-به خاطر بی خوابی دیشبه… جدی نگیر…
برمیگردد… و من همچنان نگاهش میکنم. و او… وقتی میخواهم داخل شوم، بار دیگر رو به من میکند و میپرسد:
-نگفتی چه مقلبی خوشِت میاد بکنم!
دهانِ باز مانده ام بسته نمیشود. او کف دستی در هوا تکان میدهد و بار دیگر به سمت در خونه اش برمیگردد. اینبار کلید می اندازد و میگوید:
-هرجوری هم خوشِت بیاد، من که کردنی نیستم… مالِ حروم!
آب گلویم را فرو میدهم. نمیدانم چرا قلبم اینطور میلرزد. از او متنفرم. از اینطور متفاوت بودن و عجیب بودن و نامرد بودنش… که اینطور اذیت میکند دلِ شکسته ام را!
در خونه اش که باز میشود، میپرسم:
-تو چه مدلی خوشِت میاد؟
با مکث برمیگردد و کمی جا خورده است.
-که چی؟!
آهسته میگویم:
-میخوام بدونم…
بازهم میپرسد:
-که چی؟!
پوزخند کمرنگی میزنم:
-که اونطوری نباشم!
از جوابم خوشش می آید و جواب میدهد:
-اونطوری نیستی…
و من از جوابش خوشم نمی آید، هیچ؛ حالم را هم به هم میزند!
با اینحال خود را از تک و تا نمی اندازم و با لبخند بهشدت نرمی میگویم:
-جِدا”؟!
ابروانش بالا میرود و میگوید:
-آخ… اینطوری که ادا میای، نمیدونم!
مسخره میکند و من میفهمم.
واقعا قلبم میخواهد بیچارگی اش را… درماندگی اش را… شکستش را به نگاه ببینم و قلبم آهسته بگیرد. بهش بخندم… مسخره اش کنم… از رویش با غرور رد شوم و پشت سر بگذارمش!
-فردا سیزده به دره…
حرفی نمیزند. نگاهم تا لبهای بی حالت روی هم افتاده اش پایین می آید.
-قلبم میخواد با آبتین وقت بگذرونم… اما روم نمیشه بهش بگم…
بازهم کاملا بی حالت است و من در نگاهانش میگویم:
-به نظرت بهش پیام بدم و دعوتش کنم، قبول میکنه باهام بیاد؟
ملایم و صادقانه میگوید:
-نمیاد…
-یعنی روی منو زمین میندازه؟
کوتاه و کمرنگ میخندد.
-برنامه داره…
لب ورمیچینم.
-چه حیف… حتی تو هم بگی… قبول نمیکنه؟
فقط نگاهم میکند. خدایا چقدر بی تفاوت است!
سر به سمت شانه کج میکنم و آرام میگویم:
-فردا تنها باشم؟
میخندد:
-تمایل داشتی نیای اینجا!
لبهایم بیشتر جمع میشوند.
-آخه قلبم براش تنگ شده بود…
خنده اش اینبار به خدا… تمسخر دارد!
-جیگرِ قلبِتو برم که انقدر ادا تنگا رو درمیاره!
مات میمانم. او اعصاب ادامه ندارد و چیزی میگوید:
-نگران نباش حوری… خودم میرم برات سیزده رو به در میکنم… سبزه گره میزنم… سال دِگر… سیزده به در… خونه شوهر… بچه بغل نیت میکنم! غمِت چیه همسایه؟ یه گره ای میزنم که آبتینِ بی پدر، بیاد گره بخوره به خودِ دربه درِت… چطوره؟
هر جمله اش تیری میشود و صاف توی دلم فرود می آید. تبسم میزنم:
-متشکرم…
زیر لب میگوید:
-بر پدرت!
-چی؟!!
سر به تعظیم فرو می آورد و بهشدت محترمانه جواب تشکرم را میدهد:
-نزن این حرفو آبجی… نزن… نزن… من هرکاری واسه تو میکنم، جوناً و دلَنه!
بغضم گلویم را خراشیده میکند. لبخندم بیشتر عمق میگیرد.
-چطوری این همه لطفت رو جبران کنم؟!
مستاصل میخندد:
-فقط بمیر!
تبسمم به خنده ی بزرگی بقلب میشود.
-قلبت میاد؟
او هم میخندد:
-آره به جان خودت!
میان خنده میگویم:
-فردا میای باهم سیزده رو به در کنیم؟
به راحتی میگوید:
-نه گمشو!
و بعد داخل خانه اش میشود و در را میکوبد!
همان جا خشک میشوم! سطح شعور یک آدم تا چه میتواند پایین باشد؟!
ازش بیزارم و داد میزنم:
-به جهنم!!
و داخل میشوم و در را میکوبم! بی همه چیزِ سراپا همه بیشعوری!
وسیله های خرید را از روی زمین برمیدارم و توی آشپزخونه میگذارم. لباسهایم را عوض میکنم. تیشرت و شلوار ست اسپرت به تن میکنم. آبیِ روشن و سفید.
فکرهایم را گسترش میدهم. به دنبال راه هستم… به من مسیر نمیدهد. دلم میخواهد در برابرش بی احساس ترین آدمِ روی زمین باشم. بی تفاوت و آرام و… نه متنفر، نه پرکینه، نه شکست خورده، نه ناراحت، نه خشمگین… و نه اصلا هیچی!
فقط پا به پایش این بازی را ادامه دهم. و بلد باشم با مدریت کامل این بازی را پیش ببرم.
درحال شستن کاهو هستم که چند تقه به در واحدم میخورد. خودش است!
نفس عمیقی میکشم. شیر آب را میبندم و کف دستهایم را خشک میکنم و شال را روی موهای جمع شده ام میکشم.
در را باز میکنم و قبل از اینکه اصلا حرفی بزنم، او میگوید:
-خودت تنها برو!
و بعد داخل میشود و در را میکوبد! بهت زده میشوم… دیوانه شده!
داخل میشوم. ولی چند دقیقه نمیگذرد که مجدداً در میزند. مجدداً باز میکنم و اینبار می بینم که کف دستش رو چهارچوبِ در خانه ام است. با اخم میگوید:
-آبتین نمیاد، به جاش من بیام؟ روقلب نکنی؟ بچه پررو!
نگاه درشت میکنم. برمیگردد و کف دستی به حالت بی حوصلگی تکان میدهد:
-برو بابا!
و بازهم در واحدش کوبیده میشود. گیج تر از قبل داخل میشوم. و چند دقیقه ی دیگر بازهم در میزند!
ایبار با حرص در را باز میکنم و میغرم:
-نمیخوام بیای! نخواستم بیای!! چته تو؟!
او با پوزخندی میگوید:
-نه آخه میخوام ببینم با چه رویی به من اضافه کردی باهات بیام؟! لابد میخوای برات جوج هم سیخ کنم… کتف و بال کبابی… کاهو سکنجبین… باهات وسطی هم بازی کنم… لابد تو پشت بوم من!
پوفی میکشم و فقط نگاهش میکنم. او طلبکار میگوید:
-با تو… باتو!
در عجبم که چیِ این آدم… با این حرکت کردار و تیپ و پررویی… اینطور با احساسم بازی میکند؟! چرا اصلا باید مهم باشد که ازش قلبگیر، یا متنفر باشم؟
-چون تنهایی… زیرا آبتین نمیاد، من باهات بیام؟! تو غلط کردی خب!!
نگاهم بین چشمانش جابجا میشود. نگاههای سیاه، پررو، براق، دریده، موهای سیاه و نسبتا قد بلند و حالت دار…صورتِ به هم ریخته، شلخته، ولی متاسفانه خاص و جذاب و یک جهان گستاخ..
ساکت و در فکر میپرسم:
-نمیای؟
کشیده و عصبانی میغرد:
-نه پس میام!!
من نمیخواهم حسی باشد… حتی برآشفتهت…
کف دست پیش می آورم و انگشتانم صورتش را لمس میکند. به وضوح یکه میخورد. چرا انقدر نامردی اش بهم برخورده؟! مگر او کیست؟ دلم درد میکند… خب چرا؟!!
انگشتانم برای لمسِ صورت و چشمان و لبهایش پیش روی میکنند. که بفهمم بی تفاوت بودن چطور است؟
وقتی انگشتم یک پلکش را لمس میکند، با اخم پلک میزند و ساکت میغرد:
-دستتو بکش عقب…
اما کف دستم از صورتش تکان نمیخورد. موهایش را لمس میکنم. برعکسِ مجعد بودنش، نرم است!
-نکن…
صوتیش خش گرفته. و دل خُرد شده ی من میلرزد. کف دستم پیش می آید و انگشت شستم به گوشه ی لبش میرسد. لبهایش… نرم و کمی برجسته و…
انگشتم روی لب زیرینش نوازش وار کشیده میشود. به یاد اامان بوسه ی عمرم، که او در اوج نامردی حرامش کرد، می افتم. قلبم میگیرد.
-نباید بی اجازه منو میبوسیدی…
بهیکباره مچ کف دستم را میگیرد. با خشونت مرا به سمت خود میکشد و کف دست دیگرش دور کمرم حلقه میشود. نفسم بند میرود. اما تکان نمیخورم… اعتراض هم نمیکنم… چشم از نگاه عصبی اش هم نمیگیرم. بی تفاوت بودن، خوب است!
ثانیه ها همانطور نگاهم میکند. دستش روی کمرم هرلحظه بیشتر فشرده میشود. و مچ دستم درد گرفته است. نگاهش، بیقرار و خشمگین در صورتم چرخ میخورد. روی لبهایم بیشتر مکث میکند. لب میجنبانم:
-اامان بوسه ی من حرومت!
لب میفشارد و به یکباره رهایم میکند. با شدت به عقب هلم میدهد و من به سختی تعاقلبم را حفظ میکنم که زمین نیفتم. او برمیگردد و در واحدش را اینبار، محکمتر از قبل میکوبد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن