ژانر: انتقامی#عاشقانه
خلاصه :
کاوه ، خلبان و دون ژوانی که سر گرفتن بکارت سربهزیر ترین دختر فامیل، شرطبندی میکنه
***
– خانوم شدنت مبارک کوچولو.
جیغ خفهی دریا را با بوسهای میبعلم. چند ثانیه مکث میکنم تا به من عادت کند.
نفسهایش که ساکت میشود، یکبار خودم را بیرون میکشم و دوباره ضربهی دیگری میزنم.
کف دستهایم پهلوی دختر را چنگ میزنند و خودم را عمیقتر به او میکوبم. نفس نفس میزند و آوای برخورد تنهایمان اتاق را پر کرده، ولی آه نمیکشد. با یک ضربهی دیگر تشویقش میکنم:
– ناله کن برام دریا، صداتو رها کن.
نالههای ریزش را با بوسههایم میبلعم. با هر ضربهام، سینههای دریا بالا و پایین میشوند و تنش از قدرتم، زیرم میلرزد.
انگشتهای دریا بازیگوشانه میخواهد از روی پیراهن شکمم را نوازش میکند، لحظهای نزدیک است از روی تنش کنار بروم اما فقط پنجهاش را میگیرم. دو دستش را کنار سرش قفل میکنم و با تنبیه ضربهی عمیقتری میکوبم.
– دست نزن به من!
نگاهی زیر زیرکی به دوربین گوشهی تخت میاندازم و مطمئن میشوم روی تن لخت دریا زوم باشد.
سینهی لختش را فشار میدهم و نوکش را به دهان میکشم.
چند دقیقه بعد، ضربههایم شتابزدهتر میشود و دم گوشش میغرم:
– کجا بریزم؟
دریا فقط آه میکشد، چشمهایش را بسته و لذت میبرد.
زحمتی به خودم نمیدهم که بیرون بکشم، درونش ارضا میشوم و تمام اسپرمم را توی رحمش خالی میکنم.
به سرعت از روی تنش کنار میروم، دوربین را برمیدارم و قبل از اینکه به خودش بیاید، یک تصویر کامل از او میگیرم:
– شرطو بردم!
از روی لکهی خون بین پاهایش که ملحفه را قرمز کرده فیلم میگیرم و پیروزگار میگویم:
– بکارت تک دختر سروستانیها شرط بود و گحرکت کردمش! اینم سندش، تر و تازه! تازه از تنور در اومده.
تنها واکنشش آوا زدن اسمم است:
– کاوه؟
اامان چیزی که دم کف دستش میآید را جلوی قسمتهای خصوصیاش میگیرد و دیدههایش ناباورند!
– چه گهی خوردی کاوه؟
سمتم خیز برمیدارد و من شانهاش را به عقب هول میدهم.
– نچ نچ، اگه همه بفهمن چقدر دختر بدی هستی چی میشه دریا؟ هوم؟
روی تخت افتاده و رنگ صورتش پریده. انگشت روی خون خشک شده بین پاهایش میکشم و نیشخند میزنم:
– دریای بد!
دوربین هنوز روی صورت بهتزده و جمع شدهاش است.
– زنگ بزنیم برات کاچی بیارن؟ ها؟
پر تمسخر میخندم:
– عروس خانم!
بالاخره آخرین تصویر را از چهرهاش میگیرم و دوربین را میبندم.
– هوم، میدونی پسرای فامیلتون برای این فیلم حاضرن چقدر بدن؟
دوربین را تکان میدهم و او مجدداً خیز برمیدارد تا از کف دستم بگیرتش.
– بده من اون کوفتیو کاوه، این کارا چه معنی میده؟
زیر خنده میزنم:
– کوچولو چی دیدی تو خودت؟ فکر کردی واقعا عاشقت شدم؟
چانهاش میلرزد و نیشخند میزنم:
– چاییدی! صدتا بهتر از تو زیرم کف دست و پا زده و خامش نشدم، تو که یه جوجه مدرسهای بیشتر نیستی!
کف دستم را بالا میبرم و وقتی حمله میکند، چانهاش اسیرم میشود. یکبوسهی خشن روی لبهای ورم کردهاش میکارم. لبش را به دندان میگیرم و توی دهانم که ناله میکند، عقب میزنمش. تخت سینهاش میکوبم و دوباره روی ملحفهها میافتد:
– خوشمزه بودی دریا، قول میدم هیچوقت مزهی بکرت از یادم نره!
کف دستش را روی شکمش میگیرد و بغض میکند:
– کاوه من دوست دارم، بسه.
#پارتسوم
صورتم درهم میشود، جملههای تکراری از دخترهایی که انگار از روی هم کپی شدهاند! همهشان فکر میکنند چون یک شامگاه مهمان تختم میشوند، با یک دوستت دارم باید عقدشان کنم!
جملهای که میدانم نصفی از آن به واسطهی شغل، موقعیت و ثروتم به نافم میبندند! یادم نمیآید به کدام احمقی روی خوش نشان دادهام که اینطور خودش را تقدیمم میکند و خیالات برای خودش میبافد!
شورتم را چنگ میزنم و حین پوشیدنش، تشر میزنم:
– پاشو خودتو جمع کن.
از کشوی کنار تخت که مختص وسایلم است، قرص اورژانسی بیرون میکشم و سمتش میگیرم:
– اینو بخور، حوصله ندارم بچهاتو ببندی به ریش من.
دیدههایش پر از اشک است و وقتی پلک میزند، صورتش خیس از اشک میشود. زمزمه میکنم:
– میدونی همین دیدها باعث شده کل اون پسرا دندون تیز کنن برات؟
قرص را در بغلش میاندازم و مسیر اشکش که زیر چانهاش جمع میشود را با انگشت دنبال میکنم:
– اما خوبه که اول خودم تستت کردم عروسک، غمگین میشدم قبل من اون چاقالا تقهاتو بزنن!
خم میشوم، سوتین و تاپش را توی بغلش پرت میکنم:
– بدو بپوش دختر جون، باید بری!
قدمی برمیدارم که خفه هق میزند:
– قلبم درد میکنه.
بیاهمیت به او، یک قدم دیگر برمیدارم. آوای هق هقش آزار دهنده است.
– کاوه مگه من چیکارت کردم؟
پیجادهن جمتوجه شدی از چوب لباسی چنگ میزنم و با لباس فعلیام تعویضش میکنم. حین بستن دکمههایش، ساده جواب میدهم:
– هیچ.
کمربندم را از شلوار قبلیام در میآورم و یک شلوار جمتوجه شد میپوشم:
– من مرد چالشیی هستم کوچولو! پولشم دندونگیر بود.
هنوز وا رفته، روی شکمش خم شده و گریه میکند. تشر میزنم:
– من کل روزگارو وقت ندارم دختر خانم، یک ساعت دیگه پرواز دارم و باید برم!
پیشانیام را با نوک انگشت میخارانم. یکچیزی یادم رفته.
– آها، چقدر باید پرداخت کنم؟
کیف پولم را از گوشه و کنار پیدا میکنم و بعد حواسپرت میخندم:
– تاحالا بابت سکس پول ندادم، نرخ کف دستم نیست! یه تومن کافیه؟
پنج تراول بیرون میکشم و روی عسلی بغل تخت میگذارم.
#پارتچهارم
با ناخن پیشانیام را میخارانم. یکچیز دیگر به خاطرم میآید:
– آها.
پنج تراول دویست هزار تومانی دیگر بیرون میکشم:
– بابت بکارتت، کافیه؟
هاج و واج خیرهام است، چانهاش میلرزد و حوصلهام سر میرود. مثل ابر بهار گریه میکند:
– کاوه میخوای با اون فیلم چیکار کنی؟
نوک انگشتم را به شقیقهاش میچسبانم و ضربهی به مغز فندقیاش میزنم:
– به نظرت میخوام چیکار کنم کوچولو؟
اشکش انگار از یک منبع تمام نشدنی میآید که صورتش را بیشتر خیس میکند. رنگش پریده و لبهای صورتی خوشمزهاش سفید شده. لعنت بهش که حتی به رنگ میت هم زیباست.
سری به تاسف تکان میدهم:
– وقتی خنگ بازی در میاری دلخورم میکنی فنچول.
پلکهایش نیمه باز است و لبش میلرزد، زیر دندان میکشد:
– کاوه…
حرفش نصفه نیمه میماند و بالاجبار برای خلاصی از کف دست لوسبازیهایش، میگویم:
– ها؟ چیه؟ دریا داری اذیت میکنیا، لباساتو بپوش برو دیگه.
نگاهی به دَه تراول دویست تومانی بغل تخت میاندازم:
– کمه؟ بیشتر از این *کَش ندارم، شماره کارت بده بزنم برات.
بینیاش را بالا میکشد:
– فیلمو چیکار میکنی؟
لرزشش هر لحظه بیشتر میشود. بهزور کف دستهایش را مشت میکند و دور تنش میپیچد.
– همونچیزی که از اول بوده کوچولو، تحویل میدم و پولمو میگیرم.
ساکت میگوید:
– نکن کاوه، خواهش میکنم.
لپش را میکشم و از سردی تنش تعجب میکنم:
– وقتشه که بزرگشی دریا، تو مدرسه یادت ندادن با خواهش الکی به چیزی نمیرسی؟
ملحفهی آبی تخت که از خون بکارتش قرمز شده را چنگ میزند و دور تنش میپیچد. سعی میکند روی پاهایش بایستد، عقب میروم تا فضا داشته باشد. تلو تلو میخورد و آرام میگوید:
– من بدبخت میشم کاوه.
شانه بالا میاندازم. آیندهی او کمترین اهمیتی برایم ندارد! هرچه میخواهد بشود، مهم نیست!
انتخاب خودش بود که پا به تخت من بگذارد، اجباری که درکار نبوده! اشتباه دریا فقط حماقت و بچگیاش بوده، اعتماد به منی که از شهرتم خبر دارد!
به اشتباه در ذهنش گذراند میتواند با در اختیار گذاشتن بدنش، من را پایبند کند!
دخترک بیچارهی احمق!
*پول نقد
#پارتپنجم
نفسم را محکم فوت میکنم:
– شما زنای سروستانی کلا تعطیلین نه؟
یک ضربهی دیگر به شقیقهاش میکوبم:
– اگه یه نمه از کلاشی مردای خانواده رو شما زنای احمق به ارث میبردین، الان تو این وضع نبودی.
سرش را پایین میاندازد و پچ میزند:
– تو خودتم از همون قماشی!
پوزخندی میزنم:
– متاسفانه. خون میکشه!
از او دور میشوم و مقابل میز آینه میایستم.
– تو هم مثل زنای دیگهی سروستانی خرابی، حالا فعلا شکوفا نشدی! فرصت میخوای!
ادکلنی برمیدارم و حین اسپری به گلو و مچ دستم، میبینمش که هنوز هاج و واج روی تخت نشسته. ملحفه را بغل میکند و خیره میشود به لکهی خون. کمی بعد ساکت میگوید:
– مثل مادرت؟
شانه بالا میاندازم. احمق کوچولو مثلا میخواهد کنایه بزند!
خونسرد جواب میدهم:
– آره، دقیقا مثل سهیلا! خون اونم تورو میکشه، ذاتتون خراب و احمقه.
– توهم از همین خونی. یهطرفت سروستانیه، خودتو عقب نکش!
آه میکشم، نمیخواهد تمامش کند؟ حوصلهام را سر برده.
– ببین کوچولو، سکس باهات خوش گذشت، پولتم که دادم، من وقت ندارم اینجا با تو اره بدم تیشه بگیرم. پاشو برو دیگه.
ظاهرا قصد ترک خانه را ندارد و باید بهزور متوسل شوم!
– نمیری دریا؟
ریز ریز گریه میکند:
– کجا برم؟ میخوای آبرومو ببری، خانوادهام کمر راست نمیکنن.
دندان قروچه میکنم، سهیلا هرچقدر که خراب و احمق، ولی همینها بیآبرویش کردند. آن زن و کارهایش برایم اهمیتی ندارند ولی نمیتوانم زبان به طعنه باز نکنم:
– مشکلی نیست کوچولو، این خانواده بیآبروییهای بدتر از اینم پشتسر گذاشته و کمر راست کرده! سروستانی جماعت پرروتر از این حرفاست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن