گیج نگاهش کردم! خودکاری به سمتم گحرکت کرده قرارداد را بار دیگر گوشهی میز گذاشت
با اضطرابی که بعد از اتمام تحصیل وقتی تمایل داشتم رسما و تنهایی وارد اجتماع شوم و روی پای خودم بایستم ولی او و همجنسانش، او و راهی شدار قادر، هدفم را ویران کرده آن اضطراب را با شدتی بیشتر همیشگی کرد جلو رفته خودکار را از کف دستش گراهی شدم تا امضا کنم ولی با تعلل رهایش کرد!
با وجود نگرانیام از تنهایی با او پر اخم نگاهش کردم مکثی کرده با آوای “اوم” آهستهی گفت
– فقط یه مورد دیگه هست که قبلش باید بدونید!
مثل تمام مدت حضورم فقط نگاهش کردم تا ادامه دهد ولی اینبار منظوردار با ابروهای بالا راهی شده ساکت شده خیرهام ماند!
نگاه گراهی شده معذب عقب رفتم باز چه مرگش شده بود؟ خدا به خیر کند
– نمیخواین بپرسین موردش چـیه؟
جا خوردم نمیخبر داشت نمیتوانم حرف بزنم و تمام مدت از سکوتم چیزی ناظهار کرد؟!
میخواستم بدانم ولی چطور باید می جویا شدم آن هم با آن نگاه خیره!
مسلما نمیشد مثل نصیبه با او حرف بزنم! بخندد یا عصبی شود باید از شرم محو شوم
معذب نگاهم روی میزش چرخید با دیدن باکس کاغذ یادداشت بی اختیار از راه نجات تبسم کمرنگی زدم با برداشتن کاغذ وقتی منتظر نگاهم میکرد روی آن یک جمله نوشتم!
جملهای خبری که اگر چیزی از آن نداند میشد آزارش داد
حسی بی اختیار باعث اخمم شــد!
یادداشتم را به سمتش گحرکت کردم با تعجبی که از نگاههایش بیرون میزد گراهی شده خیرهاش شد زمزمه وار و سوالی خواندش!
– “من لارنژیت دارم” ؟!
نگاهم که کرد راضی سر تکان دادم با اخم کمرنگی پرسید
– یعنی چـــی؟!
برای گرفتن کاغذ دست دراز کردم و برای بیشتر اذیت کردنش کلمه را فقط به لاتین نوشتم
(Laryngitis)
دیدههایش وقتی به آن زل زد و با اخم نگاهم کرد میبیان کرد فهمیده فقط قصدم آزار اوست!
” آخرش که باز میگی گمشــو! ”
کلافه از حرکت ایستاد اینبار خودش کاغذ را کفری به سمتم گراهی شد
– میشه جای این بچه بازیها حرف بزنید وقتی بهتون گفتم عجله دارم؟
“بچه بازی” را قبلا هم از او گوش داده بودم! مردک بی ادب از خود راضی، خدا میداند زن و فرزند و خانوادهاش چطور او را با این اخلاق سریع و همواره طلبکار تحمل می کنند
کاغذ را از کف دستش کشیدم انگار دنبال دعوا بودم که نوشتم
” ببخشید که بیماری لارنژیت که باعث گرفتن صدای بنده شده و نمیتونم حرف بزنم برای شما بچه بازیه و وقتشو نداریـد! ”
دیدم که لحظه به لحظه دیدههایش بازتر شـد مبهوت پرسید
– نمی تونید حرف بزنید؟
سری تکان دادم مچگیرانه بیان کرد
– اما من قبلا صداتون رو شنیــدم؟
لج درآر شده بودم و فقط آزارش را میمیل داشتم
چرا انقدر از حضورش به تنگ آمدهام که دلم دعوا میخواهد؟
چرا باز فقط دلخور نشده نمیراهی شدم؟میتمایل داشتم او بیرونم کند تا به خودم ثابت کنم عوضیست؟
کاغذ را گرفتم ولی اینبار که کنجکاوی و تعجیل را از راهی شدارش خواندم با مکث و طمانینهی زیاد نوشتم
” بله، اون روز لارنژیت نداشتم دو روزگاره گراهی شدم، دورهای و کوتاه مدته به زودی خوب میشه و بچه بازیم تموم میشه! برم با اتمام بچه بازیم برای قرارداد برگردم؟ ”
کاغذ را به سمتش گراهی شده با سر به در اشاره کردم تا بفهمد باید بروم یا بمانم؟
زل زده به کاغذ گیج و مردد با ردی از مضطربی لحظهای که انگار در نگاههایش بود زمزمه کرد
– قبلا هم این بیماری رو گراهی شدین؟
احساس کردم به روزگاری اشاره کرد که وحشی بودنش را ثابت کرد سرم بی اختیار پایین افتاده تایید کردم
کلافگیاش را به نگاه متوجه شدم کاغذ را روی میز انداخته با دمی عمیق انگار که نفس کم آورد اظهار کرد
– لطفا بشینید
به سمت دری گوشهی اتاقش نزدیک به در ورودی رفته بعد از ورود محکم پشت سرش بست صدای آب میگفت وارد سرویس شده،
دیوانهی بی فرهنگ وسط حرف زدن دربارهی کار راهی شد!
“”با این سن و سالت نمیتونستی صبر کنی؟””
****
(سولین)
چندین بار صورتم را شستم ولی گر گحرکت کردگی از حرکت کردار خودم آرام نمیگرفت، کف دستهایم دو طرف روشویی قفل شده خیره به صورت خیسم در آینه ماندم
باورم نمیشد چنین کاری کردم!
چند سال پیش با حماقت تمام از شدت عصبیت فکر میکردم کسی که پشت در است این آواها را برای آزار من و عصبی کردنم تولید میکند!
وقتی مشاهده کردمش فکر کردم برای موردی دیگر و جلب توجه کردن است و وقتی بیرونش کرده درک کردم سوتفاهم بوده در ذهنش گذراندم از ترس هجومم و تنهاییاش در آن وضعیت وحشت کرده و لال شده!
اما حالا… بعد از چند سال… وقتی میدانم خواهر مرصاد است و هنوز با وجود عذاب وجدانم از آن روز، از سهلانگاریاش عصبی بودم و میتمایل داشتم خشمم را بفهمد و بداند در هر صورت خودش هم مقصر بوده، با تکرار وضعیتش که باز به آن توجهی نکردم و اندیشیدم فقط قصد آزارم را دارد که البته مشخص بود داشت ولی نه آنطور که من فکر میکردم، باید بفهمم در کمال بی خردی دختر بچهای را که قادر به حرف زدن نبوده اذیت کرده حتی آوایش را مسخره کردم! و او چه محترمانه گفت
” تو با اینهمه اِدعای مدیریتت یک احمق بی سواد و بی فرهنگی که هیچ وقت نمیدونی چی تو رستورانت میگذره! ”
صورتم را خشک کرده با چند دم عمیق و صدا دار کف دستم روی دستگیره قرار گرفت
حماقت خودم شرم او را از حالش که پشت در نگهش داشته بود و مجبور شدم خودم سراغش بروم و بیشتر مراعات کنم از یادم برده تصویرش کمرنگ شد
بیرون حرکت کرده مجدداً پشت میز قرار گرفتم نیم نگاه کوتاهی به من انداخته برتمایل داشت سریع گفتم
– بشینید موردی که حتما باید برای قرار دادتون اجرا بشه رو بگم!
جای گرفت انگار اضطرابی که در نگاه فراریاش بود کمتر شده بود برای اینکه شاید هممسیری کند و حالا که به من فهمانده قادر به حرف زدن نبوده و من مقصر آن اتفاقم راحت تر برخورد کند بجای حرف زدن روی کاغذ یادداشتش، در چند کلمه سفته و مبلغ پیشنهادی مرصاد را نوشته به سمتش گرفتم
– این مورد دربارهی قرار داد شما حتما باید اجرا بشه!
دیدههایی که هنوز نمیدانم چرا انقدر آشناست گرد شده نگاهش را به من دوخت دهانش چند بار باز و بسته شد امیدوارم فکر نکند قصد تلافی شرارتش را دارم
بهسرعت چیزی نوشته کاغذ را به کف دستم داد انگار از شوک وارده آزار دادنم و شرمش کاملا از سرش پرید
“چرا؟ چه نیازی به سفته؟ اونم به این مبلغ؟”
کاش میشد بگویم
“از خودت و اون داداشت بپرس که نمیدونم چرا ازت فراریه اما میخواد به زور نگهت دارم”
اما با حفظ ژست مدیریت که اگر هر کسی جای او بود میدید با صوتیی محکم تنها قلبیلی که به ذهنم رسید را با بد و بیجاده اضافه کردن در سرم به مرصاد به زبان آوردم
– اینکه نیاز هست یا نه رو من تشخیص میدم و فکر نکنم لازم باشه بهتون توضیح بدم! اما برای اینکه بدونید میگم که قلبیلش حرکت کردار خودتونه
نصیبه متعجب پرسیـــد
– چرا ملیح جــان؟
چقدر لطیف آوا زد! ملیــــــح…..
او ولی با خشم کاغذ یادداشت قبلی را برداشت برگردانده جلوی چشم نصیبه گرفت تا سفته تمایل داشتنم را ببیند
لب گزیدم شانههایم بی اختیار لرزید با آنهمه فرار اصلا این راهی شدار را پیشبینی نکرده بودم!
واقعا بد برداشت کرده بود و انگار باید خدا را شکر میکردم که صدا ندارد اگر نه صوتی جیغش اینجا را برداشته آبرویم را برده بود
رفتار این دختر را بخاطر درخواست برادرش ترکاندم!
نصیبه که در جریان بود اضافه کرد
– خب.. حق دارن عزیزم! فقط شما نیستی چنتای دیگه هم با سفته اینجا کار میکنن!
نگاههایش گرد شد اما انگار ساکت گرفت، نصیبه با درایت ادامه داد
– اون طلبو هم باید بده باید بگیری وظیفشه! تو بخاطرش کار کردی و آخرش شد اون! تازه باید به نرخ الان پرداخت کنه
– روی نگاهم
با آوایم توجه هر دو جلب شد بر خلاف اوی عصبی نصیبه با لبخندی که میاظهار کرد ” امان از کف دست شما ” نگاهم میکرد زرنگی کرده قرار داد را در حضور نصیبه به سمتش گحرکت کردم
– بفرمایید.. امضاش کنیـد
کاغذها را گرفته با نگرانی و تردید، انگار که میخواهم وسط معرکهای وحشتناک هلش بدهم، با وحشت و نفرت نگاهم کرد
نصیبه به سمت مبل هدایتش کرده بیان کرد
– بشین امضا کن بریم دیگه یه عالم کار دارم
سرش را جلو برده چیزی کنار گوشش زمزمه کرد که نگوش دادم اما مطمئنم اگر به تمایل داشت خودش بود باز هم امضا نمیکرد
مرصاد گفت باید محکم کاری کنیم ولی نبیان کرده بود خواهرش انقدر یک دنده است!
قرار داد را که به سمتم گراهی شد با جدیتی که کف دست خودم نبود و برای همه داشتم برای اینکه بداند از حالا بخاطر کار کردن اینجا، دیگر فقط به نصیبه مربوط نیست و من مستقیما اجازهی دخالت در هر کارش را دارم و بتوانم بخاطر مرصاد کنترلش کنم که نتواند فرار کند و پشت در بایستد تا خودم سراغش بروم بیان کردم
– پس حواستون باشه هر مدت تمایل داشتین برید باید حداقل یک ماه قبلش اعلام کنید تا اجازه بدم برید و سفته ها رو پس بدم وگرنه میمونید و خسارت نمیزنید! اون طلبو هم همین امروزگار واریز میکنم
انتظار داشتم باز خشمگین نگاهم کند یا شبیه به آن کلمهی طعنه دار (با شخصیت) چیزی بنویسد ولی حتی نگاه نکرد با تکان سر از نصیبه هم فاصله گرفته آرام و سر با زیر به سمت در حرکت کرد
نصیبه نگاه متعجبم را متوجه شده با اضافه کردن
– درست میشه
به سرعت دنبالش راهی شد ولی متوقفش کردم
– نصیبه خانوم؟
– بله پســرم؟
روبرویش ایستاده جویا شدم
– مشکل آواش چیه؟ چیه بیماریـش؟
تبسم زد
– میگه لارنژیت! انگار چیز بهشدت بد یا ترسناکی نیست قلبیلشو هم دقیق نمیدونم خودش میگه پزشکش بیان کرده قلبیلهای زیادی داره که دربارهی اون هوای گرم و حساسیت غذاییه!
– یعنی بخاطر کار تو آشپزخونه اسـت؟
لب بالا داده گفت
– چی بگم نمیدونم مطمئن نیستم.. ملیح بسیار حرف نمیزنه بهتره از مرصاد بجویا شد باید بیشتر از من از دفعهی قبلش که آواش گرفت و از اینجا رفت خبر داشته باشه
قلبم میخواست بگویم چرا زودتر ماجرای صوتیش را که فکر میکردم از ترس بند آمده باشد به من ناظهار کردید، ولی حالا که دیگر فایدهای نداشت تنها تشکر کرده “بفرمایید”ی اضافه کردم و نصیبه زود بیرون حرکت کرد
دلواپس از اینکه اوضاع را با رفتارم دربارهی صدایش بدتر نکرده باشم پوفی کشیده به امضا و دست خطش زل زدم بر خلاف مرصادی که باید دوباره با او دربارهی خواهرش صحبت میکردم انگار خواهرش خوش خط است
لحظهای از حس بویی متفاوت قرار داد را بالا گرفته بو کردم جای امضایش بویی خاص داشت متعجب خودکار را هم بو کردم! اما انگار بوی خودکار کمتر بود بو مال کاغذ قرار داد اســت؟
**
مدارکی که مرصاد لازم داشت را عصبی روی میز پرت کردم
از شلوغی و نبودش در رستوران در این چند روزگار باید باز مثل قبل از حضورش تمام وقت به رستوران که فقط شده بود دفتر اختصاصیام که از دور به همهی کارها می رسیدم آمده اینجا بمانم تا برای همهی مدیرها و کمالی در دسترس باشـم
کلافه دور خودم چرخیدم حماقتی کرده بودم و حالا باید برای جبرانش این شرایط را تحمل میکردم با آوای زنگ گوشی و دیدن نام مرصاد حرصی تماس را وصل کردم
– الــــــووو..
– سلام دم در تو ماشینم زود بیار برم
بی حرف تند تماس را قطع کرد
با برداشتن مدارک عصبی از اتاق بیرون زده از رستوران خارج شدم
دیدنش حرصی ترم کرد آن هم وقتی ریلکس داخل ماشینی که خریده مجبورش کرده بودم قسطش را بدهد تا خیالم از بابت حرکت کرد و وارد شدش راحت باشد و اجازه ندهم در رسیدش را به باد بدهد جای گرفته بود
صوتی موسیقی از این فاصله هم گوش داده میشد و او روی فرمان همراه با ریتم آهنگ بیخیال نسبت به شرایطی که در آن گیرم انداخته ضرب گرفته سر تکان میداد
در را باز کرده به جای دادن مدارک سوار شده سیستم را خاموش کردم نیشش گوش تا گوش باز شد
– دم شما گرم بپر پایین که عجله دارم سنگینی گولاخ سرعت ماشین کم میشه اصطحلاکش میره بالا میخوام پول سفتههای خواهرمو واسه رییس بی وجدانش جور کنم ندارم خرجش کنم!
عصبی از اینکه چند روز است خودم همهی کارها را از دور سامان دادم و او مرتب در راهی شد و رسید بود و من پنهانی مدارک را به او میرساندم ولی بیخیال شوخی کرده میریز خندید تشر زدم
– تا کی وضعیت باید واسه موش و گربه بازی تو با خواهرت این باشــه؟
باز بیخیال خندید
– تا وقتی خواهرم ملاحت کم کم به نیتش برسه!
– کـــی؟!
به سمتم چرخیده با تکیه به در جواب تعجبم را توضیح داد
– تازه فهمیدم خواهرم ملاحت از عمد بودنم تو این رستورانو از بابا طاهر و نصیبه خانوم پنهون کرده اجازه نداده ببینمشون و بفهمن من برادرشم به منم ناظهار کرده اینجا همون رستورانه که ملیح بوده و حرفی از همسایشون نزده تا موندگار بشم تا ملیح رو با حرف و میل داشتهی مادرم خلع سلاح کنه و مجبور بشه بیاد و بمونه و کم کم با هم روبرو بشیم کلی هم تو و اخلاق گندتو که نگهـم داشتی دعا میکنه
بی توجه به طعنهاش حرص زدم
– پس چرا در میری قایم میشـی؟ بیا بذار ببینتت دیگه! نمیبینی چقدر گیرم؟ سفته هم که داده نمیتونه تا اجازه ندم بره
– آره داده! ولی تو ملیحو نمیشناسـی، تازه قبول کرده بمونه به این زودی بفهمه من اینجام سفته رو هم بیخیال میشه میره، بذار یکم بگذره هم جاگیر بشه مادرم دلش قرص بشه نتونه بخاطرش بره هم وقتی درک کرد و منو مشاهده کرد یقهی تو رو نگیره نفهمه عمدی بوده و بخواد بره، وقت هم داشته باشم آرومش کنم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن