از وقتی روی صنقلبی هواپیما جاگیر شده ام، قلبم هر چند لحظه یکبار فرو میریزد!
خوب میدانم… خوب میدانم که برای حرکت کردن به شرکت و متوجه شدنِ آبتین نیست. درحالیکه باید فقط این باشد!
اما وقتی دیده میبندم تا تمرکز کنم، به جای جور کردن جملات برای برخورد با آبتین، تصویرِ آن خونه جلوی چشمانم می آید. آن واحد… تراس… همسایه ها… چنگیز… حوریه… و…واحدِ بغلی…
یعنی اگر با خودم صادق باشم، تمامِ اینها از نظرم میگذرند… یک ثانیه…
و بعد از آن، تماما آن همسایه ی بغلی است و بس!
نفسم بند میرود با تصورِ مجدداً دیدنش. احمقانه است… میدانم. اما از پسِ این حماقت برآمدن، به قدری سخت است که خسته ام میکند… خشمگین ام میکند… متنفرم میکند… از خودم… از او… از اوی بهشدت بهشدت متفاوت!
اویی که سرشار از هیجان است… سرشار از سوپرایز… سرشار از راهی شدارهای جمتوجه شد… شخصیتِ جدید… یک آدمِ جمشاهده کرد… و متنفاوت از تمام آدمهایی که تا به حال متوجه شده ام.
حتی عجیب تر و متفاوت تر از آبتین!
یکی که انگار راستِ کار خودم است. و در عینِ حال، کاملا متضاد با ایده ها و طرز فکر و خواسته هایم!
و من نمیخواهمش! لعنتی را نمیخواهم… نمیخواهم که بخواهم… اصلا نباید چنین چیزِ مسخره و مزخرفی را بخواهم… خریت محض است که اوی این مدلی را بخواهم.
و در عینِ حال، میخواهم که او مرا بخواهد!!
خاص میشود خواسته شدن از طرفِ او!
او… بهادر… همسایه ی شر و پررو و بی ادب و بدتیپ و راحت… یعنی بسیار راحت!
انقدر راحت که اصلا برایش مهم نیست دیگران چه فکری درموردش بکنند. یا در نظر دخترها چطور آدمی باشد!
یا اصلا… اصلا به دنبالِ خواستنی بودن… یا خواستنی بودن نیست.
و واقعا هم تمایل داشتنی و دلپذیر نیست و آخر من چرا به او فکر میکنم؟! یعنی مغزم را سرویس کرده ام دیگر!
به خاطر چه کسی؟! اویی که در نگاهانم زل میزند و میگوید ارزش بوسیدن ندارم!
او حتی یک نکته ی مثبت ندارد… تیپ هم ندارد… ریخت و قیافه هم که ندارد… زبان خوش هم ندارد… احساس هم… ندارد؟
مردکِ زشت، فقط یک موی نسبتا قد بلند و حالت دار و شلخته و… بامزه دارد. یک جفت نگاهِ پررو و سیاه و براق و… کمی گیرا! و صورتِ تمیز که… خب پوستِ تیره اش تمیز است. ته ریش به این صورت می آید.
خنده هایش موذیانه و… میل داشتنی؟ نه اَه!
دندانهای سفید و ردیف… که از خوش شانسی اش است! امممم لبهایش…
حتی فکر کردن به این یکی نفسم را تند میکند! لبهایی گرم و کمی خیس و نرم… که با گستاخیِ تمام روی لبهایم لغزیدند و بوسه ای که دلم را دیوانه کرد و او اظهار کرد بازی است!
چقدر نفرت انگیز است لعنتی!
فقط باید برای من بازی باشد… نه برای او!
چرا؟!
چراکه من نباید او را بخواهم و باید او مرا بخواهد!
من جذب هیچی او نشوم و تازه بدم هم بیاید… او به شدت جذبِ منِ حورای قشنگ و ناز و طناز و لوند و همه چی تمام بشود!
من اصلا نه نگاهش برایم مهم باشد… نه حرفهایش… نه خنده هایش… نه سیکس پک هایش… نه آغوشش… نه بوسه هایش… نه اصلا هیچی اش! ولی همه چیزِ من برایم او مهم باشد! از فرق سر تا نوک پایم!!
من به فکرِ بازی و برنده شدن باشم و او… به فکرِ من و حسی که نسبت به من دارد!
مثلا…
من بی احساس بمانم و او روزگار به روزگار دیوانه ترم شود!!
-هومممممم کاش!
تاکسی سرِ کوچه ی تن طلایی از حرکت می ایستد. پیاده میشوم… چمدان به کف دست. و از همان لحظه نفس کشیدن هم برایم مشکل میشود.
این کوچه در روزهای بهاری هم صفای خاصی دارد. هوای بکر و درختانی که کمی برگ و شکوفه دارند و بارانِ بند رسیده و هوای ابری و…
کوچه ی بهادر!!
خنده ام میگیرد. چقدر این اسم به این کوچه نمی آید. آن شخصیتِ نسبتا خشن و دیوانه کجا و این کوچه ی پراحساس و شاعرانه کجا!
دسته ی چمدان را میگیرم و با هرقدم که برمیدارم، نگاهش جلوی دیدهانم می آید. با متوجه شدن من غافلگیر خواهد شد؟!
منی که میانِ موهای خرمایی رنگم، تارهای سبز و قرمز به چشم میخورند. چتری های رنگی، و موهایی که دورم ریخته شده اند و یک شال سفید روی این موها کشیده شده اند. با کتانی های سفید به ملایمی قدم برمیدارم و دوطرف کُت را روی هم میکشم.
من میخواهم خودش… با دیدنم انقدر طاقت از کف بدهد که… محکم بغلم بگیرد و مرا ببوسد!
با فکر بوسیده شدن از طرفِ او، دلم با شدت پایین می افتد. رُژ لب قرمز رنگ آنقدری به پوست سفیدم می آید که حواسش را پرت کند؟!
لب میگزم و خنده ام را فرو میدهم. من غلط بکنم تا این حد بی تاب باشم!! تمامِ این فکرها را بهادر باید بکند، نه من… خب؟!!
-خب!
نفس عمیقی میکشم و در را با کلید باز میکنم. دلم شورِ عجیبی دارد. و وقتی پا به حیاط میگذارم، کاملا به این نتیجه میرسم که قلبم برای هیچی… جز این خونه و… شاید اعضای این خونه تنگ نشده بود. و اگر با خود صادق باشم، تنها قلبیل برگشتنم، تجربه ی بار دیگر و صدباره ی همین حس است!
یک حسِ خاص… جمشاهده کرد… عجیب… وسوسه انگیز… هیجان انگیز… دلهره آور… و در عینِ حال، دوست داشتنی! آنقدر عاشق شدنی که نتوانم از لمس مجدداً اش بگذرم و مرا مجدداً به اینجا بکشاند.
درست مثلِ لحظه ی متوجه شدنِ ماشینِ او که در پارکینگ پارک شده. ریزش دیوانه کننده ی قلبم… خنده ای که با بی نفسی پسش میزنم… و نگاه حریصانه ای که به هر سمتی میچرخد و در عین حال، سعی میکنم بی توجه باشم!
فقط حوض پر از آب را ببینم… درخت خرمالویی که برگهای ریزی دارد… سکوت خاص و… چنگیز!
چنگیزی که همچو قلندر، در بالاترین نقطه ی ساختمان ایستاده و از صد دوربینِ مداربسته بهتر اطراف را میپاید و حالا نگاهش فقط به من است!
از نگاهش میشود متوجه شد که چقدر قلبش برایم تنگ شده بود! آنقدر که انگار دیگر طاقت دوری ندارد… باید مرا بخورد!
آب دهانم را با آوا فرو میدهم و با لبخند کف دست برایش تکان میدهم.
-ممنون… عید توام مبارک…
مشتاق دیداری بر او غلبه میکند و با یک اوج گیری جانانه به سمتم پرواز میکند! از وحشت نمیدانم چطور پا تند میکنم و خود را به آسانسور میرسانم. همانطور که چنگیز تا فرود می آید به سمتم میدود، من با هول دکمه ای را میفشارم.
-زودباش زودباش زودباش!
همین که جلوی در آسانسور میرسد، در به روی مبارکِ پر اشتیاقش بسته میشود. آه خلاص!
کف دست روی قلبم میگذارم و نفس آسوده ای میکشم. نگاه میبندم و خنده ام میگیرد… اامان هیجان… لذت بخش بود!
بیشتر میخواهم… خیلی بیشتر!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن