-چراکه اون شرط بازی بود… من بهونه ی دیگه ای
نداشتم که…
نمیتوانم جمله ام را کامل کنم و با اخم و دیدههای
پر شده میگویم:
-انقدر تلافی نکن بهادر!
نفس عمیقی میکشد و کف دستم را میفشارد.
-تلافی نمیکنم… به جان جفتمون تلافی نمیکنم
حوری! فقط دارم بهت میگم که همونقدر که تو
شک داری من میخوامت، منم شک دارم که تو
اصلا منو دلبسته شده باشی!
#پست802
حرصم میگیرد و میگویم :
_اگه شک داری پس چرا باهمیم؟
در خاموشی نگاهم میکند. با آن مردمک های
سیاهی که سریع سریع بین نگاهانم جابجا میشود. از
سکوتش عصبانی تر میشوم:
-اصلا اگر شک داشتی چرا اومدی خواستگاریم؟!
با همان نگاه، لب میزند:
-چون میخوامت!
صراحتش باعث گره خوردن نفسم میشود. به
ریزش یکبارهی قلبم توجه نمیکنم و با مکث
میگویم:
-حرفو عوض نکن…
-حرف همینه!
آب گلویم را فرو میدهم و میگویم:
-حرف چیه؟
-اینکه من میخوامت و به جهنم که تو منو میخوای
یا نمیخوای!
دهانم باز میماند! دلم از اعترافش ضربان میگیرد.
ضربانی تند و محکم! به سختی میگویم:
-پس شکی که نسبت به حس من داری چی میشه؟
-به ت خ مم!
در اوج بی ادبی دلم را میلرزاند و بی نفس تذکر
میدهم:
-بها!
اخم میکند و با همان نگاه مات میگوید:
-تو اگه بفهمی من خاطرتو نمیخوام، میگی به جهنم
و منو میندازی میری. اما من بفهمم که تو منو
نمیخوای، میگم به جهنم که منو نمیخواد و…
نگهت میدارم! بازم میخوامت… بازم نمیذارم
بری… بازم جات پیش خودمه… اصلا حوری
خودمی حتی اگه منو نخوای!
زبانم از این همه احساس… که با جملات سرد و
عجیب به زبان می آورد، بند می آید. اصلا نمیدانم
چه بگویم. دیدهانم تار میشود و تار می بیند
نگاههای سیاه و مات و پر از احساسش را! توی
پارکینگ شرکتش، توی ماشین نشسته ایم و حرف
از هرجایی اظهار کرده شد و آخر به اینجا رسید! اینجا که
بهادر میگوید در همه حال من را میخواهد! حتی
اگر من نخواهمش!!
#پست803
چه بگویم آخر؟! من مات و مبهوت و غرق
حرفهایش هستم، و او با همان ژست و نگاه
میگوید:
-خوشت اومد؟
پلک میزنم و توی رویا میگویم:
-خیلی!
-مردی واسه عاشقونه هام؟
بار دیگر پلک میزنم:
-ها؟
تبسم محوی میزند:
-بازم میخوای؟
سربه سرم میگذارد؟!
-واقعی نبود؟!
لبخندش وسعت میگیرد:
-چرا بابا! تو حال کن با من باشی، من هر شامگاه
برات از اینا میگم!
نگاهانم را جمع میکنم و خنده ام میگیرد:
-بچه پررو!
اشاره ای به سمتی میکند:
-بریم خونه باقیشو تو تخت بگم، یا بریم بالا؟
از خدایم است که برگردیم خانه و توی تخت باقی
عاشقانه های عجیب غریبش را بشنوم، ولی به نفس
عماره ام غلبه میکنم و میگویم:
-یه لعنت بر شیطون بگیم و بریم بالا!
#پست804
پشت در شرکت می ایستم و نگاهم را به آن تابلوی
شیشه ای کنار در قهوه ای رنگ میدهم. که با خط
شکسته و طلایی رنگ حک شده: «گروه مهندسی
و نقشه کشی جواهریان»!
وقتی برای اامان بار پا به این شرکت گذاشتم و با
این تابلو رو به رو شدم، ابداً فکرش را هم
نمیکردم، صاحبش همان کفترباز شلخته و مردم
آزاری باشد که با نقشه من را به اینجا کشاند.
و بدتر از آن، هیچگاه توی خواب هم نمیدیدم که
یک روزگار، با همان بهادر نامزد شوم و حالا به
عنوان نامزدم همجادهش به اینجا برگردم!
قلبهره ی خاص و شیرینی وجودم را احاطه کرده
است. ظاهرم خوب است؟ من نامزد رئیس این
شرکت جمع و جور و خصوصی هستم. با تمام
تفاوت ها، الان کنار هم هستیم. حالا کنار هم خوب
و کامل به نظر می رسیم؟!
نگاه گذرایی به تیپ و ظاهر بهادر می اندازم.
برایم عجیب است که تیپ آنچنانی نزده، ولی تیپ و
ظاهرش اصلا برایم اهمیت ندارد! یعنی… همه
جوره برایم خاص و… دوست داشتنی ست!! خنده
ام میگیرد. حتی موهایش با وجود نامرتب بودن،
به نظرم بامزه است. حتی پیرهن ساده و طوسی
مردانه اش که آستین هایش را تا آرنج تا زده و دو
دکمه ی بالای یقه اش باز است! حتی شلوار پارچه
ای سیاه و ساده اش… حتی کفش های نه رسمی و
نه اسپرتش… حتی رنگ قهوه ای بی ربطش!
نگاهم روی کفشهای کالجش می ماند و خنده ام
میگیرد. فکر میکنم حتی کتانی هم بود، بازهم بدم
نمی وارد شد و عجیب نیست؟!
-چشه؟!
لب میگزم و نگاهم را بالا میکشم. با مشاهده کردن نگاه
گوشه ای اش، خنده ام وسعت میگیرد و میگویم:
-هیچی… هم خوشرنگه، هم به تیپت میاد!
شوخی ام را آنطور که دوست دارد برداشت میکند
و میگوید:
-عه؟! پسنمشاهده کردی؟
با خنده ی ریزی سری تکان میدهم. او یک پایش
را بالا می آورد و با نگاه به کفشهایش میگوید:
#پست805
-راحتم هست… میخوای یه جفتم واس تو بخرم؟
زنونه شو!
نگاه درشت میکنم و فکر میکنم… مثل او تیپ
زدن و راحت بودن، چطور میتواند باشد؟!
-ممنون نیازی ندارم…
کف دستم را میگیرد و با فخر میگوید:
-چرم اصله… طبیه… یه جفت میخرم از اونا که
خودش برات مسیر بره!
به خدا مهربان است! از آن هیولاهای خشن که
یک عدد دل مهربان توی وجودشان دارند… و
فقط وقتی خود را نشان میدهند که فرصت مناسبش
پیش بیاید. اگر… اگر من بفهمم!
سری کج میکنم و لبخندم را به روی سیاه های
شرور و مهربانش می پاشم:
-ممنون بها…
کف دستم را میفشارد و اخم میکند و تبسم کجی میزند:
-قرتی… یه تیپی برا جفتمون به هم بزنم که کف و
خون بالا بیاری!
چشمانم با خنده درشت میشوند و او کف دست روی
زنگ میگذارد. گلویی صاف میکنم و کنارش با
متانت می ایستم… همان حورای باکلاس!
-پیش خودم بمون، خب؟
از حرفش جا میخورم. ولی قبل از اینکه چیزی
بگویم، در باز میشود! چشم ازش میگیرم.
سرایدارش، عمو اسماعیل در را برایمان باز
کرده! با حیرت و هیجان یک نگاه به من میکند و
یک نگاه به بهادر و یک نگاه به جعبه ی شیرینی
توی کف دستش… و نگاه گذرایی به کف دستهای قفل شده
مان!
توی سلام پیش کف دستی میکنم:
-سلام…
او با صوتی بلندی از هیجان میگوید:
-سلام به روی ماهت دخترم… قربون قد و
بالاتون! بالاخره اومدی؟ به به، به به ببین چه
خبره! آقای رئیس بالاخره برگشت… اونم چه
برگشتنی! به به… مبارکا باشه!
بهار با خنده ی کوتاهی دستم را میکشد تا داخل
شویم.
#پست806
-احوال آقا اسماعیل؟ یه چایی تازه دم داری با این
شیرینیا بزنیم به بدن؟
عمو اسماعیل جعبه ی شیرینی ای را که بهادر به
سمتش دراز کرده، میگیرد و میگوید:
-بله که دارم! چرا نداشته باشم؟ بفرمایید… بفرمایید
که سر افراز کردید… کف دستتون درد نکنه… مبارک
باشه… مبارکه دخترم.
با شرمی که نمیدانم چرا یکهو وجودم را دربر
میگیرد، تبسمی میزنم:
-ممنون عمو اسماعیل.
داخل میشویم. در همان بدو ورود، چند جفت چشم
می بینم! عمو اسماعیل آنقدر بلند حرف زده که
همه را بیرون بکشد. و حالا از منشی گحرکت کرده، تا
کارمندها… و متین، درحال بیرون آمدن از قسمت
نقشه کشی، خیره شده اند به ما!
نگاه متحیرشان… انتظار نداشتن شان… دهان باز
مانده شان… هیجان زدگی شان… ایستادن و تماشا
کردنشان… همه باعث میشود که بی اراده خود را
به بهادر نزدیک تر کنم! حتی متین هم با اینکه در
جریان بود، ولی توی نگاهش میشود بهت و حیرت
را مشاهده کرد. و البته شادی را!
عمو اسماعیل کشیده میگوید:
-به افتخار تازه عروس دومادمون یه کف مرتب!
با این حرف، در اتاق آبتین هم باز میشود و…
خروج آبتین همجاده میشود با دست زدن و تبریک
بقیه!
آبتین از مشاهده کردنمان باهم، تبسم میزند و با مسروری
به سمتمان می آید:
-به به ببین کی اینجاست! چه بی خبر؟ این ورا؟
میذاشتید یه دو ماه دیگه هم به خودتون و نامزد
بازیتون می رسیمشاهده کرد… چه عجله ای بود؟! خوش
گذشته ها!
تیکه هایش با شوخی هممسیر است و لبخند روی لبم
می آورد.
-سلام…
جلو می آید… یعنی زودتر از بقیه جلو می آید و با
نگاه راحت و پر رضایتی بین ما، میگوید:
-علیک سلام عروس خانوم…
و بعد قد بلند میگوید:
#پست807
-به افتخار دیو و قلببر…
صدای دست زدن و خنده ی بچه ها مخلوط میشود
و من کف دست جلوی دهانم میگیرم تا خنده ام را فرو
دهم.
بهادر با تشر میگوید:
-باز بیان کرد! نگفتم نگو بهش؟
آبتین با خنده میگوید:
-که تو بگی فقط؟
-من بگم… فقط! مگه نه دلبر؟
قلبم میریزد. آبتین صورتش را جمع میکند و
میگوید:
-چندش بازی درنیار…
اما چه میداند که من دلم حرکت کرده اصلا برای این
چندش بازیهای دوران نامزدی؟! بی توجه به
آبتین، به بهادر میگویم:
-اوهوم!
آبتین با حیرت میخندد:
-حورا توام؟!
لب میگزم و با خنده ی جمع شده ای سری بالا و
پایین میکنم و… بهادر دلدادگی میکند!
-جونم!
آبتین بیشتر صورتش را جمع میکند. هم خجالت
میکشم، و هم قلبم میخواهد بمیرم برای «جونم»
اضافه کردن غلیظش!
بچه ها نزدیک می آیند و تبریک میگویند. بهادر
یک لحظه هم کف دستم را رها نمیکند و با افتخار به
تک تکشان میگوید:
-بله رو گراهی شدیم خلاصه…
#پست808
خانم منشی هنوز بهت زده است و با لبخند میگوید:
-واقعا بهتون تبریک میگم… باورم نمیشه… چه
بی خبر!
خودم هم فکر نمیکردم که خبر نداشته باشند! آبتین
و متین حرفی نزدند؟! بهادر هم؟!
بهادر خود میگوید:
-نمیخواستم تا قطعی نشده، کسی خبردار بشه.
خانم منشی با نگاه مهربانی میگوید:
-عزیزم! حورا جان بهشدت تبریک میگم… امیدوارم
خوشامگاهخت بشید…
در جواب لطف و مهربانی اش میگویم:
-ممنون عزیزم…
او با نگاه به بهادر ادامه میگوید
-وقتی آقای سمیعی اضافه کردن که یه مسافرت راهی شدید
مشهد، حدس زدم که یه خبراییه… به خدا میدونستم
با یه خبر جمتوجه شد قراره برگرمشاهده کرد! مشاهده کردم هردو یهو
غیب شمشاهده کرد، شستم خبردار شد که یه…
با نگاه سنگین بهادر، به خود می آید و با هول
ادامه میدهد:
-یه… به هرحال تبریک میگم آقای رئیس!
بهادر سری تکان میدهد و کوتاه میگوید:
-تشکر…
خنده ام را فرو میدهم و چشم میگیرم. و همان
لحظه با متین دیده تو نگاه میشوم.
نوع نگاهش باعث میشود که خنده ام محو شود. ولی
او در مقابل لبخندی میزند و کف دست به سمتم دراز
میکند:
-تبریک میگم حورا…
ولی من ته آن تبسم، غم می بینم! شاید هم اشتباه
میکنم… اما این نگاههای ساده خشمگین نیسشتابزده،
غمگین نیستند، متنفر نیسسریع، هرچند که نگاهش
دوستانه، ولی یک حالت خاصی دارد.
نگاهی به بهادر میکنم. بی آنکه حتی یک کمی
نوع نگاهش بد یا متفاوت یا اذیت کننده، یا حتی
ناراضی باشد، خیره اش است.
تعلل را کنار میگذارم و با متین کف دست میدهم:
-مرسی… مرسی متین…
#پست809
لبخندش وسعت میگیرد. بهادر میگوید:
-چطوری بچه؟
متین شانه ای بالا می اندازد:
-ما که بد نیستیم… ولی انگار شما دوتا بد حالتون
خوبه! خوش میگذره؟
توی لحنش… حسادت هم نیست! بهادر یک تای
ابرویش را بالا میدهد:
-آره خب… حالم با این دختره خوبه!
نیشم شل میشود. متین نگاهکی میزند و آهسته
میگوید:
-مختو زد بالاخره؟
مخاطبش بهادر است و من با حیرت میگویم:
-من محشو زدم؟!
بهادر با خنده ی شیطنت داری سر تکان میدهد:
– کوفته و قیمه هاش کارساز بود!
نگاه چپی به بهادر میکنم و متین با خنده میگوید:
-من که گفتم از اول…
تیز نگاهش میکنم و میپرسم:
-از اول چی اضافه کردی؟
متین توی چشمهایم با پررویی میگوید:
-که با نقشه اومدی تو این شرکت!
حرصم میگیرد و میغرم:
-باز شروع کردی متین؟! اصلا نمیذاری دوستانه
با هم برخورد کنیم!
-اگه دروغ میگم بزن تو صورتم، بگو دروغ
میگی که واسه مخ زنی اومدی تو این شرکت!
از حرفش آنقدر جا میخورم و عصبانی میشوم که
صورتم جمع میشود. واقعا قلبم میخواهد بزنم توی
صورتش که… امروزگار و این لحظه… یادآوری
کرد که با نقشه به این شرکت رسیدم!
بهادر دم گوشم میگوید:
-من جات باشم، میزنم تو صورتش! بزنش
حوری!!
بهت زده نگاهش میکنم:
-واقعا؟!!
#پست810
متین با صدا میخندد و میگوید:
-اینو ننداز به جون من بهادر! وقتی از پس تو
برمیاد، ببین چه بلایی سر من میاره…
بهادر کف دست دور شانه ام حلقه میکند و با فخر
میگوید:
-پس زبون به دهن بگیر، هر چی به مغز فندوقیت
میرسه تو دهنت نیار… خب؟
این اولین دفاعش… از من… در برابر متین…
یعنی دربرابر یکی است!!
دلم میکوبد و بهادر هرچند لبخند دارد، اما جدی
است! آنقدر جدی که متین با بهت میخندد و
میگوید:
-بیخیال بابا!
آبتین جلو می آید و با نگاهی به ما میگوید:
-باز دعواتون که نشد شما دوتا؟
نه من جوابی میدهم، نه متین. ولی بهادر با خنده ی
خاصی میگوید:
-ملتفت کردی که زنَمه؟
آبتین جا میخورد. نگاه به متین میکند و متین با
بهت زدگی شانه بالا میکشد و میخندد:
-شوخی بود بابا… الان جدی ای یا داری شوخی
میکنی؟
آبتین رو به متین میگوید:
-چی اضافه کردی بهشون؟!
متین هم مثل من انتظارش را نداشت و میگوید:
-از همون حرفایی که همیشه می زدیم… از اون
شوخیا که…
بهادر بی آنکه نگاهش کند، رو به آبتین با جدیت و
تبسم میگوید:
-متلفتش کن داداش!
نفسم رو به بند رفتن است! آبتین با مکث سری
تکان میدهد و به سختی تبسمی میزند:
-ملتفته… خیالت راحت.
متین بهت زده آوایش میزند:
-آبتین؟!!
بهادر کف دستم را میفشارد و کف دست دیگرش را آهسته به
بازوی آبتین میزند:
-پس فعلا… تا حرف دیگه از دهن مبارکش بیرون
نجهیده و حوری رو تحریک نکرده! بیفته به
جونش، من یکی تو تیم خودشم و دهن جفتتون
سرویسه!
آبتین لبی کش میدهد و حس میکنم کمی لحنش
شرمزده است:
-برو خیالت راحت داداش، دیگه حرفی پیش
نمیاد…
مات و مبهوتم! بهادر کف دستم را میکشد و به سمت
اتاقش قدم برمیدارد. همانطور که میروم، نگاهم
بین آبتین و متین جابجا میشود. متین هاج و واج
مانده و آبتین قلبجویانه اشاره میکند که بروم و
دیگر بحث و شوخی بی جایی پیش نخواهد رسید!
چشم میگیرم و قلبم میخواهد بهادر را بوسه باران
کنم! از پشت سر صدای متین را میشنوم:
-چیزی نگفتم!
نگاه گذرایی میکنم. می بینم که آبتین، متین را به
سمت دفتر خود میکشد و میگوید:
-بیا یکم حرف بزنیم…
#پست811
با باز شدن در دفتر بهادر، نگاه ازشان میگیرم.
بهادر من را داخل میکشد و بلافاصله در را می
بندد. و… کف دستم را رها میکند.
باورم نمیشود که بعد از آن اامان باری که بهادر
را توی دفترش متوجه شدم و آنطور جا خوردم، حالا
بازهم برگشته باشم به اینجا!
نگاه بیقراری به جای جای دفترش می اندازم. به یاد
می آورم که یکبار از سر خودخواهی که نه… از
سر نامردی… یا نمیدانم… از سر بدذاتی… اینجا
مرا بوسید! چرا؟! به نام تحریک آبتین و به کام
آقای بهادر!
با یادآوری اش حرصم میگیرد و خنده ام میگیرد و
دندان می فشارم و میگویم:
-چه ماججادهایی تو این شرکت داشتیم!
نگاه گوشه ای می اندازد و اخم دارد. ازم فاصله
میگیرد، بی آنکه حرفی بزند! خنده ام جمع میشود
و متعجب نگاهش میکنم. او تلفن روی میزش را
برمیدارد و توی گوشی میگوید:
-به آقا اسماعیل بگو دوتا قهوه بیاره…
و بعد گوشی را تق روی کف دستگاه تلفن میکوبد.
عصبانی ست؟! از من؟! یا از متین؟
-بها؟!
برمیگردد و پشتش را به میز تکیه میدهد و دو
دستش را روی میز میگذارد… و تماشایم میکند. با
همان اخم و نارضایتی که میتوانم توی صورتش
ببینم!
کمی جا خورده ام… شانه هایم را بالا میکشم و
سری به طرفین تکان میدهم. چراکه نمیفهمم چه شده
و نمیدانم بپرسم یا نه!
خودش با بازدم بلندی میگوید:
-یاد چی افتادی که اظهار کردی ماجراها داشتیم تو این
شرکت؟
لبهایم جمع میشود. بگویم یاد بوسه و دزدی اش؟!
به یاد اولینم که دزمشاهده کرد و تصاحب کرد؟! یا باید
دربرابر این سوال گارد بگیرم؟! که خب حق خودم
میدانم که گارد بگیرم!
-چطور؟!
عمیق و پر از حرف خیره ام می ماند. می دانم که
میخواهد چیزی بگوید، اما نمیتواند. قدم پیش
میگذارم و میگویم:
#پست812
-تو چی فکر میکنی بهادر؟
پرتشویش میگوید :
-هیچی…
و هیچ صداقتی ندارد این «هیچی».
با حرص میگویم:
-آفرین! به هیچی فکر نکن، چراکه فکرات با
فکرای من زمین تا آسمون فرق داره…
با اخم سر کج میکند:
-مگه میدونی به چی فکر میکنم؟
روبرویش می ایستم و رک توی نگاههایش
میگویم:
-بله که میدونم!
-خب به چی؟
ملایم و دلخور میگویم:
-از گفتن فکرات بدم میاد بها… لطفا فکراتو
درست کن…
پوف کلافه ای میکشد و کف دستی لابه لای موهایش
می برد. خودش هم از فکرهایش بیزار است گویا!
-بد شروع شد…
این را زمزمه وار میگوید. قلبم میسوزد؟ آزردهم؟
به شروعش فکر میکنم. هر قسمت را که فکر
میکنم، یا حرصم میگیرد، یا خنده ام میگیرد، یا
عصبانی میشوم، یا قلبم میریزد، یا قلبم میرود!
از همان روز ااما که پا به آن خونه گذاشتم…
شامگاهی که با مشت به دیوار خونه ام زد تا آوای
آهنگ را کم کنم و من نمیاطلاع داشتم با چه همسایه ی
عجیب و متفاوتی روبه رو هستم.
وقتی به یاد می آورم که روز اول که مشاهده کردمش،
چطور وحشت کردم… خنده ام میگیرد. چنگیز را
توی بغلش نگه داشته بود و روی پله ها نشسته بود
و با آن سر و وضع شلخته و عجیب غریب، به من
زل زده بود!
آخر کدام رابطه را میتوان پیدا کرد که انقدر
هیجان و حس و چالش در لحظه به لحظه اش
وجود داشته باشد؟!
زل میزند به خنده ام… کمی جا خورده و کمی
متفکر و کمی کنجکاو… وقتی شجاعت ندارد
بپرسد که به چه چیزی میخندم، خودم با خنده ی
جمع شده میگویم:
#پست813
-بدم نبود… یعنی… خاص ترین شروع بود!
به وضوح از جوابم مات می ماند. لب برمیچینم و
میگویم:
-چطوری قلبت میاد بگی بد شروع شد، وقتی
آخرش به اینجا ختم شد؟!
دهان باز میکند حرفی بزند. ولی با چند تقه ای که
به در میخورد، به اجبار چشم میگیرد و رو به در
بسته میگوید:
-بفرمایید…
کمی از بهادر فاصله میگیرم. عمو اسماعیل داخل
میشود و با تبسم میگوید:
-اینم شرینی و قهوه مخصوص عروس و دوماد
عزیزمون…
با مشاهده کردن بشقاب شیرینی ها تبسمی به روی پیرمرد
میزنم و میگویم:
-ممنون عمو اسماعیل…
سینی را روی میز مقابل مبلها میگذارد و میگوید:
-نوش جان دخترم… انشاا… خوشبخت بشید…
و صاف می ایستد و رو به بهادر میگوید:
-با من امری نیست پسرم؟
بهادر نفس عمیقی میکشد و میگوید:
-نه حاجی کف دستت درست…
عمو اسماعیل تعظیمی میکند و میخواهد برود، که
بهادر میپرسد:
-پول پیش خونه ی پسرت جور شد؟
عمو اسماعیل برمیگردد و بلافاصله میگوید:
-نه پسرم… یه سی چهل میلیونی کم داره…
و انقدر امیدوار میگوید که انگار میداند، دست
خالی از این اتاق بیرون نمیرود! بهادر سری تکان
میدهد و میگوید:
-هماهنگ میکنم از شرکت وام برداری… ریز
ریز از حقوقت ماهانه کم میکنم…
برق چشمهای عمو اسماعیل انقدر واضح است که
حتی من هم برایش خوشحال میشوم!
#پست814
-من نوکرتم آقا… خدا خیرتون بده… خیر جهان و
آخرت ببینی. کف دست به خاک میزنی طلا بشه…
خیر از جوونیت ببینی پسرم.
دعاهایش لبخند پر احساسی روی لبم می آورد.
بهادر تبسمی میزند:
-اینم شیرینی بله گراهی شدن من از خانوم!
و اشاره ای با سر به من میکند! خجالت میکشم.
برای بله گرفتن از من شیرینی میدهد! عمو
اسماعیل میگوید:
-خوشامگاهختیتون رو ببینم! عاقب به خیری تون رو
ببینم. چشم بد ازتون دور باشه.
بعد از کلی دعای خیر و قربان صدقه، بالاخره
بهادر مرخصش میکند! با بسته شدن در، نفس
عمیقی میکشم و روی مبل چرمی می نشینم. و با
تبسم و حس خوبی که هنوز دارم، به بهادر نگاه
میکنم:
-فکر نمیکردم از این کارا هم بلد باشی!
تکیه از میز میگیرد.
-هه!
شانه هایم را بالا میکشم و با شیطنت میگویم:
-تو این مدت یکبارم به من حقوق ندادی!
نگاه گذرایی به من میکند و به سمت پرده های
زبرای پنجره های سرتاسری دفترش میرود.
-مگه به کارآموز حقوق میدن؟
چقدر سرد!
-بالاخره کار که میکردم…
درحال کشیدن پرده ها میگوید:
-کار یاد میگرفتی…
با کشیده شدن پرده ها، نه بیرون دیگر مشاهده کرده میشود،
نه داخل از بیرون مشاهده کرده میشود. یعنی تمام متوجه شدها را
کور کرد و من چرا قلبم میریزد؟! حس رئیس
کارمندی به من دست میدهد!!
#پست815
-اما تو استخدامم کردی که کار کنم… پس کارمند
محسوب میشدم… حقوق منو خوردی جناب!
برمیگردد و تیز نگاه میکند:
-چه کاری میکردی اینجا؟
دهان باز میکنم بگویم چه کاری! اما به یاد می
آورم که به چه قصدی به این شرکت آمدم! دهانم
همانطور باز میماند و او چشم باریک میکند. قصد
جنگ دارد؟ قصد تلافی؟ چرا همه اش حرفهای
مسخره پیش کشیده میشود؟!
اخم میکنم و در مقابل می پرسم:
-تو به چه قصدی استخدامم کردی؟!
قدم به سمتم برمیدارد. قلبخور شده ام و میگویم:
-یادت باشه تو پیشنهاد دادی که بیام شرکتت کار
کنم! حالا خودت درمورد کاری که تو این شرکت
برام تعیین کردی، از من میپرسی؟
-واسه همین میگم بد شروع شد!
بدتر از او میگویم:
-خودت بد شروع کردی!
روبه رویم می ایستد. مجبور میشوم برای نگاه
کردن به نگاهانش سرم را بالا بگیرم. میتوانم
بفهمم که فکرش درگیر است و حالش خوب نیست.
با این حال از من کمک میخواهد برای آهسته شدن
فکرش… که میگوید:
-تو اضافه کردی خاص شروع شد…
-و تو نمیخوای بشنوی!
رویم خم میشود! دو کف دستش را دو طرف سرم روی
پشتی مبل میگذارد و خیره در نگاهانم، مستاصل
میگوید:
-بگو میخوام بشنوم…
#پست816
که آهسته بگیرد؟! نگاهم بین نگاههای سیاه و دلپذیرش
جابجا میشود و با غمگینی می پرسم:
-چرا اینطوری میکنی؟
بار دیگر میگوید:
-بگو میخوام بشنوم حوری… خاص یعنی چی؟
نفسی میگیرم و از ته قلب میگویم:
-واسه من تک تک لحظه ها خاص بود…
-تک تک لحظه های چی؟
رویم نمیشود بگویم و نگاهم را پایین میکشم. یک
کف دستش را زیر چانه ام میگذارد و بار دیگر سرم را
کشیده میکند تا به دیدههانش نگاه کنم.
-جان بها بگو!
وقتی انقدر نیاز دارد که بشنود، چطور پنهان کنم؟
حتی اگر غرورم اذیت شود.
خیره توی همان دیدهها آرام میگویم:
-تک تک لحظه هایی که باهات برخورد داشتم…
آب گلویش را فرو میدهد و مثل خودم آهسته میگوید:
-دوست نداشتی جور دیگه باشه؟
خدایا مثل بچه ها شده و میخواهد از احساس من
بشنود، تا دلش را آرام کند!
-اگر به اینجا حتم نمیشد… نه!
تکخند کوتاه و گذرایی روی لبش می آید و با مکث
میگوید:
-دوستم داری؟
لوس شد! دیده توی حدقه میچرخانم و میگویم:
-برو کنار بها…
به جای کنار راهی شدن، فاصله را کمتر میکند و
میگوید:
-بگو به چی فکر میکردی؟
خاموشی که میکنم، او گونه ام را با انگشت شست
نوازش میکند و بی تاب و ناآرام میگوید:
#پست817
-خدایی به چی فکر میکردی که اضافه کردی فکرام با
فکرات زمین تا آسمون فرق داره؟
واقعا حدس نمیزند؟! یعنی میشود خودش به آن
لحظه فکر نکند؟ پس چرا برق چشمهایش چیز
دیگری میگوید؟
-پرده ها رو چرا کشیدی؟
-بگو!
دلم تند میکوبد و با نگاهش میخواهم ذوب شوم.
این بشر رئیس من است و…
-رئیس کارمندی؟!
لبی میکشد و میگوید:
-با من قلبت میخواد؟
چرا اصلا می پرسد؟!!
-تو چی؟
با کلافگی مشهوی میگوید:
-چرا می پرسی، وقتی می دونی؟
ابروهایم را بالا میدهم:
-اگه سؤال کردنش تلخه، چرا خودت جویا شدی؟
نگاه روی هم میگذارد و میفهمد که اشتباه کرده!
چند ثانیه ی بعد چشم باز میکند و با لحن ساکتتری
میپرسد:
-به چی فکر میکردی؟
بی آنکه نگاه ازش بگیرم، میگویم:
-به اون روزی اولین َمنو دزمشاهده کردی!
میفهمد از چه روزگاری حرف میزنم! این را از
نوازش دستش… نگاه گرمش… و آوای زمزمه
اش میشنوم که میپرسد:
-اولین چی؟
-اامان بوسه ی عمرم!
نگاهش تا لبهایم سر میخورد.
-فکرات باحاله…
اخم میکنم:
-خودخواه! دزد… پررو… موذی… اولین بوسه ی
منو دزمشاهده کردی…
-در عوض قلبی که ازم دزمشاهده کردی…
میگوید و بلافاصله لبهایش را روی لبهایم
میگذارد. جوری که بقیه ی غر غر هایم توی گلو
خفه میشود! گرم و عمیق می بوسد و قلبم را دیوانه
وار به تپش می اندازد.
#پست818
توی دفترش… دفتر ریاستش! رئیس و کارمند
بازی… با نامزدم… چقدر نفسگیر و متفاوت! از
دیروزگار این چندمین بوسه است؟! حتی دارد حسابش
از دستم درمیرود و او دارد لبهایم را میبلعد!
حرارت دهانش… بوسه هایش… نفس هایش…
مرا بیشتر و بیشتر به خلسه میبرد و من توی
شرکت بهادر و توی اتاق کارش هستم و نزدیک
است از تمایل داشتن زیاد ناله سر درهم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن