رمان بونسای تخس از لیلا محمدی یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان روانشناسی|رمان طنز – کمدی|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۱ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جدیدترین اثر لیلا محمدی، رمان بونسای تخس :
مسیر زیادی نبود و خیلی زود به زمین درندشت گوجه رسیدم و کارگرها رو درحال چیدن گوجه مشاهده کردم ، مهمتر از اون وانت سفید و نیسان آبی رنگ متعلق به اکبر بود که نیشم رو تا بناگوش باز کرد.
نفس زنان خودم رو به اکبر رسوندم که با مشاهده کردنم داغ دلش تازه شد و تشری بهم زد.
– کدوم گوری بودی اسی؟ این همه جعبه رو به امون خدا ول کردی توله سگ؟
اخمی کردم و مثل خودش شاکی و طلبکار جواب دادم.
– اینو باید از نوچه لندهورت بپرسی که تو این بیابونی یه گوشه خفتم کرد
گره اخمش باز شد و با تعجب و صدای کشیدهی پرسید.
– کـــی همچین گوهی خورده؟
– همون لندهوری که امروزگار به عنوان راننده جدید آوردی واسم اون پشت مشتا رستم…
صوتی عربدهش مانع ادامه حرفم شد.
همین بود و همین رو میخواستم این که کسی وجود دست درازی به من رو نداشته باشه.
البته که این شغل شریف همواره کثافت کاریهایی رو به هر نحوی داشت ولی من آدم این لجن کاری نبودم.
هر غلطی که میخواستن انجام بدن ولی کاری به کار من نداشته باشن انقدری سمن دارم که یاسمن توش گم و گور میشه!
من بیست ساله بی خانواده اگر میتمایل داشتم تن به این کثافت کاریها بدم که از صبح تا شب برای شندرغاز پول خرجم خر نمیزدم!
ولی من مال این کارها و حرف ها نبودم و از همون اول فازم رو برای اکبر و صاحب کارهام مشخص کردم.
– کجاست اون حرومزاده؟
پوزخندی زدم و به پشت درختها اشاره کردم.
– اون پشت مشتا درحال ناز و نوازش دست بیلشه
اکبر اصلا متوجه حرفم نشد و با توپ پر به اون سمت مسیر افتاد.
من هم بیخیال سمت جعبه ها حرکت کردم و شروع به بار زدن کردم.
اکبر خودش هم اینکاره بود ولی برای خودش قانونهایی داشت و یکیشون سر کار عوضی بازی درآوردن بود.
به اظهار کرده اکبر تو خونه به اندازه کافی وقت واسه غلط اضافه کردن هست پس سرکار باید مختص به کار باشه.
یک ساعتی گذشت و اکبر درحالی که زیپ شلوارش رو بالا میکشید سمتم اومد.
– یه درسی بهش دادم که دیگه هوس همچین گوه خوری به سرش نزنه
خندهم گحرکت کرده بود و یاد ضرب المثل چاه مکن بهر کسی افتادم.
مرتیکه واسه من رستم شد و اون وقت اکبر سر خودش ستم!
– دمت گرمه سلطون
– خفه.. حواستو به کارت بده
مدل اکبر همین بود.
هم از مرام کم نمیگذاشت و هم به کسی فرصت باج دادن و چاپلوسی نمیداد.
شامگاه موقع خواب صوتی لرزش پی در پی گوشی حسن حسابی کفریم کرد.
عادت داشت موقع خواب با دوست دخترش اس بازی کنه.
خل وضع بودن همینه! این که از صبح تا شامگاه مثل چی کار کنه و عرق بریزه بعدش خیلی راحت صرف شارژ و مکالمه با دوست دخترش بشه!
– صد دفعه اضافه کردم برو تو حیاط بکپ که آخرشامگاهی آش و لاش میام کپه مرگمو بذارم صوتی ویز ویز کوفتیت نیاد
نچی کرد و لگدی به پای راستم زد.
– منم صددفعه اظهار کردم بیا دخی خاله عشقمو برات جور کنم که توام همرنگ خودم شی بفمی چه حالی داره
– خفه بابا همین تو که حال میبری واس هفتاد پشتم بسه
صوتی نیشخندش رو متوجه شدم و همجاده تبسمی نگاه بستم تا برای فردا بنزین ذخیره کنم.
– اسی الان اکبر میادا باز ببینه تمرگیدی و در میری ، جوش میاره پسر
نگاهی به جعبه گوجه ها انداختم و لعنتی توی قلبم برای رگ و ریشه نداشتهم فرستادم.
همین نداشتن دردم رو بیشتر میکرد.
نداشتن…
نداشتن رگ و ریشه و محض رضای خدا حتی یه نیمچه خانواده!
در حالی که عرق روی پیشونیم رو با کف دست پاک میکردم بلند شدم.
– کی بشه از این جهنم و وظایف جهنمی خلاص شیم اوس کریم داند
جعبه گوجه رو کشیده کردم و هنقلب کشان به سمت وانت سفیدرنگ اکبر حرکت کردم با خس خس کوچیکی بالاخره پشت وانت گذاشتم.
تا میل داشتم نفسی بگیرم آوای نحس اکبر سگ سبیل گوشم رو به درد آورد.
– هوی پسر تو اینکاره نیستی.. پاشو برو تنگ بقیه گوجه بچین زودتر جمع شه بریم
دیدههام رو پر حرص بستم و کمی مکث کردم تا هرچی لیچار بلدم از دهان مبارکم بیرون نیاد.
– اکبر آقا داری میگی پسر ، خو منو چه به گوجه چینی؟ همین جعبه بار زدن بیشتر به جنمم میاد دارم بار میزنم دیگه ، مشتی را بیا
توقع داره واسه شندرغاز برم گوجه بچینم و مثل سگ جون بکنم!
جعبه بار گذاشتن درسته سخته و نفس واسه آدم نمیگذاره ولی دوزار بیشتر از گوجه چیدن واسم میصرفید.
اکبر آقا تیز نگاهم کرد تا شاید از رو برم اما من بی توجه به نگاه گاومیش مانندش سراغ جعبه بعدی راهی شدم.
اکبر آقا با این که بد اخم و زمخت بود اما کنارش حسابی هوای لنگ در هوایی من توی این دور و زمونه رو داشت.
تا غروب سر و ته گوجهها رو در آوردیم و من و بقیه کارگرها پشت نیسان اکبر برگشتیم.
به نزدیکیهای محله که رسیدیم مثل جامپینگ کارهای حرفهای از همون بالا به پایین پریدم و با بالا بردن کف دستم از اکبر آقا رخصت گرفتم.
امشامگاه کار گوجه زیادی طول کشید و وقتی برای لباس عوض کردن نداشتم از همون در حیاط ساک شلوارها رو برداشتم و شروع به دویدن کردم.
نیم ساعت بعد وسایلم رو کنار جایی که حسن واسم نگه داشته بود پهن کردم.
– اگه خریدار نیستی کف دست نزن لیدی ملت جنس کف دستمالک ایهاالناسی نمیخوان
دختر لب قلوهای قر و قمیش داری که کف دست دراز کرده بود تا شلوار مولیندوز مد جمتوجه شد رو برداره عقب کشید.
کمر خمشدهش رو صاف کرد و پوزخندی زد.
– نیس که دستای خودت بِرَند سلامت دارن اونوخ ما دست بزنیم دستمالک میشه
حین گذر از کنارم زیر لب “ اُسکل “ تحویلم داد و من جوابی جز لبخند زدن نداشتم.
شاید اشتباه من این بود که هرجا اذیت میشم , فقط میخندم . . .
شاید فکر میکنن درد نداره!
برای همین محکمتر از قبل میزنن . . .!
پوزخندی میزنم و شلوار دستم رو بالا میگیرم و میچرخونم.
دیالوگ همیشگی رو برای سرکوب کردن حرص درونم ،قد بلندتر تکرار میکنم:
– شلوار دارم ، شــــلـــوار مولین دوز ، بابادوز ، پسر و دختردوز
پیرمردی حدود شصت ساله نزدیکم اومد و با خنده پرسید:
– پسرم تو این شلوارات جایی واسه ریش سفیدای خانواده نیست؟
لبخند کجی زدم.
– حاجی تنبون تنبونه ولی خو واسِ بازارگرمی ننه بابادوزش میکنم البته که شما رو سر ما جاته
پیرمرد اون شب تمام شلوارهای سایز خودش رو از من خرید تا به قولی جبران جوابم که حسابی سرحالش آورده بود رو دربیاره.
موهای مزاحمی که روی پیشونیم جمع شده بود رو کنار زدم و با خودم در ذهنش گذراندم کی وقت میکنم آرایشگاه برم تا از شر موهای تازه قد بلند شدهم خلاص بشم!
موهایی که مشکی و پرپشت بود و همین رشد زیاد از حدش باعث میشد زود به زود برای کوتاهیش اقدام کنم.
دو شیفت کار کردن برای من وقت خالی زیادی نگذاشته بود و به سختی لا به لای تمام جون کندن هام میتونستم کمی برای خودم وقت بگذارم.
آخر شب که با حجم زیادی از خستگی روی تشک زوار در راهی شده همیشگی دراز کشیدم حسن غرغرکنان کنارم جای گحرکت کرد.
– کی بشه از شامگاه با شکم گشنه خوابیدن راحت شیم اسی..
نگاهش روی بدنم بالا و پایین رفت و نچی کرد.
– باز من خوبم اما تو با این ریز میزه بودنت پسفردا زنم گیرت نمیاد همشم واس خاطر این گشنه خوابیدناست
گندش بزنن که چِت کرده روی من و کف دست بردار نیست!
تا میل داشت دراز بکشه بالشت رو از زیر سرش کشیدم و باعث شد فرود نابسامانی روی زمین داشته باشه و با صدای گرومپ از درد ، سرش رو محکم توی کف دستهاش بگیره.
– هر شامگاه باید یه گوهی بخوری نه؟ قفلی رو من که چی؟
حسن که همچنان توی درد سرش غرق بود و آه و ناله میکرد معترض نالید.
– چه مرگته رم میکنی؟ چیکارت دارم من یالغوز؟
مثل موتور فقط هنقلب میکشه و وقتی هم که روشن بشه آخرش نمیدونه سر از کجا درمیاره!
تا قلبش بخواد من خاکبرسر رو تخریب میکنه بعد میاد مثل ماهی با حافظه پانزده ثانیهای میگه:
“من کیم اینجا کجاست؟“
– کمتر بیا داغ دلمو تازه کن که بدبختیم ال و بلیم زن نمیدن بهت فلان و بسانی کم شر و ور بگو جان جدت
بالشت رو سمتش پرت کردم که بر حسب اتفاق و کاملا غیر عمد به سر دردناکش برخورد کرد.
با متوجه شدن قیافه شاکی و آماده به حمله حسن پقی زیر خنده زدم و دستهام رو به نشونه تسلیم بالا بردم.
– جان حسن این یکی شانسی شد
انگار کفایت نکرد و این بار رو نتونست زیر سبیلی رد کنه زیرا بلافاصله حمله کرد و من هم کاملا دست به نقد پا به فرار گذاشتم.
حسن با قیافه بور و نگاههای سبز رنگش کسی بود که از بچگی مثل خودم در به در کوچه و خیابون شد و سر چهارمسیر موقع فال و اسپند دود کردن باهم آشنا شدیم.
اصلا بچه بدی نبود ولی از من بدتر ول معطل و بیخیال تشریف داشت هرچند من با فاکتور گرفتن رفیق و دختربازی وضعم از حسن و امثالش چند درجه بهتر متوجه شده میشد.
این خونه هم به لطف اکبر که کف دست کمی از خوابگاه بیپناهان نداشت رو برای ما جفت و جور کرد وگرنه تا قبل از آشنایی با اکبر من و حسن توی این خونه و اون خونه پادویی میکردیم تا بلکه صاحب کارها قلبشون بسوزه و ماهانه ما رو توی یه خرابه چندش پناه بده.
صبح با صدای گوشی فکستنی حسن از خواب بیدار شدم البته اگه ساعت سه و نیم رو صبح بگن چون بیشتر شبیه به دم سحر بود تا صبح!
کورمال کورمال کشیده شدم و از پله های آهنی زنگ زده پایین حرکت کردم.
شیر آب رو با صدای قیریج قیریجی که فرسودگیش رو نشون میداد باز کردم و آبی به سر و صورتم زدم.
ربع ساعتی گذشت تا کارهام رو انجام بدم و خودم رو به سر چهارجاده و قرار همیشگی برسونم.
طبق معمول بقیه کارگرها هم به ردیف کنار هم از حرکت ایستاده یا قرار گرفته منتظر بودن به محض رسیدنم وانت اکبر هم از مسیر رسید و همه پشت وانت جا گرفتیم.
– اسی بیا اینجا کارت دارم
کف دستمال دور گردنم رو برداشتم و درحالی که عرق روی پیشونیم رو پاک میکردم به اکبر نزدیک شدم.
– چیشده اکبر آقا؟
گره اخمهاش بیشتر از قبل شد و کف دستی به سبیل مشتیش کشید.
خدا بخیر بگذرونه که تو سرش چه نقشه ای داره چراکه هر وقت اینجور مشکوک و جدی به سبیلش کف دست میکشه یعنی فکر مهمی توی سرش داره.
اکبر دستش رو دور شونهم حلقه کرد و با صوتی کلفت ولی آرامش نجوا کرد.
– ببین پسر یه کاری واست دارم ولی پیش هیچ احدی جیکت در نمیاد و نم پس نمیدی حالیته؟
– رو چشمم اکبر آقا حالا چه کاری هست؟
با رضایت روی شونهم چندبار زد و زمزمه کرد:
– میگمت حالا
بدون این که کارش رو بگه ازم دور شد و من رو با قیافه سه در چهار و گیج تنها گذاشت.
تست اعتماد بود یا هوش؟
به ولله اگه فاز این سگ سبیل رو فهمیده باشم!
لبی کج کردم و جعبه رو پشت وانت گذاشتم.
بالاخره هر دردی داشته باشه باز میاد و خودش میگه لزومی نداره بخاطرش از کار عقب بیفتم.
موقع عصرانه بود و گوشهای نزدیک به وانت و اکبر مثل همیشه قرار گرفته بودم که سوال ناگهانیش باعث شد سمتش برگردم.
– تاحالا شیراز راهی شدی؟
منی که تا دیده باز کردم با بالا و پایین تهران آشنا شدم و هشتم گروی نهم بود چطور میتونستم شیراز حرکت کرده باشم؟
نچی کردم و قندی از پلاستیک کنارم برداشتم.
شاید قند کمی از خجالت ، شکایت و حرص درونم کم میکرد!
– اگه شیراز نراهی شده باشی که نمیتونم روت حساب کنم
حتما کار جدی داشت که انقدر ذهنش درگیر این مسئله شده و حسم میبیان کرد حتما پول خوبی هم توش داره پس با نگاههای مشکی جدیم نگاهش کردم و بیان کردم:
– شیرازو بلد نیستم ولی اکبر آقا انقدری منو میشناسی و میدونی جنم هرکاری که بهم سپرده بشه رو دارم اگه بلد نباشمم میتونم سه سوته ته توی زیر و بمشو دربیارم مشتی
چند دقیقه کوتاهی بهم نگاه کرد و مردمک نگاههاش به صورت متفکر و مردد به چپ و راست راهی شد.
اهل اصرار بیخود نبودم من حرفم رو برای اطمینانش زدم تصمیم و انتخاب این که من به درد نقشه توی ذهنش میخورم یا نه رو خودش معلوم میکرد.
قند رو توی دهانم گذاشتم و بیخیال چاییم رو خوردم.
در کمال بیخیالی چای دو قند پهلوام رو هورت کشیدم و تقریبا سر و تهش رو هم آورده بودم صوتی اکبر به گوشم رسید و توی دلم کف دستمریزاد بزرگی به خودم اضافه کردم.
– وقتش رسید خبرت میکنم تا اونموقع هرچی اطلاعاته راجبه شیراز جمع کن که کار سختی برات دارم
اگر چه توی نشیمنگاهم عروسی بود اما برای حفظ ابهتم که شده بیخیال به جوابی ساده اکتفا کردم.
– رو نگاه
اگر رمان بونسای تخس رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمشاهده کرد، شاد میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم لیلا محمدی برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان بونسای تخس
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن