کف دستی به موهایم میکشم و دلم میخواهد از مهلکه بگریزم ولی شرایط فراهم نیست.
آرام گریه میکند و هنوز به خودش نیامده ولی مطمئنا میداند به نفع خودش و دخترش است که صدایش را در نیاورد!
آوایم را صاف میکنم:
– دخترخاله؟
نگاههای اشکیاش را به من میدوزد و میگوید:
– چی میخوای از جونمون کاوه؟ مامانت سر زندگی مادرم خراب شد، بخشیدیمش، اجازه دادیم برگردین به خانواده که الان سر دخترم بلا بیاری؟
آوایش پایین است و به خوبی متوجه شده باید موضوع را در خفا نگه دارد! نجلا ذاتا هم اهل جنگ نیست، مثل دریا!
جوابهایی که تا پشت دهانم میآیند را قورت میدهم.
مثل اینکه هرچقدر سهیلا حیات خاله را خراب کرده، من هم همانقدر اندازه سر دریا بلا آوردهام!
خودشان هم به دروغشان ایمان آوردهاند، بیشرمهای دروغگو!
فکم منقبض میشود ولی در کمال خونسردی جواب میدهم:
– الآن وقت این حرفا نیست!
تیز نگاهم میکند و جوری هق میزند که نمیتواند درست حرف بزند:
– پس وقت چیه؟ چرا بچم رو تخت بیمارستانه؟ چیکارش کردی نامرد؟
بیحس جواب میدهم:
– من کاریش نداشتم. دخترت احمقه.
– دروغ میگی!
چادرش را روی سرش میکشد و من شانه بالا میاندازم:
– هرجور میخوای فکر کن، من باید برم!
هق میزند:
– کجا بری؟ کجا بری حالا که خونه خرابم کردی؟
نچی میکشم و طرف دیگر تخت، روبهروی نجلا میایستم.
– الآن شوهر و پسرت میان، من نمیخوام برای دریا دردسر درست کنم.
لحظهای مکث میکنم. البته فعلا!
– باید برم.
– بچم چی؟
دریا از هوش راهی شده یا خودش را به خواب زده نمیدانم، اما حرفی نمیزند.
– من مگه دکترم نجلا جان؟ بودن من اینجا چه چیزی رو درست میکنه؟
بینیاش را بالا میکشد و خشمگین نگاهم میکند:
– دیگه دور و بر بچم نبینمت کاوه، دریا بچهاس، نمیفهمه شماها همتون مثل همید.
آخ که اگر وقتش بود، چند جواب درخور داشتم که خدمتش عرض کنم اما حالا برای مدیریت بحران و در کف دست گرفتن شرایط، مجبورم دهانم را ببندم.
– همین قصدو دارم.
و زبانم به طعنه باز میشود:
– جای تو بودم بیشتر حواسمو جمع دخترم میکردم!
گرا را کف دستش میدهم، چهرهی اشکآلودش غرق بهت میشود و قبل از اینکه حرف دیگری بزند، راهم را میکشم و از اتاقش خارج میشود.
یک نفس عمیق میکشم و از جهت مخالف آسانسورها، به سمت پلهها میروم. حل و فصل مشکلات بیشمار خانوادگیشان را برای خودشان میگذارم.
همانطور که ما در لجنزار غرق شدیم و کسی دست کمک به سمتمان دراز نکرد، مشکلات آنها هم به خودشان مربوط است! حتی اگر مشکلشان یک فیلم مستهجن توی گوشی من باشد!
از کلینیک که بیرون میزنم، نفسم تازه بالا میآید. حاجاما اصرار داشت پزشک شوم و من از این فضای مریض متنفر بوده و هستم. این فضا برای من، جز یادآوری روزهای دردناک گذشته چیزی ندارد.
رویایی داشتم که روی زمین مسجل نمیشد، بال پروازم را وقتی فقط هشت سال داشتم شکسته بودند و من نیاز به اوج گراهی شدن داشتم!
ورود دریا به زندگیام و زیادی ماندنش نظم سرد روزگارهایم را بهم زده. نمیخواهم حضورش بیش از این، حیاتام را مختل کند.
دریا جز دردسر چیزی ندارد و هربار که به تختم رسیده، مطمئن شده آنقدر غر زده که سکس را زهرمارم کند.
باید زودتر از شر او خلاص شوم.
پشت فرمان مینشینم و به آرش پیام میدهم:
– امشامگاه چندتا عکس از فیلم اصلی براتون میفرستم.
میدانم این بچه پولدارهای بیشرف، بزن درروتر از این حرفها هسشتابزده و قبل از رونمایی از فیلم کامل، باید پولم را بگیرم.
از طرفی، یهو فرستادن فیلم دلربایتی ندارد. دوست ندارم این بازی زود با این
ها زود تمام شود!
به خانه میرسم که آرش جواب میدهد:
– دقمون دادی داداش، بفرست دیگه.
یک عکس تار، از بدن دریای نیمه برهنه بدون صورتش، میان ملحفهها دارم.
عکس برای قبل از سکسمان است.
کمی با خودم کلنجار میروم، ترمتوجه شدم خودم را هم شوکه میکند، چرا کف دست دست میکنم؟
توی موهایم کف دست میکشم و مینویسم:
– شامگاه بیا خونهام، باید باهم حرف بزنیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن