کف دستهگل را به گوشهای هول میدهم تا توی مشاهده کردم نباشد و بتوانم راحتتر او را زیر نظر بگیرم.
نگاهانش را میدزدد و بار دیگر بحث مسخرهی خودش را پیش میکشد.
– نوشیدنی یا غذا؟ من ناهار نخوردم ولی از غذاهای اینجا سردرنمیآرم و خوشمم نمیآد، برنج و خورشت میخوام.
پوزخندی میزنم. حس ششمم مطمئن است این فرارش ثابت میکند گناهکار است اما نمیدانم چطور ثابتش کنم.
صدایام را پایین میآورم:
– میدونی، شاید زن صیغه کردنت برام مهم نباشه زیرا اونموقع همسرم نبودی، یا شاید بیخیال این بشم که اون فیلم لعنتیو پسرعموت پخش کرده و برام مهم نباشه، اما هرچقدرم خر و گاو باشم، نمیتونم نگاهامو روی همهی اشتباهاتت ببندم امیر!
روی میز، به سمتش خم میشوم.
– من ازدواج نکردم، اما یک رابطهی پر حاشیه داشتم و الآن میدونم بزرگترین رکن هر رابطه، اعتماده و امیر؟ رک بهت بگم، من هیچ اعتمادی به تو ندارم که پشتسرم چیکار میکنی!
نفسش را کلافه بیرون میدهد:
– من هرکاری کردم برای تو بوده.
پوزخند میزنم:
– نخندون منو دکتر! مثلا بهخاطر من صیغه کردی؟
کاملا جدی میگوید:
– من مردم دریا! انتظار داشتی پنج سال چیکار کنم؟
صورتم را درهم میکشم:
– مسئله باز نشه، بهشدت بهتر از اینه که با این بهونههای چندشآور بخوای خودتو توجیه کنی! من میتمایل داشتم همسرت باشم و تو پسم زدی، تمام پنجسال میتونستی منو داشته باشی اما احتمالا در شان آقای دکتر نبودم، نه؟ هنوز میتونم اولین باری که باهم بیرون راهی شدیمو یادآوری کنم! چقدر از بچه و نابلد بودن من بدت میاومد!
#چهارصدوپنج
نفسش را فوت میکند:
– فکر میکردم وقتی میخواستی همو ببینیم و به خودمون فرصت بدی، از این مسائل گذر کردیم!
سر میجنبانم:
– دقیقا منظورم همین بود که باید این مسائل باز بشن و دیگه تکرار نشن. من چطوری باید به تو اعتماد کنم که مجدداً طبق صلاحدید مسخرهی خودت، مسائل مهمو ازم پنهون نکنی؟
خشک میگوید:
– خیله خب، پیشنهادت چیه؟
با انگشتانم، روی میز ضرب میگیرم:
– میتونی از بهجریان انداختن اون پرونده و شکایت قدیمی شروع کنی. من میخوام مقصر واقعی ماجرا، محاکمه و مجرم بشه!
هوای داخل کافه، مطبوع و خنک است ولی عرق از کمرم مسیر گرفته. هربار یادآوری آن اتفاق، روزهای شومی که همجاده این مرد گذراندم را در ذهنم تداعی میکند. امیرعباس من را از دهانشیر بیرون آورد، او من را از مرگ حتمی نجات داد و بعد خودش با قلبایل موهوم، تصمیم گرفت واقعیت را از من پنهان کند. او از پسرعمویش محافظت کرد، اما برای چه؟ من حتی قلبیلش را هم نمیدانم و برایم هم مهم نیست، ولی حالا به دنبال عدالتم. ماکان با جان و آینده و آبروی من و خانوادهام بازی کرد.
لبش را میجووئد و بعد از مکثی طولانی، متاسف میگوید:
– میدونم که اون اتفاق عمیقا روت تاثیر گذاشته اما نمیتونم دریا! یه چیز دیگه بخواه و رو جفت دیدهام! انجامش میدم!
حتی دلم نمیخواهد بدانم چرا! پوزخندی میزنم و حدس خودم را به زبان میآورم:
– نمیخوای تو روی فامیلات دربیای، من هیچوقت برات اونقدری مهم نبودم که از پسرعموی کثافتت شکایت کنی.
فین فین میکنم، کیفم را برمیدارم و کشیده میشوم:
– حتی نمیتونی اولین تمایل داشتهامو برآورده کنی! توقع داری بهت اعتماد کنم؟
او هم میایستد:
– میل داشتهات غیر منطقیه دخترجون! من با جون کندن این مسئله رو از خانوادهام پنهون کردم، بهخاطر تو! فیلم مستهجن تک عروس و مادر نوههای خانوادهی محتشم نمیتونه دست به دست بشه و سر زندگیش بمونه. من ازت مقابل خانوادهام محافظت کردم تا امروزگار بهت احترام بذارن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن