چه مسخره! نگاهش میکنم و متعجب میگویم:
-وا گریه چرا؟!
اخم میکند و حرصش میگیرد:
-از من چرا میپرسی؟!
ای بابا…
-چه میدونم… تو میگی…
-چون مشخصه!
بی حوصله نگاه ازش میگیرم و با چتری هایم ور میروم.
-چی مشخصه توام؟!
از روی تخت کشیده میشود و پشت سرم می ایستد. و توی آینه به نگاههایم چشم میدوزد.
-گریه کردی…
خنده دار است! که میخندم و به تمسخر میگیرم:
-چرا باید گریه کنم؟!
-گفتم از من نپرس!
تا میخواهم جوابش را بدهم، دست روی شانه هایم میگذارد و میگوید:
-چته؟!
متعجب میخندم:
-وا هیچی!
-پس چرا اومدی؟!
متعجب به سمتش برمیگردم:
-یعنی چی؟! اومدم بهتون سر بزنم و چند وقتی بمونم پیشِتون… نمیدونستم واسه اومدن تو شهر خودم و خونه ی خودم باید قلبیل داشته باشم…
نگاههایش باریک میشوند و میگوید:
-بی دلیل نیومدی حورا… هم من میدونم هم تو… شاید مامان و بابا هم بدونن… ما تو رو میشناسیم…
-دلیلش اینه که دلم براتون تنگ شده بود و…
میان حرفم میخندد و با حرص میگوید:
-تو مال مشتاق دیدار شدن نیستی…انقدر فیلم بازی نکن واسه من!
اهل دلتنگ شدن نیستم؟!! پس چرا یک گوشه ی دلم انگار گیر کرده توی آن واحد و آن منزل و…
لعنتی… من اهل بیقرار شدن نیستم… غلط بکنم دلتنگ باشم!
-چند روزگاره اومدی؟
پوفی میکشم:
-دو روزه…
-و چند وقت می مونی؟
جواب این سوال را پیدا نمیکنم. برنامه ام برای ماندن، تا آخر این ترم است و سپس انتقالی گحرکت کردن برای شهر خودم، یا یک شهر دیگر…
هر شهری به جز تهران… به جز آن محله… به جز آن خونه… به جز پیشِ آن همسایه…یعنی دورترین نقطه از او… او شکست خورده و برآشفته… و منِ برنده و خوشحال!
لذت ندارد؟! باید بمیرم از این همه لذت و خوشی!
-کجایی؟!
اخم سوره من را به خود می آورد. از کِی زل زده بودم به دیدههایش؟! خنده ام میگیرد و سوره بیشتر اخم میکند:
-دیوونه… چرا میخندی؟ اصلا شنیدی چی جویا شدم؟!
هرکس حال من را داشت، دیوانه میشد قطعا! میخواهد حرفی بزند؛ ولی قبل از آن، آوای موبایلم کشیده میشود. پیام!
بعد از دو روزگار… یک پیام… از… او؟!! شماره ی او فقط این آهنگِ مخصوص را دارد…صوتی قوقاما قوقوی خروس!
برمیگردم و گوشی را از روی میزِ مقابل آینه برمیدارم. قلبم مثل یک توپِ سنگین، با شدت پایین می افتد! خودش است…خودِ خروسِ بی محل تر از چنگیزش!!
نفسم دارد بند می آید و بعد از دو روز، پیام داده… چه پیامی؟!!
-خوشگله، قلبِ بی صاحاب هواتو کرده… هوات نیس، هوام پَسه… کجا حرکت کردی منو با حسرت دیدنت جا گذاشتی جیگر؟!
دهانم یک متر باز میماند و دیگر نفس نمیکشم! سوره با حیرت میخندد، درحالیکه خم شده روی من، نگاهش به صفحه ی گوشی است.
-اوهوع!! این کیه دیگه تا این حد رمانتیک؟!
رمانتیک؟!! به خدا که این مرد جز مسخره کردن چیزی بلد نیست!
حتی میتوانم صورت و چشمهای تُخس و کجخندش را تصور کنم، وقتی این کلمات را ادا میکند!
جواب سوره را نمیدهم، در عوض برای بهادرِ چندش تایپ میکنم:
-خوب بود… موفق شدی موهای بدنمو سیخ کنی، با این چندش بازیات! آفرین!!
سوره یک نگاه به من میکند و یک نگاه به پیامی که برای بهادر فرستادم!
-حورا؟!!
خنده ای روی لبم می آید و گلویم میسوزد. بهای مسخره ی خر!!
دقیقه ای دیگر جوابش میرسد:
-چیزای دیگه ام بلدم آبجی… رو کنم برات حالشو ببری؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن