من به شدت عصبی بودم و حالا به جز برآشفتهت، باید خجالت زده هم باشم. چرا؟! واقعا انصاف نیست. پس این وسط بازیچه بودن من چه میشود؟!!
-تو متوجه شده بودی بازیه… میدونستی من به بهادر میبازم… ولی چیکار کردی؟!
او هم جوابی ندارد. و من خودم جواب میدهم:
-فقط نشستی و تماشا کردی… هیچی بهم ناضافه کردی… از دور فقط مسخره شدنمو چشم دوختی و خندیدی…
ملایم میگوید:
-نریز خندیدم…
عصبانی میشوم:
-مسخره م کردی!! تو و اون بهادر… باهم…
-توام با بهادر منو مسخره ی بازیِ مزخحرکت کردون کرمتوجه شد… این به اون در!
لب میفشارم. جوابی پیدا نمیکنم. او خود را جلو میکشد و در دیدهانم میگوید:
-پس بی حساب میشیم!
لعنتی! چه بگویم؟!
-این انصاف نیست!
سری به تایید تکان میدهد:
-آره بهت حق میدم… شوکه شدی… روکف دست خوردی… توقع این یکی رو اصلا نداشتی… بهت برخورده… احساس بدی داری… فکر میکنی باختی… بازنده ی این بازی ای و از اول بُردی برای تو وجود نداشته… چراکه برنده از قبل تعیین شده بود و بهادر تو رو زمین میزد… و تمام اینا درسته… من حق رو به تو میدم حورا… چراکه میدونم بهادر کلک زد!
بغضم میگیرد و با حال بدی میگویم:
-این نامردیه…
ناراحت است و بازهم تاییدم میکند.
-آره…
-اظهار کردی نامرد نیست!
نفس عمیقی میکشد و جوابی ندارد.
سرم را بین دستانم میگیرم و حرفهای اتابک در سرم چرخ میخورد. اتابک بیان کرده بود که بهادر نامرد است! او از همه صادق تر بود و بهادر را بهتر از همه برایم توصیف کرد.
یک نامردِ بیرحم که جز بازی به هیچی فکر نمیکند و حاضر است همه را قربانی کند تا فقط برنده باشد!
-نامرده…
با لحن دلسوزانه ای میگوید:
-اینطوری نکن حورا…
-با نامردی برنده شد… به خدا این درست نیست!
با مکث و آرام میگوید:
-بهادر هنوز خودش نمیدونه که برنده ست!
به یکباره خشک میشوم! در همان حالِ وحشتناکی که دارم…سرم روی میز و پر از درد و غصه از باخت ناجوانمردانه ای که نصیبم شده… و حالا آبتین چه میگوید؟!
حتی دیگر ناله هم نمیکنم… نگاهانم باز مانده و نگاهم در تاریکیِ بین کف دستانم… و آبتین زمزمه وار میگوید:
-اگه هنوز چیزی نمتوجه شده باشه!
با بهت زدگی سرم را قد بلند میکنم. پلک میزنم تا درست ببینم. آبتین نگاه خاصی دارد و من کاملا گیج شده ام.
-از چی؟!!
شانه و ابروانش را باهم بالا میدهد و پرمعنا میگوید:
-هرچی!
دهانم باز می ماند. ثانیه ها در سکوت نگاهش میکنم و حرفش را در ذهنم حلاجی میکنم. فکر میکنم… تجریه و تحلیل میکنم… بهادر از چیزی خبر ندارد… مثلا از…
-نمیدونه که من میدونم…
آبتین در سکوت فقط نگاهم میکند و من حرفهای ذهنم را به ساکتی مزه میکنم.
-هنوز خبر نداره… یعنی… هنوز نمیدونه که برنده ست…
و ملایمتر زمزمه میکنم:
-و هنوز نمیدونه… من باختم!
دلم از یادآوری باخت و روکف دست خوردنِ وحشتناکم، به درد می آید. متنفر میشوم از بهادری که انقدر باهوش و بی احساس و بیرحم است! مرا بوسید… لعنت به او!
نگاه میبندم و نفس عمیقی میکشم. نمیتوانم تمرکز کنم. ولی کینه ی بزرگی، همجاده با کورسویی از امید، وجودم را در بر میگیرد.
آوای آبتین را میشنوم.
-میتونی قبل از اینکه بفهمه، خودتو کنار بکشی و بگی که علاقه ای به ادامه ی این بازی مسخره نداری…
چشم بسته اخم میکنم. تمرکز میخواهم! آبتین ادامه میدهد:
-یا بهش بی محلی کنی تا خودش بیخیال شه… یا کلا بذاری از اونجا بری… یا حتی میتونی بگی که هیچ حسی به من نداری و این بازی دیگه برات هیچ لذتی نداره… یا چه میدونم… بهش بگی که همه چیو میدونستی و…
میان پیشنهادات مسخره اش چشم باز میکنم و بی اعصابم میگویم:
-نه!
جا میخورد. با مکث میپرسد:
-چی نه؟!
-این پشنهادا با درد من نمیخورن… خواهشا ادامه نده!
متعجب و هراسیده میگوید:
-حورا اصلا هیچ فکری به جز تموم شدن، به ذهنت مسیر نده!
تذکرش را میشنوم و آخر… کدام تمام شدن؟! تمام شدنی که یک برنده دارد و یک بازنده و آن که شکسته و خُرد شده است، من ام؟!
نمیدانم آبتین از نگاهم چه برداشتی میکند که اخم میکند و ادامه میدهد:
-همین جا تموم کن… نذار این مسخره بازی بیشتر از این کش پیدا کنه… تو اگه بذاری بری و بهش بی محلی کنی، همه چی تموم میشه و بهادر هم…
محکمتر میگویم:
-بیان کردم نه!
مات می ماند. شمرده شمرده برای او… و خودم تاکید میکنم:
-وقتی هنوز نمیدونه که برنده ست، پس بازی ادامه داره!
بهت زده از عکس العملم، نمیتواند حرفی بزند و من نیاز به در ذهنش گذراندن دارم. بهشدت فکر کردن!
-تا الان خودتو کنار کشیدی و حرفی نزدی… از این به بعدم کنار بمون و چیزی نگو… لطفا!!
سر به اطراف تکان میدهد و عصبی میشود.
– همه چیو بدتر میکنی…
خیره به او، اما با تصورِ دیدههای سیاه و موذیِ بهادر، زمزمه میکنم:
-نمیذارم اینطوری تموم بشه… تا الان کم به ریش من نریز خندیده… کم مسخره ش نشدم… کم نامردی نکرده…
و زیر لب با قلبی که واقعا شکسته، میگویم:
-کم از احساسم سواستفاده نکرده…
-حورا…
بغضم پر از خشمگینت است:
-کم بازیم نداده!
صوتی نُچِ درمانده ی آبتین را میشنوم و با دمی که میگیرم، میگویم:
-من نه ترسو ام که فرار کنم، نه چیزی درک کردم که بگم تموم کنیم… اصلا اینطوری تموم شدن، یعنی خوشحال کردن اونی که منو مضحکه ی خودش و این بازی کرده بود… غرورمو از سر مسیر نیاوردم که بخواد زیر پا له کنه و بهم بخنده!
با تکخند متحیری میگوید:
-داری بسیار بزرگش میکنی…
برآشفته ام و با نگاه تار شده میگویم:
-غرور من… حس من… فکر و ذکر و درگیری چند ماهه م… حالم… حال خرابم… چیز بزرگی نیست؟!!
دهانش باز می ماند و انقدر جا خورده است که حرفی نمیتواند بزند. از کف دست خودم عصبانی میشوم که این حرفها را زدم.
کف دستم را روی میز میکوبم و میغرم:
-با نامردی بازی کرد… نامردیِ اون چیز بزرگی نیست؟!! تمام این مدت که من داشتم تلاش میکردم، اون داشت بهم میخندید… مسخره شدن من چیزِ بزرگی نیست؟!
هیچی نمیگوید… که جوابی ندارد!
کشیده میشوم و دیگر قرار ماندن ندارم.
-بهش هیچی نگو!
نگاهش را بالا میکشد.
-میخوای چیکار کنی؟!
خودم هم نمیدانم! یعنی فعلا هیچ فکری ندارم و نیاز دارم ساعتها با خودم خلوت کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن