والله با این حجم از خلاقیت در مخ زنی، اصلا جانم هم برایش می رود… دل که چیزی نیست!!
پرتمسخر و بی اراده بلغور میکنم:
-آره بابا، تازه برات می…
به خودم می آیم و… اتابک متعجب میپرسد :
-برام چی؟!
دهانم را میبندم و حرفم را با آوا قورت میدهم و ثانیه ای دیگر میگویم :
-بعد از تعطیلات عید همدیگه رو میبینیم.
فراموش میکند! خرسند میگوید:
-حتما! بی صبرانه منتظر مشاهده کردنتم…
اگر بهادر بود تا فردا شامگاه اسیر این حمله ی نصفه و نیمه بودم! ولی مکالمه ام را با اتابک تمام میکنم و او بعد از خداحافظی پیام میدهد :
-به محض برگشتن به تهران خبرم کن… حتی نصفه شامگاهم باشه خودمو برای متوجه شدنت میرسونم… میخوام بدونی که هیچکس به اندازه ی من مشتاق مشاهده کردن روی جذابی تو نیست شیطونکم!
تبسم نرمی روی لبم می آید و «شیطونکم» هم جدید بود!
****
روبروی آینه مینشینم و موهایم را شانه میزنم. توی این ساختمان فقط من و او هستیم. یک دیوار فاصله، بین من و او…
میشود به او فکر نکرد، وقتی هنوز گونه هایم، داغ است؟! هنوز رد لبهایش را روی پوست صورتم حس میکنم… و هنوز قلبم میلرزد از یادآوری ثانیه به ثانیه ی لحظاتی که با او میگذرد.
هنوز از خونه بیرون نرفته… میدانم… هنوز همین جاست…
خاموشی کرده… درست مثل من… چرا مانده؟!
حالایی که ساعت از دوازده نیمه شب میگذرد.
او هم به آن لحظهها فکر میکند؟! یا فقط به بازی؟ یا اصلا فکر نمیکند؟! یعنی آنقدر برایش بی اهمیت هست که فکرش را مشعول نکند؟!
پس چرا من یک لحظه هم فکرم از او و تمولی او، منحرف نمیشود؟
اصلا ممکن است آنقدری که من خودکشی میکنم، برای او هم مهم باشد؟! یا نه؟ فقط یک تفریح است و صدها تفریح مثل این دارد؟
هرچه میگذرد، افکار ناراحت کننده بیشتر میشود و همین باعث میشود بیشتر بخواهم که او را نخواهم!
نفس کشیدهی میکشم و موهایم را گیس میکنم. لباسهایم را با تاپ و شلوارک راحتی تعویض میکنم. به رختخواب میروم و آباژور کنار تخت را خاموش میکنم. چشم میبندم… من نباید اهمیت دهم، وقتی او آنقدر اهمیت…
هنوز فکرم کامل نشده، صوتی آهنگ کشیده میشود!
یعنی بسیار کشیده!!
دیدهانم از هم باز میشوند. از منزل ی بهادر است دیگر… نه؟!!
ساعت یک نیمه شب… چرا؟!
آهنگ مسخره و گوش خراشی گذاشته و صوت تا دینش زیاد است.
مینشینم. به دیوار روبرو چشم میدوزم. بیماری جمتوجه شدش است؟!!
خب… پنج دقیقه ای میگذرد و منتظرم خسته شود و تمام کند. اما در کمال تعجب میبینیم که ول کن ماجرا نیست!
ده دقیقه دیگر هم میگذرد… نخیر! بیخیال نمیشود.
متعجب از مشنگ بازی شامگاهانه اش، قد بلند میشوم و از اتاق بیرون میروم. روی مبل، رو به دیوار روبرویی مینشینم. صدای آهنگ دارد عصبی ام میکند و چه مرگش شده؟!!
هی میخواهم به رویم نیاورم، هی میخواهم اهمیت ندهم، اما انگار قرار نیست این دیوانه بازی را تمام کند. قطعا یک هدفی دارد… ولی هدفش چیست؟! خدا میداند و این بنده ی ناقص العقلش…
و اینکه نمیدانم هدفش چیست، بیشتر عصبی ام میکند. قطع بر یقین برای تحریک اعصاب من است دیگر… وگرنه نصفه شامگاهی وقت این مسخره بازیهاست؟!
یک ساعت میگذرد و مغزم دارد توی دهانم می آید. دیگر تحمل نمیکنم و با حرص بلند میشوم. من میدانم دیگر… قرار نیست بگذارد امشامگاه ساکتش داشته باشم!
در را باز میکنم و آوای آهنگ بیشتر میشود. در کمال تعجب می بینم که در منزل اش باز است!
و وقتی سرک میکشم، می بینم که به چهارچوبِ در منزل اش تکیه داده و نگاهش مستقیم.. به من است!
صورتی برافروخته… اخمهایی در هم… نگاهانی خسته و به شدت عصبی… و بالاتنه ی برهنه و دستی که داخل جیبِ شلوارش کرده! یعنی… منتظرم بود انگار!!
از مشاهده کردنش در آن حال به شدت جا میخورم. قلبم میریزد از نگاهش! که تا به حال او را در این شکل و حال نمتوجه شده بودم. یعنی هرچیزی را پیش بینی میکردم، جز این!
با آن نگاهان براق و درمانده، میغرد:
-خونه مه! مشکلی داری قشنگه؟!
و این صدای خش گرفته و این لحن که انگار واقعا به دنبال دعواست! آن هم یک دعوای واقعی!!
نمیدانم چه بگویم. او تکیه اش را از چهارچوب میگیرد و قدمی جلو میگذارد. و خسته و بی اعصاب، میگوید:
-ها چیه؟! بگو مشکل داری!
نفسم بالا نمی آید. به سختی میگویم:
-دعوا داری؟!
او قدم دیگری به سمتم بر میدارد و نگاه خماری به سرتاپایم می اندازد.
-دعوا دارم… پایه ای؟!
ته قلبم خالی میشود. بی اراده قدمی به عقب برمیدارم.
-چته… بها؟!!
-با اینطوری بودن من مشکل داری نه؟!!
نصفه شامگاهی چه میگوید؟! متحیر نگاهم بین نگاهانش جابجا میشود… او روبرویم می ایستد و عصبانی میگوید:
-مشکل داری؟!!
من اصلا با خودِ او… همه ی او… اوی عجیب و پیچیده و مشکل دار، مشکل دارم!
ولی به وضوح می بینم که او به دنبال کوچکترین بهانه است. از عاقبتش میترسم و بهانه دستش نمیدهم.
-نه…
صورتش به سرخی میزند و با کلافگی مشهودی میگوید:
-دروغ میگی!
نفس سختی میکشم و سعی میکنم آرامَش کنم:
-بها الان…
ولی او میان حرفم داد میزند:
-به من نگو بها!!
با ترس به در بازِ منزل ام میچسبم. او کف دست روی بازویم میگذارد و بی قرار و ناآرام میگوید:
-تو فقط بگو مشکل داری با من… لج کن باهام… پررویی کن!
نمیدانم از ترس است، یا از هیجان… که بغض میکنم و میگویم:
-چته نصفه شامگاهی؟!
نزدیکتر می آید و با نفس سختی میگوید:
-راضی نیستی؟
اگر بگویم نه… چه میکند؟!! جوابی پیدا نمیکنم. او بازویم را میفشارد و اعصابش به شدت خراب است.
-جواب بده! بگو راضی نیستی… اعتراض کن تا دعوامون بشه…
که بعدش چه شود؟!!
نمیدانم منتظرِ چیست… ولی از چشمانش میتوانم بخوانم که منتظرِ یک اعتراض… حتی کم، از طرف من است! میخواهد امشامگاه را به کجا برساند با این نگاهِ داغ و بیتاب؟!
نگاهش را به لبهایم میدهد و سخت تر میگوید:
-بگو…
آب گلویم را با بی نفسیِ تمام فرو میدهم و میگویم:
-اعتراضی ندارم…
بازویم به طرز دردناکی فشرده میشود. و نگاه او… نفس نفس زدنش… لبهای کیپ شده اش، نشان از روان داغونش میدهد.
که چند ثانیه ی دیگر به سمت خونه ام هُلم میدهد و میغرد:
-پس هرّی!
متحیر از حرکتِ خشونت بارش، خود را جمع و جور میکنم و نگاهش میکنم. او شمره و جدی میگوید:
-برو تو و درو ببند!!
دهان باز میکنم بگویم که بسیار وحشی است! ولی او نعره میزند:
-همین الان!!!
از ترس جیغ بنفشی میکشم و یک ثانیه نشده، داخل میشود و در را میکوبم! کف دست روی دلم میگذارم… هنوز چند ثانیه نگذشته، محکم به در میکوبد و دیوانه وار فریاد میزند:
-خوبه! وجودشم نداری که اعتراض کنی!! تو فقط دهن وا کن، ببین با دهن خوشگلت چیکار میکنم!
و چند لحظه ی دیگر، صوتی آهنگ قد بلندتر میشود!
همان پشت در خشکم زده و مانده ام که این پسر، امشامگاه عجیب زده به سرش!!
آوای آهنگ مغز را میخورد و من غلط بکنم اعتراضی داشته باشم!
و او از خدایش است که من اعتراضی کنم و… چه کند؟! با من چه کند؟! با آن بی تابیِ نگاه و نگاهان بیقرار… امشب با من چه کند؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن