مولین با بغض و بیقراری بغلم میکند و هنوز دلواپسی در صدایش موج میزند:
-کاش میشد یکی دو هفته دیگه هم پیشِت میموندم…
و من با وجود ناراحت بودنم برای راهی شدنشان، قلبم میخواهد همین امروزگار بروند! در این چند وقت به قدری دلهُره و استرس کشیده ام که دیگر کشش ندارم. یک چند روز استراحت سهمِ من است، اگر بهادر بگذارد!
-قربونت برم، یکی دو ماه دیگه عیده… تا نگاه رو هم بذاری، من پیشِتونم…
آه میکشد. نگاهم میکند و انگار هنوز خیالش از بابت امن بودن این ساختمان راحت نشده است. شامّه ی مادرانه است دیگر… البته من به سختی متوجهش کرده ام که شامّه اش به درستی کار نمیکند!
-پشت بوم نرو… سعی کن زیاد با کسی کاری نداشته باشی…با گربه و خروس و جک و جونور هم حرف نزن… حرف داری، زنگ بزن با خودم یا سوره ححرکت کردو بزن… الهی مادر فدای غریبیت بشه! بگردم واسه تنهاییت…
لبهایم جمع میشوند. غمگین میگویم:
-خدا نکنه مولین… تنها نیستم، اینجا کلی دوست دارم…
حواسش پرت چیزِ دیگری است.
– تا میتونی از اون واحد بغلی دوری کن!
متعجب میخندم:
-وا مامان اونجا که خالیه…
ملایم طوری که بابا نشنود، میگوید:
-من یه صداهایی شنیدم… شاید اونجا تسخیر شده باشه… شایدم یه جنی، روحی چیزی اونجا راهی شد و رسید داره… نترسی ها… شایدم یه آدم باشه… نه نیست… ولی دوری کنی بهتره مادر!
چه رازآلود و مخوف! اگر چنین چیزی بود، خودم کشف میکردم… البته که چیزی فراتر از جن و روح در آنجا زندگی میکند و… کشفش میکنم!
-بااااشه!
بابا چمدان را دم در میگذارد و میگوید:
-سپردمت اول به خدا، بعد به آقا منصور… گفت خیالت از بابت حوریه راحت… مثلِ دختر خودم هواشو دارم… هرچی کم و کسری داشتی، یا چیزی لازم داشتی، بهش زنگ بزن حوریه بابا…
هرچند که مطمئن هستم قرار نیست برای دردسرها و مشکلاتی که کم هم نیسشتابزده، به عمو منصور زنگ بزنم، اما میگویم:
-دیده… خیالتون از بابت من راحت باشه…
بغلم میکند و روی موهایم را میبوسد.
-مراقب خودت باش دخترم…
بالاخره قلب میکَنند. تا دم در بدرقه شان میکنم. یک کمی بغضم میگیرد، که تند قورت میدهم. کافی است بغض کنم، تا مولین از حرکت کردن منصرف شود!
وقتی سوار ماشین آژانس میشوند و ماشین حرکت میکند، نفس کشیده و آسوده ای بیرون میفرستم. بالاخره بعد از دو هفته راهی شدند!
در واحدم را میبندم و تکیه میدهم. حالا با خیال راحت میتوانم… به آن لحظه ای فکر کنم که میخواست من را… ببوسد!
اما هنوز تصور نکرده ام، که در خونه ام با شدت کوبیده میشود!!
با هراس در جا میپرم. برمیگردم و از چشمی نگاه میکنم… خودش است!! درست از چشمیِ سوراخ شده ی در، به من زل زده است.
همان که قصدِ گاز گرفتنِ لبهای غنچه شده ام را داشت!
آب گلویم را… دلِ سرکشم را… قورت میدهم. قطعا فهمیده است که مامان و بابا رفته اند و من نمیدانم چطور در عرض دو دقیقه مثلِ عجل معلق پیدایش شد. شاید هم اصلا در خانه بود آقای جنِ خبیث!
-باز کن دیگه، به چی زل زدی؟!
آهان باید در را باز کنم!
نفس عمیقی میکشم و در را باز میکنم. و به موجودِ عجیبی که دلم برای دیدنش به لرزشی خنده دار می افتد، خیره میشوم.
بازهم شلوار کُردی پوشیده، به همراه زیرپوشِ آستین دار! با تاسف میخندم و شرم آور است که قلبم برای این کفتربازِ بی کلاس بلرزد!
قبل از اینکه من حرفی بزنم، او با تاسف میگوید:
-حرکت کردن، تو موندی؟
بد اضافه کرد! چرا؟!
-آره خوشامگاهختانه!
سر به اطراف تکان میدهد:
-بدبختانه!
ابروانم را بالا میدهم.
-خیلی هم قلبت بخواد!
نگاه بدی به سر تا پایم می اندازد.
-چیو قلبم بخواد؟ سر و ریختشو!!
دهانم از حیرت باز میماند. به من میگوید؟!
-تو داری این حرفو میزنی؟!!
اداهایش تمامی ندارد:
-آخه من چیِ این دختر رو نگه داشتم؟ دردسر… سیریش… گربه… نحیف مردنی… بذار برو دیگه چرا انقدر چسب بازی درمیاری؟!
دیگر دارد بسیار بهم برمیخورد و زور دارد به خدا، که او اینطور درموردم اظهار نظر کند!
میخواهم چیزی بگویم که زودتر میگوید:
-سایز گیلاسی!
نفسم یک آن بند میرود. چقدر گستاخ… پر از شرم میغرم:
-درست صحبت کن آقای کفتربازِ نامحترم… خودت با این تیپ و قیافه چی داری که از من ایراد میگیری؟! تیپ داری، کلاس داری، قیافه داری، شخصیت داری، چی داری دقیقا؟!!
پر حرص و آهسته میغرد:
-چرا نراهی شدی؟!!
چرا… قلبم فرو میریزد؟!!
-چراکه اونی که رفتنیه… من نیستم!
قدمی جلوتر می آید و در تبسمِ کمرنگش، و صوتی ملایمش، هنوز حرص موج میزند:
-باید میراهی شدی حوری…
از جایم تکان نمیخورم، هرچند که نفسم رو به بند راهی شدن است.
-تو خواب ببینی من از اینجا برَم!
کف دستش پیش می آید و با پشت انگشتانش به نرمی گونه ام را لمس میکند.
-من دوسِت دارم که میگم برو… حوری بذار برو!
چقدر تاثیر گذار! اصلا اشکم درآمد.
-به نظرت من به آدمی شامگاهیهم که بشینه و نصیحتای دلسوزانه ی تو رو گوش بده برادر؟!
نگاهش با تکخندی آرام… در صورتم چرخ میخورد.
-نه… تو حرکت کردنی نیستی…
آهسته و محکم میگویم:
-دقیقا!
فکش فشرده میشود و پشت انگشتانش به نرمی روی صورتم به نوازش درمی آید.
-سرتق! دلم نمیخواد بری… قلبم به حالت نمیسوزه… بمون باهم بازی کنیم…
دلم در سینه بیقراری میکند. چرا باید دلم اینطور برای این مرد بلرزد؟!
-من دیوونه ی این بازی ام آقای بهادر…
-روانیِ دیوونه بازیاتم دختر!
اوف! سر کج میکنم و به نرمی میگویم:
-من قراره بمونم، پیشِ تو باشم، پیشیِ تو باشم… واسه ت میو کنم… تا قلبِ آبتین واسه این پیشیِ نازنازی که با بهادره، بره!
از بین دندانهای فشرده شده اش هیس وار میخندد و میغرد:
-خفه شو…
واقعا؟!
-پیشی نشم؟
به یکباره کف دست روی گلویم میگذارد و من را با دیوار کنارِ در میچسباند. دلم از شدت هیجان رو به انفجار میرود.
دردی نیست… ترسی نیست… تمولی حس است… حسی وحشیانه که کم کم دارد تمام من را دربرمیگیرد.
بهادر در فاصله ی کمی از لبهایم ملایم و پرخشونت میگوید:
-نشو!
به جان کندن، آرامم.
-چرا؟!
نگاهش تا لبهایم سر میخورد. من از نگاهش میخوانم… بیتابِ بوسیدنِ من است؟!!
در فاصله ای بهشدت نزدیک… انقدر نزدیک که هُرم گرمِ نفسهایش لبهایم را نوازش میکند، میگوید:
-همه ش نقشه ست حوری… هیچی واقعی نیست… فقط واسه نشون دادن به آبتینه…
این حرفها دیوانه کننده است! لعنت!! به خراشیده شدنِ دلم توجه نمیکنم و اغواگرانه میگویم:
-قطعا!
فشار انگشتانش بیشتر میشود. بیتابیِ نگاهش هم!
-پس جلوی چشم آبتین، واسه من ناز و ادا بیا… باید به آبتین نشون بدیم…
دارم پس می افتم… چرا؟!!
-موافقم!
لبهایش باز و بسته میشوند. قلبم از زورِ درد تیر میکشد… و نفسهای او یکی درمیان است. بالاخره… بهیکباره رهایم میکند و عقب میکشد. و با خنده ی شتاب زده ای میگوید:
-تو شرکت می بینمت دلبره…
کف دستم را بند دیوار میکنم تا سقوط نکنم. میگویم:
-حتما!
با مکث برمیگردد و به سمت واحدش میرود. و بلافاصله داخل میشود و در را میبندد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن