص است که ملیح مانند سارا مشکبلتی دارد! مشکبلتی که سولین از روزگار اول تمایل داشت هر چه شد دخالت نکرده اجازه دهیم خودشان حلش کنند تا ملیح در این خونه احساس آهستهش کند و بداند میتواند کنار او باشد و نامزدیشان به مالکیت او برسد لبخند زدم – بله خیلــی! منم میخوام ابلنیه کاری کنم شوهر تو خوشش بیاد به زور داخل کشیدمش در را بسته قفل کردم میخبر داشتم طعنه بزنم و زبان بازی کنمحتی برای اجبارش اذیتش کنم سریع کوتاه می آید. در این مدت متوجه شده بودم خجالتیست و هر حرفی که آن را تاکید کنی زود میپذیرد لباس سفیدم را از کمد بیرون کشیدم. قسمتی از بابلتنه و دامنش که به زور به زانو میرسید گیپور بود و آستینهای گخوشحال کلوشش مثل دور تا دور شکمش حریر. به زور حرفهایم با برداشتن شال و مانتواش که نشان میداد در حال راهی شدن بودهاند لباس را پوشید تخت را مرتب کرده روی آن نشاندمش – !سحر؟ به صوت زدن نگران و ملتمسش تشر زدم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن