از حرص تمام تنم گر میگیرد، دندان قروچه میکنم و میتوپم:
– فکر کردی هنوز دریای هفده سالهی بدبختم هرچی گفتی گوش بدم؟ نه جناب از این خبرا نیست حواستو جمع کن با کی حرف میزنی!
گوشهی لبش بالا میپرد:
– ای جون، منم از این دریا بیشتر خوشم میآد.
کیف کوچکم را به سینهاش میکوبم:
– میخوام خوشت نیاد.
– ای جون، وحشیام شدی، بیشتر خوشم میآد.
پلکم میپرد و هرچه ناسزا به ذهنم میرسد بارش میکنم و واکنش او؟ فقط با خنده نگاهم میکند، انگار که من برایش یک جوک هستم و این بیشتر عصبیام میکند!
از او که دور میشوم، تازه نفسم بالا میآید، تازه فکرم کار میکند، تازه از
بهت در میآیم! من الان کاوه را دیدم؟ دقایقی پیش او بود که مقابلم توقف کرد و چه میگفت؟
انگار تازه میتوانم جملاتش را تحلیل کنم. ابرهای گیجی و حیرت از مقابل چشمم کنار میروند و پاهایم سست میشود.
به دیواری تکیه میزنم و دست روی قلبم میگذارم که مشتاق
خودش را به سینهام میکوبد. این هیجان برای چیست دیگر؟ این
پروانههایی که در دلم بال بال میزنند چه میگویند؟ چرا از فکر اینکه در این مدت بیخیالم نشده، کنج لبم بالا میرود؟
سیلی آرامی به گونهام میزنم و خودم را تهمتوجه شد میکنم:
– نیشتو جمع کن احمق سست عنصر. یادت نره این همونه که دهنتو
سرویس کرد، آبروتو برد و باعث شد تا دم مرگ بری!
جملات دیگرش به یادم میآیند، پسرعموی امیرعباس، ماکان را
میگوید؟ چطور باید ته و توی این ماجرا را در بیاورم؟ نمیخواهم باور
کنم ولی تخم شک و دوقلبی را در مغزم کاشته. خودم را شماتت میکنم
که همهچیز را به امیرعباس سپردم و هیچوقت پی دقیق ماجرا را
نگحرکت کردم. چرا هیچوقت دنبال شکایتها نحرکت کردم؟
بیفکر، تا خونهی امیرعباس اسنپ میگیرم و منتظر رسیدن ماشین
هستم که کسی کنارم میایستد و سر در گوشم میآورد:
– برسونمتون خانم؟
به سمت او که خم شده تا هم قدم بشود و پر شیطنت در گوشم حرف میزند میچرخم و اخم میکنم:
– قراره تا کی مزاحمم باشی؟
– من مزاحمم؟ دلمو شکوندی.
– رو مخمی، انقدر دور و برم نباش!
نیشش را باز میکند:
– دختر بدی نباش، تا یهجایی از وحشی شدنت استقبال میکنم.
پوست لبم را طوری میگزم که خون جاری میشود و نچی میکشد، سرانگشت داغش زیر لبم مینشیند و پچ میزند:
– این چه بلاییه سر خودت میاری؟
#دویستونودوپنج
مسخ لمس و گیر کرده در نگاه مهربانش، یک پلک طولانی میزنم.
زمزمه میکند:
– من میخوام همهچیزو برات جبران کنم. میدونم بهشدت خراب کردم، ولی اگه اجازه بدی…
حرفهایش باعث میشود از خلسه به واقعیت پرت شوم! او کاوه است!
کف دستش را محکم پس میزنم و تلخ میگویم:
– کی بهت اجازه داده وقت و بیوقت به من دست بزنی؟ دستتو غلاف کن.
کلافه دستش را مشت کرده و توی جیبش فرو میبرد.
جدی میشود و میگوید:
– اکی، هرچی تو بخوای، کجا میری؟ میرسونمت.
به خیال خامش پوزخند میزنم:
– من با تو بهشتم نمیآم، چه برسه بخوام سوار ماشینت بشم! ممنون!
اسنپم میرسد و تماس میگیرد تا لوکیشنش را اطلاع بدهد. کاوه در خاموشی تا نزدیک ماشین همجادهیام میکند و من هم محلش نمیگذارم.
در را برایم باز میکند و با محکم بستنش، خم میشود تا از پنجرهی باز نگاهم کند:
– اگه اینبار اجازه دادم خودت بری فکر نکن همیشه اوضاع همینه! فعلا دور کف دست توئه، تا میتونی بتازون.
دهانم از حجم وقاحتش باز میماند، چه میگوید این مرد؟ در تصورم هم این حجم از پررویی نمیگنجد! میترسم جوابش را ندهم فکر کند خبری است!
بهتزده میخندم:
– حالت خوب نیست واقعا، توهم زدی، خواب دیدی خیر باشه.
جوری با اطمینان نگاهم میکند و نگاهانش برق میزند که از ترس به خود میلرزم!
– چرا تو خواب؟ تو بیداری میبینم عزیزم، برو، مراقب خودت باش.
به قامت راست از حرکت ایستادهاش اخم میکنم و به راننده تشر میزنم که زودتر برود.
از او که دور میشویم، میچرخم و از پشت شیشه میبینمش. کف دست در جیبهای شلوارش فرو کرده و نگاهش مستقیم به من است!
صاف مینشینم و شمارهی امیرعباس را میگیرم تا مطمئن شوم خانه است. نباشد هم منتظر میمانم تا برگردد و جواب سوالات ذهن من را بدهد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن