نادیا حیران در گوشم میگوید:
– کسی اینجا لایق توضیح باشه منم که از هیچی خبر ندارم! شوهر چیه دیگه؟ وات د فااااک!
حق دارد واقعا؛ باید قبلتر از اینها برایش تعریف میکردم.
کلافه سر تکان میدهم و میگویم:
– یک اسنپ بگیر برای سالن، خسته شدم دیگه.
کاوه همانطور که خون جمع شده گوشهی دهانش را با پشت دست تمیز میکند، خونسرد خودش را جلو میکشد:
– میرسونمتون، تو یک مسیریم!
دیدههایم را در حدقه میچرخانم و امیرعباس شانهاش را میگیرد و عقب میکشد:
– ببین! خودتو جمع کن تا ندادم جمعت کنن! از آب گلآلود ماهی نگیر، بحثیام باشه بین من و زنمه!
نادیا مزه میریزد:
– زن و شوهر دعوا کنند ابلهان باور کنند.
کاوه با چشمهایی به خون نشسته میتوپد:
– چه زن و شوهر بازیای که جدا حیات میکنن و این یارو تا چندماه پیش زن صیغهای داشته؟
چشمهایم درشت میشود، حدس میزدم امیر با کسی باشد و فقط یک کف دستی زدم ولی زن صیغهای؟ حتی در مخیلهام هم نمیگنجد!
رنگ امیر میپرد و بدون کنترل یقهی کاوه را میچسبد.
– خفشو به تو ربط نداره! از دیشامگاه مصمم شدیم به خودمون فرصت بدیم و حیات کنیم، حالام گورتو از حیات ما گم کن!
کاوه را محکم به عقب هول میدهد و مچ من را میچسبد:
– بسه هرچی باهات مسیر اومدم، از همین الآن میآی سر خونه زیستنت!
#سیصدوهجده
عصبی از زبان نفهمی و استبدادش، دستم را از مشتش خارج میکنم و جیغ میکشم:
– دست به من نزن، نمیفهمی نمیخوام ببینمت؟ دست از سرم بردار!
طوری نگاهم میکند که دهانم را ببندم و جدی با حرص میگوید:
– مثل اینکه تو نمیخوای بفهمی؟! انقدر بهت رو دادم در ذهنش گذراندی هرکاری دلت بخواد میتونی بکنی، امیرعباسم عر عر؟ آره؟
هاج و واج نگاهش میکنم. همواره میدانستم یکروی بیانعطاف دارد که بیشتر به بقیه و در کار آن را نشان میدهد ولی حالا برای من هم بالا وارد شده. این شخصی که مقابلم میبینم را هیچ نمیشناسم، او مردی است که همواره روی خوشش را دیدهام و حالا این حرکت کردارش غریبه است.
کاوه میتوپد:
– نمیبینی حالش بده؟ نمیفهمی رنگش پریده؟
نادیا هم نگران میگوید:
– آقای احتشام توروخدا یکم کوتاه بیایید، حال دریا اصلا خوب نیست، میترسم چیزی بشه.
با صوتی ضعیفی خطاب به او که لبهایش را محکم بر روی هم میفشارد، میگویم:
– بریم، باید به این حرکت کردار عادت کنم نه؟ بابا و شوهر بودنت فرق دارن!
چپ چپ نگاهم میکند:
– انقدر نرو رو مخم.
پوزخندی میزنم و او به اجبار و ناراضی، به نادیا میگوید:
– اسنپ بگیرید، منتظر میمونم تا سوار شید!
و بعد به کاوه با نگاهی سرد میگوید:
– بار بعدی دور و بر زنم ببینمت ازت شکایت میکنم.
نادیا تند اسنپ میگیرد و امیرعباس درحالیکه موهایم را پشت گوشم میزند، سر در گوشم خم میکند:
– بهت این فرصتو میدم که با پای خودت بیای پیشم، ولی میدونی که هیچ انتخاب دیگهای جز من نداری نه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن