پشت میز قرار گرفته و شاید برای اولینبار چراغ مطالعهام را دقیقا برای خواندن روشن کردهام!
کلمات را میبلعم و دلپذیریتش برایم انکار نشدنیست.
هنوز محو کلماتم که در اتاقم باز میشود و نور به اتاق میتابد.
– چیکار میکنی؟
مولین ملایم صوتیم میزند، کتاب را میبندم. به اواسط فصل رسیدهام.
– درس میخوندم.
تبسم افسردهی میزند:
– واقعا؟
لحنش یکطور عجیبیست. طعنه کنایه ندارد، افسرده است.
سر میجنبانم و مولین آه میکشد:
– کار خوبی میکنی مولین.
داخل میآید و دیدهان محزونش هوشیارم میکند. لب تخت مینشیند و آه میکشد:
– حال آقاجونت اصلا خوب نیست.
در این یک ساعت، نه به کاوه اندیشیدم، نه به آن فیلم، نه به مولین و اجبارهای به اصطلاح صلاحش و نه احتشام و حال بد آقاجان!
مردد قد بلند میشوم و نزدیکش میروم.
احساس میکنم به من پناه آورده!
کنارش مینشینم و جرات میکنم کف دست روی شانهاش بگذارم. آههای عمیق میکشد.
پچ میزنم:
– اگه میخوای گریه کن.
کف دستهایش که روی رانش گذاشته را مشت میکند و چانهاش میلرزد:
– دکترا بیان کردن کاری از کف دستشون برنمیآد، مسئله فقط مدته که کی بره.
بیخیال دلخوریها و کینههای این مدت، کف دستم دور شانههای سستش میپیچد، بغلش میکنم و مولین همچنان مقابل ضجه زدن مقاومت دارد.
– بابا بیان کرد میخواد خاله سهیلارو ببینه! اضافه کرد باید ازش حلالیت بگیره.
#پارتصدوهشتادودو
بهتزده میگوید و من حتی بیشتر گیج میشوم. چرا آقاجان باید از خاله سهیلا حلالیت بگیرد؟
نمیدانم وقت مناسبی است یا نه، ولی آهسته میپرسم:
– من هیچوقت ندرک کردم چرا خاله سهیلا …
کلمهی مناسب را پیدا نمیکنم. طرد شده؟ مورد غضب قرار گراهی شده؟
مکثم کمی طولانی میشود و مامان خودش با آهی میگوید:
– تاحالا فکر میکردم سهیلا خراب شده سر حیات مولینم و حالا! نمیدونم، منم دیگه هیچی نمیدونم.
به او نزدیکتر میشوم تا راحت بغلش کنم و مولین با همان حزن و اندوه میگوید:
– کمر مولین شکست. چرا باید از اون زن حلالیت بگیریم؟ مولین داره دق میکنه.
نمیدانم باید چه بگویم، فقط کنجکاوم بدانم واقعا چه چیزی بینشان بوده. چهشده که خانوادهی مادریام به اینجا رسیدهاند. چرا کاوه انقدر از همهی ما متنفر است؟ مطمئنم او علاوهبر تنفرش، ترس عمیقی از چیزی دارد که نمیدانم چیست.
کاش حال مولین بهتر شود و بتوانم سوالاتم را بپرسم.
چند لحظهای مامان در آغوشم میماند، مظلومانه گریه میکند و من در جواب فقط میتوانم نوازشش کنم. مرحم دردهای مادری میشوم که بهجای همدردی، توی دهانم کوبید.
کمی بعد فین فین میکند و گونهام را میبوسد:
– درستو بخون مزاحمت شدم.
از این مهربان شدن مامان استفاده میکنم و میگویم:
– خاله سهیلا میخواست زیستن مامانیو بهم بزنه؟
با آهی، خیره به گوشهای میشود:
– منم همین فکرو میکردم اما الان همهی معاقلبات ذهنیم بهم ریخته. اگه حاجی درست اظهار کرده و خاله میتمایل داشته زنش بشه، چرا دنبال حلالیته؟
خفه میگویم:
– چیکار میکنید؟ به خاله میگید؟
باز گریهاش میگیرد:
– چیکار کنم؟ نگم؟ بابام رو به موته، دکترا جوابش کردن! بیاد بالاسرش بابام با خیال راحت بره!
چیزی نمیگویم و مامان با همان حال بد بیرون میرود. بعید میدانم کاوه اجازهی همچینچیزی را بدهد.
سراغ گوشیام میروم و برای کاوه مینویسم:
– آقاجونم میخواد مولینتو ببینه.
امیدوارم که داستان اصلی را بتوانم از زبان کاوه بشنوم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن