که من امین حرفهایش نبودم و حرفهایی که به
سختی با من درمیان گذاشته بود را تف کردم توی
صورتش!
ولی بازهم به خودم حق میدهم که بترسم، دور
شوم، ناراحت باشم، توضیح بخواهم!
اگر دوستم دارد، باید برای داشتنم، اطمینان
خاطرم، ماندنم، بیشتر از اینها تلاش کند و آخر
چرا دختری که در گذشتهاش بود، باید بیاید و
بگوید که عشق قدیمی اش است و این محبت هنوز
ن ُمرده؟!
آنقدر فکر میکنم و مرور میکنم… که همانجا
روی مبل خوابم میبرد. حتی توی خواب هم فکر
میکنم… که اگر مرا به جایی برساند که بخواهم
بروم، آنوقت چیزی ازم میماند؟!!
۱۰۷۲#پست
بین خواب و بیداری آوایش را میشنوم:
-شام نمیخوری؟
یکباره نگاه باز میکنم. توی تابستان احساس سرما
میکنم! اینجا نه تخت بهادر که روی مبل است! نه
توی آغوش بهادر، که تنها هستم!
تقهای به در میخورد و باعث میشود خواب کاملا
از سرم بپرد. صدایم زد؟!
-حوری هستی؟
نگاهم روی در میماند. داخل نیامد! همچنان همان
پشت در است… همچنان صدایش گراهی شده است…
همچنان امروزگار است، هرچند ساعت ده شامگاه باشد.
گلویی صاف میکنم.
-هستم…
و صوتی من هم گحرکت کرده… شاید بیشتر از او.
-شام میخوری؟
احساس ضعف میکنم. اما وقتی خودش داخل
نمیآید، میبینم که تنهایی فعلا درست ترین مسیر
است.
-نه…
آوایش کمی با حرص قاطی میشود :
-ناهارم نخوردی!
چانهام از بغض جمع میشود. توجهش به غذا
خوردنم شیرین است، اما مگر من فقط به شام و
ناهار نیاز دارم؟
-ولم کن بها…
۱۰۷۳#پست
دیگر صدایی نمیآید. از آه قد بلندی که
میکشم، کامم تلخ میشود. با تنی کرخت بلند
میشوم تا چیزی توی معدهام بریزم و قرصی
بخورم و فقط بخوابم.
اما قبل از ورود به آشپزمنزل، راهم کج
میشود، به سمت در…
با مکث خود را جلو میکشم و از چشمی در به
بیرون نگاه میکنم. و وقتی او را درست
روبهروی خودم، میبینم نفسم توی سینه حبس
میشود!
درحالیکه به دیوار تکیه زده و نگاهش با صورتی
درهم و متفکر به نقطهای نامعلوم است، ساندویچ
نخوردهای توی کف دستش فشرده میشود. قلبم جمع
میشود. لعنتی چرا رحمی به حال دلم نمیکند؟!
یکبار با تفنگ پشت در کمین میکند، یکبار با کشیده
کردن آهنگ، یکبار با خروسش، و حالا با
ساندویچ! و من با تمام این بهادر چه کنم؟!!
نگاهش که بالا کشیده میشود، دیده میفشارم و
از در فاصله میگیرم. من بدبختم که نمیتوانم از
این حیات پرچالش، سخت، عجیب، متفاوت، و پر
از نقطههای میهم، تاریک، بلاتکلیفی، بگذرم و
بروم؟!
سری به طرفین تکان میدهم و به سمت آشپزخونه
میروم. موقع اذیت که باشد، خوب بلد است از
زبان و عقل و تفنگ و تمام شرارتش استفاده کند.
ولی حالا که موقع حرف برای حیات و آیندهمان
است، اینطور ناتوان به نظر میرسد!
چه پسر ساکت و بی زبان و مظلومی!!
۱۰۷۴#پست
چند بیسکویت را به همجاده چای فرو میدهم تا
معدهام ملایم بگیرد. و هرلحظه فکر میکنم که باید
چه راهی بروم که درست باشد؟ به کدام سمت قدم
بردارم؟ راهی هست که انتهایش آرامش باشد؟ چرا
به نظرم نمیرسد؟!
انگار مسیر اصلی کف دست بهادر است! اوست که باید
درست و غلط بودن ماندنم را نشانم دهد. درواقع
او تکلیف را روشن کند!
نیمههای شامگاه است که با حال بدی از خواب
میپرم! توی تخت خودم و تنها هستم و چه حس
بدی! همه اش یکی دو هفته بود پیش بهادر
میخوابیدم و توی آغوشش به خواب میرفتم و
وقتی نگاه باز میکردم، همچنان توی بغلش
بودم… چه زود وابسته شدم!!
گلویم خشک است و به شدت احساس تشنگی
میکنم. و خاموشی و بی خبری از این همسایهی
دیوار به دیوار بی معراهی شد و ساکت و مظلوم و
نامرد، عجیب من را به هم میریزد .
لیوان را از آبسرد کن پر میکنم و یک نفس سر
میکشم. چند ثانیهای به در خیره میمانم. و بعد
تاب نمیآورم به همان سمت میروم.
میخواهم کف دستگیره را بکشم، ولی پیش از آن به
چشمی در میچسبم و از دیدهی به بیرون نگاه
میکنم. میبینم و دهانم باز میماند!
انگار جای گرفته و تنها صورتش پیداست… تکیه داده
به دیوار و دیدههایش بسته!
۱۰۷۵#پست
خدای من! نگاهم به سمت ساعت میچرخد. از
چهار صبح میگذرد! دلم به طرز دیوانهواری
میلرزد و چرا باید همواره انقدر ازش دیوانگی
ببینم؟!!
حال خودم را نمیفهمم. کف دستگیره را میکشم و در
را باز میکنم. با باز شدن در، بهت زده تر
میشوم! نگاهم با بی نفسی همان حوالی میچرخد.
بهادر همانجا که پای دیوار نشسته، خوابش برده!
جعلهی پیتزایی که برای من گذاشته همانجا
مانده… و یک ساندویچ روی جعبه… و جعبهی
پیتزای خودش باز و فقط رو برش ازش خورده
شده…
به هممسیر ساندویچی که کف دست نخورده کنج دیوار
متلاشی شده و رد کوبیده شدن ساندویچ روی
دیوار مانده.. دیوار از رنگ سس قرمز است!
بغض راه گلویم را سد میکند. نگاهم به سمت
صورتش میچرخد. چقدر اینجا نشسته که توی
همین حالت خوابش برده؟! حتی توی خواب هم
اخم دارد. حتی توی خواب هم صورتش در هم
است. حتی توی خواب هم عصبی به نظر
میرسد… عصبی و ناآرام!
نگاهانم پر میشود. یک پایش از زانو جمع و یک
پایش دراز… رکابی به تن دارد و هنوز شلوار
بیرون… با موهای بسته و ُشل شده…
لبم را برای اینکه صوتی هق زدنم درنیاید، محکم
میان دندانهایم میفشارم. و اشک روی گونهام سر
میخورد. چرا اینجاست؟!! چرا با این وضع؟! چرا
یک لحظه مرا به حال خودم رها نمیکند؟ چرا دلم
را اینطور خرد و خاکشیر میکند؟!
۱۰۷۶#پست
دقیقه ها همانجا میایستم و تماشایش میکنم و
نمیخواهم بیدار شود. نمیخواهم من را ببیند که با
چه حالی نگاهش میکنم. اما بهادر یکباره تکانی
میخورد و نگاه باز میکند! خشک میشوم!
او ثانیهای دیگر نگاه بالا میکشد و… حتی فرصت
نمیشود داخل شوم! نگاهمان در هم قفل میشود.
او پلک میزند و اخم میکند و گردن خشک
شدهاش را به چپ و راست ماساژ میدهد. حتم
دارم که تمام تنش خشک شده و آخر دم در هم شد
جای خواب؟!!
اما در یک لحظه خیرهام میشود و آوای
نخراشیدهاش درمیآید:
-کجا میری؟!
چه میگوید؟! تنها نگاهش میکنم و او با آن
نگاههای درشت شده سعی میکند سوالش را
اصلاح کند:
-جایی میری؟!
نمیتوانم نخندم… خنده ای با درد:
-این وقت شامگاه؟!
بازهم پلک میزند. میخواهد حواسش جمع شود؟
نگاهش را به ساعت مچی اش میدهد. ابروهایش
بالا میرود.
-ندرک کردم کی خوابم برد…
هرچند دلیلش را… حدس میزنم، اما نمیتوانم
خاموشی کنم و میپرسم:
-اینجا چرا جای گرفتی؟
ولی او نگاهم میکند و سوال دیگری میپرسد:
-چیزی خوردی؟
نفس عمیقی میکشم و دلم را چطور آرام کنم؟
۱۰۷۷#پست
وقتی جوابی نمیدهم، نگاهی به جعبهی پیتزا و
ساندویچ دست نخورده میکند و نگاهش میچرخد
و پوزخند صوتداری میزند و… او هم نفس عمیقی
میکشد.
گلویم میسوزد وقتی میپرسم:
-اینجا جای… خوابیدنه؟
یک دستش را از آرنج روی زانو میگذارد و
همچنان نگاهش به نقطهی نامعلومی ست. همچنان
رد پوزخند روی لبش مانده… همچنان به هم
ریخته است.
وقتی جواب نمیدهد، فکر میکنم که بحث ظهر
ذهنش را درگیر کرده. کمی خجالت میکشم…
بغض میکنم… از کف دستش غمگین میشوم… از
دست خودم هم!
با تعلل میگویم:
-برو سر جات بخواب…
زهرخندی میزند:
-که صبح پاشم ببینم حرکت کردی؟
اینبار نمیگویم که قرار نیست بروم. زیرا خودم
هم نمیدانم زندگی مان به کجا قرار است برسد.
تنها میگویم:
-و تو اینجا نشستی که جلومو بگیری؟
نگاه سنگینش را به من میدهد و قصد دارد زیر
سنگینی نگاهش لهم کند!
نگاه میفشارم و میگویم:
-تا کی؟
و همین سوال هزاران سوال دیگر را در بر دارد.
۱۰۷۸#پست
توی نگاههایش خیره میشوم و بار دیگر میپرسم:
-تا کی بها؟
بارهم بی حرف نگاهم میکند. بی طاقت و دلخور
میگویم:
-من نامزدتم!
تبسم زهرماری اش را به رویم میپاشد:
-قبول داری خودت؟
لبهایم فشرده میشوند. او با تاسف میگوید:
-یا سر بد قلبیت هنوز باید حرف بخورم؟
خجالت زده و عصبی میگویم:
-اگه حرف میزدی به اینجا نمیرسید…
اینبار پوزخند بدتری میزند:
-گو نخور حور! سر دو کلوم حرف زدنم همین
صبحی ریدی کل هیکلمو کردی… باز حرف
بزنم؟
چانهام میلرزد. قلبم میسوزد. او قوطی نوشابهای
که کنار کف دستش است برمیدارد و آوای خستهاش
تحلیل میرود:
-البته بی راهم نگفتی… حق اظهار کردی دلبره… من
باعث خوابیدن اروند تو سینهی قبرستونم!
اشک به چشمانم میدود:
-نمیمیل داشتم…
نمیگذارد حرف بزنم و در ادامهی حرف خودش
میگوید:
-به خاطر اون دختر… به خاطر سونیا!
دهانم بسته میشود. او قلپ بزرگی از محتوای
قوطی میخورد و سپس میگوید:
-برنخوره بهت…
عصبی میغرم:
-باید کامل حرف بزنی!
-که کاملتر برینی بهم؟!
اعصابم به هم میریزد. اما پیش از اینکه چیزی
بگویم، نگاهم میکند و میگوید:
– دختره ازم فیلم داره…
۱۰۷۹#پست
خشک میشوم! درست مثل یک مجسمه ی بی
جان و بی روح، خشکم میزند!! یک صورت بهت
زده و یک نگاه خشک شده و یک دهان نیمه باز
مانده و… چه بیان کرد؟!!
آنقدر نمیفهمم، که کاملا غیر ارادی میپرسم:
-چی؟!!
بهادر اصلا نگاه از دیدهانم نمیگیرد و اینبار
واضح تر میگوید:
-سونیا… ازم.. فیلم داره!!
جوری شمرده میگوید، تا کاملا برایم تفهیم شود!
ولی من درحال حاضر یک نفهم گیج و وحشت زده
ام!
میخندم… خنده ام جمع میشود. بهت زده تر
میشوم… هزاران فکر از ذهنم میگذرد…
هزاران حدس!!
و جرأت پرسیدنش را… ندارم!
ولی بهادر پشت سرش را به دیوار تکیه میدهد و
همانطور نگاهم میکند. یک دنیا خستگی و
بیچارگی در نگاهش دارد، وقتی میگوید:
-تو فیلم بهش گفتم دوسش دارم…
نفسم کاملا قطع میشود! باور نمیکنم! باور
نمیکنم ولی، میشکنم!! صدای شکستن دلم را به
وضوح میشنوم و… چشمانم به آنی میسوزد.
آوای خش دار بهادر سرشار از خستگی و
ناامیدی ست وقتی میگوید:
-اضافه کردم عشق منه… گفتم بدون اون نمیتونم زیستن
کنم… بهش گفتم همه کار میکنم تا به کف دستش
بیارم…
پاهایم از توان میروند
۱۰۸۰#پست
همانجا بین چهارچوب در ُسر میخورم. از
دیدههای باز و ناباورم اشک میچکد. و بهادر
لبخند ساکت و پر حسرت و تأسف باری دارد.
-هیچکس باور نمیکنه که همهش نقشه بود… توام
باور نمیکنی…
چه چیزی را… دقیقا چه چیزی را باید باور کنم یا
نکنم؟!
او نگاه براقش را به من افتاده پای چهارچوب
میدهد و چشمانش برق میزند. صوتیش میشکند
وقتی به سختی میگوید:
-حرف بزنم، میذاری میری… حرف نزنمم… باز
میذاری میری… چراکه باور نمیکنی…
آنقدر حالم بد است که احساس میکنم هر آن
همانجا پس بیفتم. کف دستم روی زمین سرد مینشیند
و به سختی میپرسم:
-چیو… باور کنم؟!!
حال خودش هم کم از من ندارد. فقط انگار به بی
حسی رسیده! به بن بست… آخرش اینجاست!
اصلا تکان نمیخورد و ناامیدی از لبخندش
میبارد:
-که هیچی نبود…
قلبم دارد منفجر میشود. باور نکنم… باور نکنم…
چرا انقدر مرا سردرگم میکند؟!
-نمیفهمم…
او هوفی میکشد و چشمانش را میبندد.
-باور میکنی…
بی اعصاب و گیج و رو به مرگ داد میزنم:
-چیو؟!!
۱۰۸۱#پست
بی اینکه دیده باز کند، با لبخند یخ زده ای
میگوید:
-فیلمه رو…
من میخواهم همهی حرفهایش یک شوخی
مسخره، مثل تمام شوخی های خرکی اش باشد!
میخواهم این یکی واقعا بازی باشد… مسخره
بازی! ولی او در ادامه میگوید:
-اینکه تو فیلم بهش بیان کردم دوستش دارم… اینکه
بهش اضافه کردم دلدادگیمه… حیاتمه… از کف دستش نمیدم…
هرجوریه به دستش میارم و یه سری ک.س.شعر
دیگه!
او درمورد حرفهایی که توی فیلم… یا درواقع به
سونیا زده بود میگوید… و من با هر جملهای که
میشنوم، بیشتر خرد میشوم! بیشتر درد
میکشم… بیشتر میفهمم که شوخی نیست. امشب
اصلا بهادر شوخی ندارد و هیچوقت تا این حد
جدی نبوده!
نگاهم وحشت زده است؟ یا ملتمس؟ یا ناامید؟! او
با نفس قد بلندی نگاه باز میکند. چشمهای سیاهش
سرخ است و شاید بغض دارد. و من از بغص
دارم خفه میشوم!
-باور نمیکنی…
با هق میخندم و سرم به تاسف تکان میخورد. او
خالی از حتی کمی توان، با آوای گرفتهای
میگوید:
-اگه باور نمیکنی، عب نداره… فدا سرت… فدا
موهای رنگیت دلبره… فدای چشای عسلی
َم َسلیت حوری… اصلا باور نکن… تو گفتی حرف
بزنم، منم حرف زدم. فدای سرت که فکر کنی
بهادر قبلا یه آدم گوه عاشق پست فطرت بود که
رفیقشو سر این محبت به کشتن داد! چراکه دیدهش
دنبال محبت رفیقش بود! هرچی بود، راست یا
دروغ، واسه قبل بود!
۱۰۸۲#پست
چه میگوید؟!! خدایا این مرد امشامگاه به من تکه تکه
شده چه میگوید؟!!
-واسه قبل بود دیگه… قبل یعنی قبل تو… ها؟
کف دستم روی زمین چنگ میشود. شکستن ناخن
انگشت اشاره ام را میفهمم… چه اهمیتی دارد؟!
همه ی حواسم به اویی ست که قرار گرفته و درمورد
ابراز دلدادگیش به دختر دیگری میگوید!
-باور… کنم؟!
تکیه اش را از دیوار میگیرد و ازم میخواهد:
-نکن حوری… من تو فیلم بهش گفتم، ولی تو باور
نکن که من بودم!
رعشه به تنم می افتد. هیستریک میخندم و اشک
میچکد. کف دستم روی زمین مشت میشود.
او دستش را پیش میآورد و روی صورتم
میگذارد:
-اگرم باور میکنی که اون آدم گوه من بودم، به
درک! خب حوری؟! اصلا اون آدم من بودم… که
نبودم! که به موت قسم… نمیخواستمش!
دیده میفشارم. او صورتم را میفشارد:
-اما اگه باور نمیکنی، نکن! گذشته بوده دیگه…
هرچی بوده، ما قبله! چند سال پیش که تو نبودی!
الان هستی… الانم اگه اون بی همه چیز پیداش
شده، گوه زیادی خورده!
صورتم را به کف دستش تکیه میدهم و چقدر حالم
خراب است. کاش نمیبیان کرد! کاش اصلا از گذشته
ی لعنتی ای که میگوید، هیچی نمیبیان کرد.
۱۰۸۳#پست
حالا یک فیلمی هست… یک بهادری در گذشته
هست… یک سونیا… و بهادری که به سونیا بیان کرده
دوستش دارد و عاشقیش است و همه کار میکند تا
به کف دستش بیاورد و یک سری ک.س.شعرهای
دیگر!
و از من میخواهد باور نکنم؟!! همینقدر خنده دار و
مسخره و باور نکردی و دردناک و…
اگر هم باور کنم، فدای سرم! مال گذشته است
دیگر!!
نگاه خیس و شکست خورده ام را به چشمانش
میدهم:
-چرا بهش بیان کردی؟
بی هیچ تعللی، آرام میگوید:
-که اروند بیخیالش بشه…
حتی همین هم دردناک است! پر از ابهام…
وحشتناک! که چرا اروند بیخیال دختری شود که
دوستش دارد؟!
به خاطر اینکه سونیا او را نمیتمایل داشت؟! به
خاطر اینکه بهادر را دلبسته شد؟ به خاطر
اینکه بهادر به فکر اروند بود؟ خیر و صلاحش را
میتمایل داشت؟! یا… همه ی دلیل ها توی آن فیلمی
ست که بهادر میخواهد باور نکنم؟!
-چرا بهادر؟
انگار دارد تحلیل میرود، وقتی خیلی سرد
میگوید:
-فکر میکردم دارم کار درستی میکنم…
چانه ام میلرزد و… بهادر میگوید:
-هرکی یه گذشته ای داره! فکر کن اینم گذشته ی
منه… گذشتهی هرکسی هم یه خودش مربوطه!
مگه نه حوری؟
۱۰۸۴#پست
عقب میکشم. صورتم از کف دستش جدا میشود. او
هم اصرار نمیکند و دستش را مشت میکند و
روی زانویش میگذارد.
-دختره رو به خاطر اینکه از گذشتهی گوه گراهی شدم
پاشده اومده وسط زیستنم، بیچمسیر میکنم! به خاک
سیاه میشونم. نمیذارم باز برینه به زیستنم. انقدر
ازش عقده دارم که حتی نذارم یه آب خوش از
گلوش پایین بره. میندازم تو همون آشغالدونی
گذشته که ازش اومده… با هر کسی که با خودش
آورده! هر حرومزادهای که باهاش کف دست به یکیه!!
اینها را پر از بغض و حال بد میگوید. و من
هنوز سرگردان مانده ام توی گذشته ای که توی
یک فیلم ضبط و ثبت شده و بهادر میگوید باور
نکنم!
آخرین تمایل داشته اش را میگوید:
-باور میکنی بکن، نمیکنی نکن! فقط بمون…
گذشتهم هر گند و کثافتی که بوده، تو همون گذشته
میمونه. حیات من الان اینه دلبر!
با حال بد و پر از رنجیدهگی، تن لرزانم را عقب
میکشم و با فکر اینکه… اینهمه را چطور
میخواهم بفهمم و هضم کنم و اصلا باید چه کنم،
میگویم:
-خیلی… آدم… گوهی هستی بهادر!
با زهرخندی سر تکان میدهد:
-اما دوست دارم…
۱۰۸۵#پست
لب زیرینم میان دندانهایم اسیر میشود. چانهام
میلرزد و قلبم میلرزد و نباید بگوید دوستم دارد!
-از کدوم… دلبسته شدنا؟!
بهادر عقب میرود و زانو جمع میکند و دو
کف دستش را از ساعد روی زانوهایش میگذارد.
صوتیش به شدت خش دار است وقتی میگوید:
-من فقط یه مدل عاشق شدن بلدم… اونم
مخصوص یه نفره…
چشم میبندم و نباید دل خرد شده ام را بلرزاند.
حق ندارد!
-بازیم نده…
صوتی زهرخندش را میشنوم. چشم باز میکنم و
تار میبینمش. او با چشمهای خمار و نگاه ناتوان،
تنها میگوید:
-نمیدونم چی بگم…
انگار دیگر حرفی نمانده! واقعا دیگر چیزی نمانده
و احتمالا… بزرگترین چیزی که تا الان سعی در
ناضافه کردنش داشت… یا پنهان کارش اش… یا ورق
آسش.. شاید هم… بزرگترین ترسش… رو شد!
و من واقعا نمیدانم… چه چیزی را باور کنم و چه
چیزی را نه! اینکه بازی بود و این آخرین ورق
بازی… برای زمین زدنم! یا یزرگترین ترسش
برای حرکت کردنم؟!
با تمام حال بد، میخواهم به چیزی چنگ بزنم
برای ماندن و… باور کردنش! یا برای متوجه شدن
اینکه همه چیز بازی بود و… حرکت کردنم!
پلک میزنم و میخواهم:
-ببینم…
۱۰۸۶#پست
چشمهای خسته و سرخش جمع میشود.
-چیو؟
دلم… همان دل له و لورده شده شروع به کویش
میکند.
-فیلمو…
کوتاه و بی حالت میگوید:
-ندارم…
به هم میریزم. چرا میتمایل داشتم فیلم را ببینم؟! و
چرا باید او هنوز چنین فیلمی را داشته باشد؟! اگر
داشت… همین امشب میرفتم!
حالا که ندارد… باید بمانم؟!
بیشتر از قبل به هم میریزم و این قلب نکندن برای
حرکت کردن، دارد دیوانهام میکند!
آنقدر که با آشفتگی میغرم:
-خدا لعنتت کنه بهادر!!
قد بلند میشوم و هق هقم درمیآید. وارد واحدم
میشوم و در را به روی نگاه خمار و گرفته و
اذیت کننده اش میکوبم. و بلندتر و دردناکتر
میغرم:
-لعنت بهت!! کاش برگردم به عقب و هیچوقت
پامو تو این خونه نذارم… لعنت به من!!
به سمت اتاق میروم و وارد اتاق میشوم و در
اتاق را هم میکوبم.
لعنت به منی که قلبم… گرم آن دوستت دارم بیان کردنش
میشود! همان که همین مقلبی بلد است و فقط
مخصوص من است! لعنت به من که نگاهش را
باور میکنم و قلبم در حقم خیانت میکند و من با
تمام اینها… دل حرکت کردن ندارم!
***
۱۰۸۷#پست
نمیدانم کی بین اشک ریختن ها خوابم میبرد.
وقتی از خواب بیدار میشوم که روزگار شده و اتاق
از نور آفتابی که از پنجره تابیده، کاملا روشن
است.
اامان چیزی که به ذهنم میآید، همان لحظه های
نیمه شب است. همان بهادر و همان حرفها و همان
درد…
و آنی بغضم میگیرد. ماندم و… چرا ماندم؟!
نفس بلندی میکشم و بغض را پس میزنم. کش و
قوسی به تن خسته و کوفته ام میدهم. به سختی
بلند میشوم و… ساعت نزدیک به ده صبح است.
دانشگاه و امتحان ندارم. به شدت ضعف دارم. و
اصلا میلی به هیچی ندارم.
دلم میخواهد بیرون بروم! آخر کجا؟ کجا باشد که
من یک کمی خود را پیدا کنم و یک تصمیم درست
بگیرم و بدانم که باید چه کنم؟!
و بلاتکلیف… یک دنیا بلاتکلیف ام و انگار بین
زمین و هوا مانده ام. احساس تنهایی میکنم و یکی
نیست که به من بگوید درحال حاضر… باید چه
غلطی بکنم که بعدا پشیمان نشوم؟!
دو لقمه به زور چای فرو میدهم. فکرم از سونیا
منحرف نمیشود. بهادر اظهار کرد مال گذشته است.
گذشته ای که حالا پیدا شده.
اگر باز پیدایش شد… اگر باز راز دیگری برملا
شد… اگر سونیا برگشت و همان حرفهای بهادر
توی فیلم را… ثابت کرد… وای خدایا من باید چه
کنم؟!!
نمیتوانم توی خانه بمانم و فکر و خیال دارد
دیوانهام میکند. ساعت یک ظهر است که دیگر
طاقت نمی آورم و آماده میشوم تا بیرون بروم.
با برداشتن گوشی و کیف دستی، در خونه را باز
میکنم.
۱۰۸۸#پست
از به هم ریختگی راهرو… و از بهادر خبری
نیست. گویا دیشب همه چیز را مرتب کرده و
وقتی خیالش از نحرکت کردن من راحت شده، رفته!!
بازهم بغض لعنتی! درحال پوشیدن کالج هایم هستم
که در واحدش باز میشود! نگاهم به آنی به سمتش
میچرخد. او نگاه خیره ای دارد، وقتی میپرسد:
-جایی میری؟!
و من به نگاههایش نگاه میکنم. چقدر ناملایم اند
این نگاههای خستهی بیخوابی کشیده! تیپ بیرون
زده و انگار او هم آماده بود که برود. و… شرکت
نرفته و…
وقتی میبیند مات تر از آنم که جواب دهم، قدمی
بیرون میگذارد:
-کجا میری؟ برسونمت…
بی اراده میخندم، بدون اینکه لبهایم کش بیایند.
نگاه میگیرم و به سمت آسانسور میروم.
-ممنون خودم میرم…
هنوز قدم دوم را برنداشته، بازویم را میگیرد.
-من دارم میرم شرکت، سر راه تو رم میرسونم
دیگه… ها؟
بغض گلویم را آزرده میکند. بی اینکه به سمتش
برگردم، میگویم:
-تو برو به کارت برس، خودم می…
میان حرفم دستم را میگیرد:
-خب وایسا سوییچ بدم، با ماشین برو…
و منتظر مخالفتم نمیشود و سوییچ ماشینش را
توی کف دستم میگذارد. لب میفشارم… و با مکث به
سمت میچرخم و توی چشپهایش میگویم:
۱۰۸۹#پست
-من الان به سوییچ نیاز دارم؟!!
کمی عصبی… کمی کلافه… کمی مات نگاهم
میکند. با حرص سوییچ را توی مشتم میفشارم و
مشتم را به سینه اش.
-من الان به چیزی نیاز دارم که این موندن
احمقانهمو توجیه کنه! داری بهم بدی؟!
کف دست به کمر میزند و نفس خسته و کلافه اش را
بیرون میدهد.
-حرفامو دیشب بهت زدم…
صدایم بالا میرود.
-و من با حرفای دیشامگاهت باید برم!
با اخمهای درهم دیده میفشارد. مشتم به سینهاش
فشرده میشود و خدایا من منتظر چه کوفتی
هستم؟!
او بار دیگر میگوید:
-گذشته ی من به تو مربوط نمیشه حوری!
به پیرهن مردانه اش چنگ میزنم.
-گذشته ی تو به من هیچ ارتباطی نداره بهادر!
چرا نمیفهمی؟! من از الانم میترسم! از رابطه ی
الانمون! از اینکه… هیچی اونطوری که
میخوام… یا تصور میکنم… یا تو بهم گفته
بودی… نباشه!
پوزخند بدی میزند و توی دیدههایم میگوید:
-همهش از بی اعتمادی میاد!
به تایید سر تکان میدهم:
-تو بهم اطمینان دادی؟!
پوفی میکشد.
-بیشتر از این بلد نیستم…
۱۰۹۰#پست
و خوب میدانم که این را کاملا صادقانه میگوید!
با حرص میخندم:
-بگو جز خرابکاری چیزی بلد نیستی…
چیزی نمیگوید و انگار خودش هم این را قبول
دارد! دلم از بلد نبودنش به درد میآید و با بغض
و عصبیت میگویم:
-فقط بلدی… اعتماد آدما رو خراب کنی و بعد…
به جای درست کردن، بدتر همه چیو به هم
بریزی…
جابهجا میشود. به هم میریزد. نگاهش پایین
میافتد و حرفی ندارد! اشک متوجه شدم را تار میکند و
با صدای شکسته ای میگویم.
-زندگی و احساس آدما بازی نیست بهادر… اعتماد
که خراب بشه، خیلی سخت درست میشه. نگو بلد
نیستم. بلد نباشی، همهی آدمایی که دوستشون داری
رو از دست میدی!
نگاهش تا نگاههایم بالا میآید. کاسهی چشمانم پر
شده. سوییچ را روی سینهاش رها میکنم و دستم را
عقب میکشم. سوییچ روی زمین میافتد. نگاه از
نگاه دلخور و عصبی اش میگیرم و برمیگردم.
بلد نیست و من این را بهتر از هرکسی میدانم.
کسی که آنطور به خواستگاری رسید، جلب اعتماد
بلد است؟! کسی که آنطوری ازم بله میگیرد، چه
جلب اعتمادی بلد است؟!
سوار آسانسور میشوم و او همچنان با کلافگی
خیرهام است. حرص میخورم از بلد نبودنش… و
با تاسف میگویم:
-بلد نباشی… منم مثل اروند، از کف دست میدی…
دهان باز میکند که چیزی بگوید. نمیشود. در
آسانسور به روی نگاهش بسته میشود. چشم
میبندم و دل گرفته و پر بغض نفسی میکشم.
کاش از بلد نبودن باشد که به اینجا کشیده شد… نه
از زیادی کاربلد بودنش!
۱۰۹۱#پست
از دیوار شیشه ای کافه به بیرون خیره مانده ام. نه
حواسم به آدمهای داخل کافه است، نه آنهایی که
بیرون در راهی شد و رسید هسشتابزده.
دومین فنجان قهوه است که سفارش داده ام. دومی
که حالا خالی شده و بی هدف توی کف دستم مانده.
یک ساعت جای گرفتن کم است و قلبم میخواهد ساعتها
اینجا بنشینم و به بیرون خیره شوم و فور کنم و
فکر کنم و جادهی برای درست شدن این وضعیت
پیدا کنم.
نمیدانم ماندنم احمقانه است یا نه… ولی بازهم مانده
ام! چه چیزی مرا مجبور به ماندن کرده؟! آن هم
ماندنی که شاید احمقانه باشد، شاید حقارت آمیز
باشد، شاید اشتباه باشد!
نگاهش؟ حرفهایش؟ حال خرابش؟
میگوید باورش نمیکنم… میگویم که باورش
نمیکنم!
ولی پس این ماندن برای چیست؟! اگر باورش
ندارم، پس چرا با تصور نگاه سیاه و دیوانهاش
کف دست و قلبم میلرزد؟! اگر این باور نیست، پس چه
کوفتی ست؟!
راست میگوید… آن فیلم برای گذشته ی گند و
مسخره اش است و به من هیچ ربطی ندارد. اصلا
مسئلهی عشق قبلی… سونیا… اروند… اتفاقات
وحشتناکش… همه و همه… چه راست چه
دروغ… چه دوستت دارم و عاشقتم واقعی چه
دروغی… هیچکدام به من ربطی ندارد و همه مال
گذشته است!
۱۰۹۲#پست
بهادر راست میگوید… همه ی اینها برای گذشته
است و سونیا غلط زیادی کرده که از گذشته
خودش را پرت کرده وسط حیات الان بهادر و
من!
هرچند… مشاهده کردن رقیب محبتی… دلدادگی قدیمی
بهادر(راست و دروغش به کنار)!… دختری که به
خاطرش بهادر دوست خودش را به کشتن داد…
سنگین است! دردناک است و چیزی به اسم غرور
در وجودم له و لورده میشود!
ولی این هم… باز به جهنم! کار سونیا اشتباه بود و
به بهادر چه ربطی دارد که این دختر عشق قدیمی
اش را فراموش نکرده؟!!
همهی اینها درست است و من تماما به بهادر حق
میدهم! دیدن سونیا من را عجیب به هم ریخت و
سر این موضوع اصلا نباید عصبی باشم و شاید
باید از بهادر عذرخواهی هم بکنم!!
ولی مسئله الان… در این لحظه… اصلا هیچکدام
اینها نیست! مشکل من خود خود بهادر است! همین
بهار حالا که نامزدم است.
همین بهادر که اطمینان دادن بلد نیست، آرام کردن
بلد نیست، حرف زدن درمورد مسائل مهم را بلد
نیست! اصلا کاری جز بازی… مبهم حرف
زدن… بی سر و ته حرف زدن… قلبایل ترسناک
آوردن برای مشکلات… و جادههای عجیب انتخاب
کردنش برای آهسته شدن اوضاع… بلد نیست!
حسابش را بکنیم، جز خرابتر کردن، هیچی بلد
نیست!
و این من را میترساند. که نکند زندگی جفتمان را
اینطور به فنا بدهد؟! مثل زندگی اروند، اتابک،
خانواده شان…
۱۰۹۳#پست
وای خدا چقدر ترسناک میتواند باشد گاهی!
و بازهم.. این هم به جهنم و سعی میکنم او را
بفهمم و در زندگی مان مدیریت درست داشته باشم
و نگذارم خرابی های بهشدت بزرگی… به بزرگی
مرگ یک نفر دیگر به بار بیاورد!!
اگر… اگر تمام اینها واقعی باشد و او درمورد
من… نقش بازی نکند!
این یکی از هرچیزی بیشتر قلبهره به جانم
میاندازد. که نکند همه ی اینها… نقشه ای باشد
برای رساندن من به این سردرگمی؟!
من حالم بد است… من وحشت کردهام… قلبم ساکت و
قرار ندارد… من بین زمین و هوا معلق مانده ام…
چرا کاری نمیکند از این حال و روز وحشتناک
دربیایم؟!
نزدیک به غروب است که قصد میکنم برگردم…
بازهم به همان واحد خودم، توی کوچهی بهادر!
در را با کلید باز میکنم.
نمیدانم چطور… ولی وقتی او را توی حیاط و
جای گرفته در لبهی حوض میبینم، انگار حدس میزدم
که قرار است وقتی در را باز کنم، همانجا باشد!
تنها نگاهم میکند. هیچی نمیگوید… هیچی
نمیگویم… از کنارش میگذرم و سعی میکنم
اصلا به سر و روی به هم ریخته و صورت در
هم و نگاههای ناساکتش توجه نکنم!
فکر میکنم دور شدن برای اویی که قهر بودن بلد
نیست، طاقت فرسا باشد و حالا پشت سرم بیاید.
ولی وقتی سوار آسانسور میشوم، میفهمم که از
جایش تکان نخورده!
۱۰۹۴#پست
حتی وقتی در آسانسور هم بسته میشود، تکان
نمیخورد. حتی وقتی لباسهایم را عوص میکنم…
در تراس را باز میکنم و از آن بالا نگاه میکنم…
همچنان همانجا جای گرفته و بی هدف به جایی خیره
است.
چند ساعت؟ نمیدانم! و لعنت بر دلی که ساکت و
قرار ندارد و مجبورم میکند هر چند دقیقه یکبار
از تراس دزدکی نگاهش کنم. عصبی شوم،
ناراحت شوم، دلم بگیرد، نگران شوم!
و به این فکر کنم که دیشب را توی جادهرو
سرکرده… امشامگاه را قرار است توی حیاط صبح
کند؟!!
بغض دارد خفه ام میکند و با حرص خود را عقب
میکشم:
-به جهنم!
ولی آنکه به فکر گرسنه بودنش است، منام! آنکه
به فکر پیتزا و ساندویچ کف دست نخوردهی دیشامگاه
میافتد، منام! آنکه با لجبازی برای خود پاستا
درست میکند، منام… و آنکه یک لقمه هم از
گلویش پایین نمیرود، زیرا او تنها و گرسنه توی
حیاط نشسته، منام!
نمیتوانم کوفتم کنم و آخ لعنت بر این دل خاک بر
سر من!!
کشیده میشوم و با غرغر بشقابی پر میکنم. بی هیچ
تشریفاتی یک چنگال و یک لیوان نوشابه هم
برمیدارم و خب… به جبران پیتزا و ساندویچ
دیشامگاه!
اصلا فکر میکنم همسایه است و بوی پاستا توی
ساختمان پخش شده! یک بشقاب هم برای همسایه
ببرم… ثواب دارد!!
۱۰۹۵#پست
عصبی از این بیقراری، پوفی میکشم و بیرون
میروم. او را توی همان حیاط میبینم… که روی
تخت قرار گرفته و هنوز حتی لباسهای بیرونش را
عوض نکرده!
خدایا گرفتاری شدهام از کف دست این دل!
خود را جلو میکشم… ناگهان حضورم را
میفهمد. سر بلند میکند و نگاهم میکند. لب
میفشارم… چه حال درهم و برهمی دارد این
صورت! ولی نگاهش نشان میدهد که از مشاهده کردنم جا
خورده!
گلویی صاف میکنم و بی حرف جلوتر میروم. و
بشقاب پاستا و لیوان نوشابه را کنار دستش روی
تخت میگذارم.
چرا بغض میکنم؟!
با تعلل صاف میایستم. نگاهم به بشقاب است و
حرفی نمیتوانم بزنم. میخواهم برگردم… که کف دستم
را میگیرد. نگاهش میکنم. نگاه خسته و اخم
کمرنگی دارد… سیبک گلویش تکان میخورد و
میگوید:
-من چیکار کنم؟
ای خدا! با بیچارگی نگاهی میچرخانم و نفس
عمیقی میکشم. من چه بگویم آخر؟
وقتی تنها نگاهش میکنم، دستم را میفشارد:
-بشین…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن