دیگر دارد گریه ام را درمی آورد.
-وای برو گمشو دیگه… چرا بیخیال نمیشی؟
به جای جواب، عکسی میفرستد و پشت بندش پیامش میرسد:
-حوری من چطوری بیخیالت بشم، وقتی این هوا دلتنگم؟! ببین؟ دلت میاد ردم کنی؟ ببین چی دارم ازت یادگاری؟!
نمیدانم چرا دلم لرزش بدی میگیرد.عکس.. یادگاری… یعنی…چه عکسی ست؟! چرا وحشت کرده ام؟!!
عکس را با تردید باز میکنم و با دیدن خودم… که توی آغوش او درحال بوسیده شدن هستم، همانجا پاهایم سست میشود و روی زمین می افتم! من و… او!!
-وای خدا!!!
پیام بعدی اش میرسد:
-آزردهم نکن دیگه اَه… ردم میکنی، غمگین میشم می شینم این یادگاریا رو نگاه میکنم و غصه میخورم…تا کجا باید بیقراری بکِشم؟ دلمو بیشتر از این به درد نیار که بشینم فیلماتو ببینم!
تا این حد بیرحمی…باورم نمیشود! از من عکس دارد!! فیلم هم…دارد؟!! چرا؟! برای تهمتوجه شد؟! برای تلافی؟! برای رسیدن به پیروزگاری؟! تا این حد؟! تا این حد؟!!
دستم روی سینه ام می نشیند و نفسم بالا نمی آید! کف دستِ پُر وارد شده و این بازی آنقدر برایش جدی و مهم شده که از هیچ نامردی ای فروگذاری نمیکند!
و من چرا بازهم غافلگیر شده ام؟!! مگر او را نشناخته ام؟! مگر او بهادر نیست؟! همان بهادرِ نامردی که از اول مرا توی یک بازیِ تمام شده کشاند و ماهها به منی که مسخره اش شده بودم، لبخند زد.
همان که با نامردی مرا بوسید و بعد پسَم زد و گفت ارزشش را ندارم و…همان که دوستِ خودش را به خاطر یک دختر به کُشتن داد!
از چنین آدمی توقع چه برخورد دیگری داشتم که حالا جوری جا خورده ام که نمیتوانم خود را پیدا کنم؟!
عکس دارد… فیلم دارد… حتی میتواند بیشتر از این هم رو کند، تا مرا در مقابلِ خودِ عوضی اش به زانو دربیاورد!
زیرا او بهادر است!!
پیام بعدی اش در اوجِ حالِ خراب من میرسد:
-دلتنگ تر از این نذار منو…
چشمهایم روی هم می افسریع و نفسی میگیرم. احساس سرگیجه دارم و عرق توی تنم مسیر گحرکت کرده است. باید چه کنم؟! با این آدم چه کنم؟!
با کسی که اینطور با توپ پُر رسیده… با عکس و فیلمِ خودم تهمتوجه شدم میکند…کینه اش انقدر از من زیاد است که با این سر و شکل رسیده و من حتی هدفش را نمیفهمم… چه کنم؟!
با آوای پیامِ بعدی، نگاه باز میکنم و میخوانم:
-زنده ای؟
و بعدی:
-مُردی؟
و بعدی:
-دِ یه چیزی بگو تا از مضطربی پس نیفتادم!
من از اول مسخره ی این آدم بودم؟!!
نگاه به عکس میکنم. عکسی از خودم و خودش، توی باغ! احتمالا از دوربین های مداربسته ای که توی باغ نصب شده، برداشته است و منِ بی حواس اصلا فکرش را هم نمیکردم که آنجا دوربین داشته باشد! قشنگ بین بزغاله های بازیگوش…
حالا همان ها را برداشته و وسیله ای کرده برای تهدید علیهِ من… و چرا انقدر نامرد؟!! اصلا میخواهد با این عکس و فیلم چه غلطی بکند؟!
انگشتان سردم تایپ میکنند:
-یادم راهی شده بود که کی هستی… مرسی که بهم یادآوری کردی…
بلافاصله پیام دو تیک میخورد و ثانیه ای بعد تایپ میکند. پیامش میرسد:
-حالا که واسهت یادآوری شد، مثل یه دخترِ خوب و خانوم، بیا بیرون و ازم بخواه بریم تو اتاقت باهم حرف بزنیم…
زهرخندی میزنم و چشمانم پر میشوند.
-اگه نیام چی میشه؟
-نظرم اینه که ریسک نکن خوشگله!
دلم به درد می آید از تهدیدش… با نفرت تایپ میکنم:
-رو چی ریسک نکنم؟ رو آبروم؟! یا رو نامردیِ تو؟
توقع یک ذره فهم دارم… که خدارا شکر خود را به نفهمی زده و جواب میدهد:
-هردو! وقتی الان اینجام، یعنی هرچی که فکرشو بکنی ازم برمیاد… جدی بگیر حوری!
جدی بگیرم؟! من هروقت او را جدی نگحرکت کردم، یک جوری من را زمین زد. مگر میشود او را جدی نگحرکت کرد؟!
-انقدر سوزوندمت؟
صادقانه جواب میدهد:
-بد سوزوندی!
-حالا به تلافی میخوای منو بسوزونی؟!
جوابش بعد از چند دقیقه میرسد:
-حتی بعد از اونم بیخیالت نمیشم! کلا من بیخیالت نمیشم… یعنی هیچ رقمه بیخیالت نمیشم… اگه در ذهنش گذراندی یه جا تموم میشه، همین الان روشنِت کنم که تمومش نمیکنم! بری آسمون، بیای زمین، خودتو بکُشی، بمیری، گور به گور شی… اصلا عکس باشه، فیلم باشه، نباشه… هیچی هم نباشه… من بیخیالِ تو نمیشم حوری! پس وا بده… زودتر وا بده… قبل از اینکه ننه باباهامون وسط کشیده بشن، وا بده… بذار بین خودم و خودت حل بشه…
خدایا دارم روانی میشوم از کف دست این روانی ای که کاملا زده به سرش!
تمامش نمیکند… نمیکند… حتی بمیرم و بمیرد هم… تمامش نمیکند!
حتی قدرت فکر کردن دربرابرِ اوی وحشی را ندارم، که پیام میدهد:
-حلش میکنیم دلبره، غمت نباشه… تو شُل کن، من نمیذارم زیاد درد بکشی… جهنم که من تا سر حد مرگ راهی شدم و اومدم!
نامرد… نامرد… نامرد!
باید حرف بزنم؟! آخر چه حرفی با او؟!! با اویی که میخواهد مرا تا سر حد مرگ ببرد و برگرداندو بعد از آن بازهم بیخیالم نشود… چه حرفی؟!
غرق فکرم و نمیدانم چه تصمیمی بگیرم، که در اتاقم باز میشود. نگاهم را که به سمت در میکشم، مولین را می بینم که از لای در سرَک میکشد و ملایم میگوید:
-بیا بیرون، دارن میرن… بیا خداحافظی کن!
از نگاهش عصبیت و نارضایتی میبارد و من به حرکت کردنشان فکر میکنم… واقعا دارند میروند؟!!
-راست میگی؟!!
سری تکان میدهد، با اخم!
-بیا خداحافظی کن، شرّشون کم شه… کشتن خودشونو انقدر اظهار کردن حوری خانوم کجاست!
وای خدا اگر بروند، یک فرصتی میشود تا کمی فکر کنم. بلند میشوم و باورم نمیشود که بهادرِ سیریش و کینه ای راضی به رفتن شده است!
-باشه اومدم…
مولین بیرون میرود و من زیپ باز شده ی دامنم را بالا میکشم. خدا کند بدون دکمه باز نشود. روسری سرم میکنم و کف دستی به موها و صورتم میکشم و بالاخره بیرون میروم.
می بینم که درحال راهی شدن هسشتابزده، به حمد الله!!
خود را جلو میکشم و هیچ نگاهی به بهادر نمیکنم. و مخاطبم فقط مولینِ بهادر است:
-اِوا چرا دارید میرید؟ تشریف داشتین حالا!
برمیگردد و با متوجه شدنم لبخندی میزند و میگوید:
-والا حاج آقا اگر اجازه بدن، دیگه مزاحم نشیم… انشاا… سریِ بعد بیشتر می بینمت عزیزم…
انشاالله که سریِ بعدی بهادر بمیرد و برای ختمش باهم آشنا بشویم!
-ای بابا… ببخشید من سردرد شدم… وگرنه بسیار مشتاق بودم که از حضورتون فیض ببرم…
عمو منصور نزدیک میشود و میگوید:
-سردردت بهتر شد عمو؟
نمیتوانم حرص و قلبخوری ام را از نگاهم دور کنم و رو بهش میگویم:
-چی بگم… بهترم!
بهادر از آن ور میگوید:
-الهی شُعکر! حوری خانوم خوب باشن، ما رو رنج و مهنتی نیست!
نگاهش میکنم… همانطور قرار گرفته و قصد بلند شدن و رفتن ندارد؟!! خواهرهایش میخندند و بابا سجاد میگوید:
-حاج آقا تعارف نداریم… خانوم شام تدارک متوجه شده… شبم همین جا دور هم هستیم… تا خونه ی ما هست، چرا هتل؟
وای بابا سجاد خواهش میکنم نه!! عمو منصور شُل کرده و من میفهمم!
-آخه زحمت میدیم…
مولین تعارف سطحی میکند:
-چه زحمتی؟ به هرحال مسرور میشیم…
بابا سجاد ولی جوگیرانه میگوید:
-یه شامه دیگه… یه کوچولو جبرانِ زحمات شما واسه دخترِ ما…
عمو منصور و مولینِ بهادر نگاهی باهم رد و بدل میکنند و من ماتم میگیرم. بهادر نه حالا به عنوان خواستگار، به عنوان مهمان ماندنی است!
و جلوی نگاه غم زده و ناباورم، خواهرها و دولیدها میروند و عمو منصور و مولینِ بهادر و… بهادر می مانند!!
به قدری شوکه ام که نمیتوانم دیده از بهادر بگیرم… بهادری که موزِ پوست کنده اش را قاچ میکند و میخورد! درست روبرویش می نشینم و دهانم اصلا نمی جنبد که حرفی بزنم. ماندند!
-بفرما آبجی خانوم!
دقیقا چه چیزی را؟! همان که دارد میلُمباند؟!!
مادرش با خنده میگوید:
-آبجی خانوم چیه پسرم؟ آدم به کسی که خاطرشو میخواد میگه آبجی؟
بهادر قیافه ی شرمیگینی به خود میگیرد:
-هول میشیم حوری خانومو می بینیم!
کاش عکسم را نداشت… کاش! سوره و وحید زیر زیرکی میخندند و مادرش با خنده به مولین نگاه میکند:
-بس که باحیاست!
بمیرم برای حیایَش! مولین لبخند کمرنگی دارد:
-آخِی…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن