با گوشیاش که به اسپیکر وصلش کرده، موزیکی پلی میکند و میخواهد فاصلههای میانمان را با چسباندن تنم به خودش بردارد که کف دست روی سینهاش میگذارم و حرف خودش را به رویاش میآورم:
– مگه نمیمیل داشتی بهت اعتماد کنم؟
میخندد و فاصله میگیرد:
– نمیخوای بغلت کنم؟
باید مقابلش محکم باشم، هیچوقت از ضعف نشان دادن سودی نبردهام! آوایم را صاف میکنم و جدی میگویم:
– نه فعلا، زوده.
حالا که اختیار را دست من داده، سعی میکنم افسار را کف دستم بگیرم. سمت کیک میچرخم و با تبسمی، خیره به شمع درحال آب شدن میگویم:
– آرزو نکنم؟
کاملا پنچر شده! فکر میکرد با آن حرفها خام میشوم و خودخواسته پاهایم را برایش باز میکنم ولی گور خودش را کند. حالا توپ دست من است و باید بازی را جلو ببرم.
با لب و لوچهای آویزان جلو میآید و کیک را برمیدارد، مقابل صورتم میگیرد. تبسمش را بهزور کش میدهد:
– آرزو کن.
نگاههایم را میبندم و بدون هیچ آرزویی، محکم و باحرص شمع را فوت میکنم.
لحن پر محبتش قبل از باز کردن نگاهانم، در گوشم میپیچد:
– تولدت مبارک بیبی، چه آرزویی کردی؟
از لای یک پلک نیمهبازم، میبینمش و میگویم:
– نمیشه نگم؟
شانه بالا میاندازد و میگوید:
– با کیکت چایی دوست داری یا کافی؟
و بحثمان کاملا سمت کیک و غذا برمیگردد.
آخرشب، نزدیکی ساعت یازده که بالاخره از خانهاش بیرون میزنم، زانوهایم مقابل برج محل سکونتش سست میشوند. اگر نمیمیل داشت ادای جنتلمنی دربیاورد و بدون در نظر گراهی شدن احساسم کاری انجام میداد، چه میکردم؟ من برای هرچیزی آماده بودم! لعنت به من!
تمام طول مسیر در اسنپ خودخوری میکنم و با رنگ و رویی پریده به برج خودمان میرسم. حالا ساعت نزدیک دوزاده شب است!
خدا خدا میکنم کاوه را نبینم ولی کی شانس با من یار بوده که اینبار باشد؟
مثل عجل معلق مقابلم سبز میشود، پر از غیظ و سوظن میگوید:
– نراهی شده بودی بازار؟ خریدات کجان؟
#سیصدوشصتودو
سرم را توی کیفم میکنم تا کلیدم را در بیارم و عملا نادیدهاش میگیرم.
– ساعت دوازده شامگاه کدوم بازاری بازه؟ ها؟
از پل روی جوب رد میشوم تا در سنگفرشها قدم بزنم.
– رنگت چرا پریده؟ دریا داری چه غلطی میکنی؟
همچنان بی جواب میگذارمش!
پشتسرم قدم سریع میکند و بند کیفم را میکشد، به سرعت سمتش میچرخم و انگشت تهدید سمتش میگیرم:
– از سری پیش درس عبرت نگرفتی؟ پروندهی شکایتم هنوز بازه، میخوای یه مزاحمت دیگه بهش اضافه کنم؟
عقب میکشد و به نشانهی تسلیم هردو کف دستش را بالا میگیرد:
– باشه آروم باش!
رو برمیگردانم و میخواهم بروم که آوایام میزند:
– کف دست بهت نمیزنم به شرطی که وایستی جوابمو بدی.
کلافه و مستاصل، درحالیکه در آستانهی فروپاشی عصبیام و بند بند وجودم میخواهد از هم وا برود، مقابلش میایستم و میغرم:
– چی میخوای؟
با چشمهای ریز شده، در صورتم دقیق میشود:
– حالت خوبه؟
کمی سمتم خم میشود و من قدمی عقب میگذارم. از کند و کاو دیدهانش در صورتم وحشت میکنم، انگار میخواهد بند بند وجودم را از هم بدرد و بفهمد ته ذهن و روزگارم چه بوده!
زمزمه میکند:
– نگاهات سرخه، ضجه زدی؟
یک قدم دیگر عقب میگذارم تا زیر نور چراغ برق نباشم و انقدر راحت رنگ صورت و چشمم را نبیند.
بینیام را بالا میکشم:
– نه خوبم.
پر غیظ میتوپم:
– تو کار و حیات نداری؟
سر میچرخانم به سمت دفتر بزرگ هواپیمایی که دقیقا زیر ساختمان ما است. بسته شده. آنقدر دیروقت است که همه به خانهشان حرکت کرده باشند و کاوه چه میتمایل داشته که نرفته.
ساده میگوید:
– منتظر تو بودم بیای خونه.
ماشینش را میبینم که کمی آنطرفتر پارک شده.
– باشه، اومدم، حالا برو.
یک قدم دیگر عقب عقب میروم. در خیابان هیچ جنبندهای جز ما نیست، فقط گهگاهی یک ماشین با سرعت رد میشود.
مصر میگوید:
– حالا باید بفهمم حالت خوبه یا نه.
سریع و خشن درحالیکه اشک چشمم را پس میزنم، میگویم:
– پنج سال برات مهم نبوده! حالام فکر کن دریا مرده، کف دست از سرم بردار!
مردانه و محکم میگوید:
– من هیچوقت ازت بیخبر نبودم، هیچوقت به حال خودت ولت نکردم.
#سیصدوشصتوسه
پر از درد و عقده لب میزنم:
– برام مهم نیست!
– چی میگی؟ نگوش دادم.
دو قدم من را با یک گام بلند جبران میکند و حالا مجدداً نزدیکم شده. فقط چند سانتی فاصله داریم و با نگاههایی ریز کرده میگوید:
– بلند حرف بزن.
تشر میزند و من با یک جهان قلبخوری و حالی که هرلحظه بدتر میشود، با نگاههایی اشکی نگاهش میکنم:
– برام مهم نیست که وقتی بهت نیازی نداشتم، حواست بهم بوده! برام مهم نیست که بعدا یادت افتاده دریاییام هست! دریایی که تورو دلبسته شد زیر دست و پای باباش مرد!
صدایم در کلمات آخر، اوج میگیرد. از خشم نفس نفس میزنم و این مردی که مقابلم ایستاده، چشمانش دلواپس است و ادعا میکند هیچوقت من را به حال خودم نگذاشته را قلبیل همهچیز میدانم! قلبیل تحقیر امروز، من داشتم به تنفروشی فکر میکردم و عاملش کاوه بود!
صورت خیس از اشکم را با پشت کف دست پاک میکنم:
– انقدر ادای آدمای عاشق و دلواپسو در نیار، حالمو بهم میزنی!
هیستریک میخندم و فرو ریختهام، دیگر در آستانهی پنیک اتک نیستم!
– اونموقع که فیلممو پخش کردی نگران نبودی میخوام چیکار کنم با زیستنم که الآن ادا در میاری؟
دستهای مشت شدهاش را کنار تنش نگه میدارد و میغرد:
– من پخش نکردم، به چی قسم بخورم که باورت بشه من نکردم؟
– مگه کسی هم برات مهمه؟
– آره، تو!
زهرخند میزنم، از درون و بیرون تمام تنم میلرزد! داشتم چه میکردم خدایا؟ دقیقا برای چه کاری به منزلی نیکبخت رفتم؟
– من؟ من اگه برات مهم بودم تبدیلم نمیکردی به یه فاحشه!
رنگ نگاهش عوض میشود و بینفس و شتابزده میگوید:
– چی میگی دریا؟
کیفم از دستم رها میشود، با هردو کف دستم گلویم را میفشارم و خفه هق میزنم:
– دارم حقیقتو میگم! تو! توی لعنتی بیشرف کاری کردی من تبدیل به این آدم بشم! یه دختر فاحشه و بیارزش!
چشمهایش گسرخوش میشود و قولش را زیر پا میگذارد، بازوهایم را میگیرد و با آوایی که بهزور تحت کنترل درآمده، میپرسد:
– چی میگی؟ دریا؟ درست صحبت کن. بیا بزن تو صورت من، ولی حرف بزن.
تکان تکانم میدهد و من زیر گریه میزنم. بازوهایم زیر فشار انگشتانش دارند له میشوند و میان گریه، هق میزنم:
– تو با حضورت، با محبتت، با نامردیت منو نابود کردی! گناه من چی بود جز عاشقت شدن کاوه؟ هان؟
جیغ میزنم و با مشت توی سینهاش میکوبم.
نگاهش بین چشمان گریانم جابهجا میشود و ثانیهای بعد در آغوشش کشیده میشوم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن