هیچ چیز از تو نمیتمایل داشتم
جانِ من!
فقط میتمایل داشتم
در امتداد نسیم
گذشته را به انبوه گیسوانت ببافم
تار به تار
گره بزنم به اسطوره های نارنجی
که هنگام راه رفتن
ستاره های واژگانم
برایت راه شیری بسازند…
-شکمتو بده تو…
نفسم را داخل میکشم. سوره پشت سرم توقف کرده و با زیپ دامن درگیر است. بار دیگر تذکر میدهد:
-تو تر حوری!
حتما اشتباه گوش دادم!
-چی گفتی؟!
-میگم این شکم وامونده تو بده تو، این زیپ بسته شه. دیر شد!
خب احیانا اشتباه گوش دادم! تا حد امکان شکمم را داخل میدهم تا زیپ دامنِ کتی که یک سایز برایم کوچک است، بسته شود. پشیمانی سودی ندارد و سفارش آنلاین بهتر از این نمیشود که!
-حرومش بشه…زنیکه بهش میگم یه سایز کوچیک دادی، میگه جای دوخت گذاشتیم ببر خیاط واسه ت باز کنه. اگه میتمایل داشتم بدم خیاط چرا از پیج تو میخریدم زنَک؟
سوره میخندد:
-پسش میدادی…
هنوز هم از مرور مکالمه ام با پشیبان فروشگاه عصبی میشوم:
-پس گحرکت کردنی که نداشتن…اظهار کردم تعویض، اظهار کرد پست کن برامون تا دو الی سه هفته دیگه سایز اندازه تو بفرستیم. سه هفته دیگه میخوام واسه سرِ قبر آیدین خان بپوشم؟
سوره سر قد بلند میکند و با نگاه گذرایی به صورت برافروخته ام در آینه میگوید:
-خوشت اومده ها…
خنده ام را به سختی فرو میدهم، هرچند کمی در میرود. معلوم است که خوشم رسیده! بزرگترین سوژه ی قرن است ذلیل مُرده!!
سوره ضربه ای به پشتم میزند:
-شکمو بده توو!
با هزار ضرب و زور بالاخره زیپ بسته میشود. حالا دیگر نفس نباید کشید وگرنه کلیه هایم از ناحیه ی شکم پاشیده میشود بیرون!
کت تنگ را هم به سختی تنم میکنم و هیچ چیزی نباید حال خوش این روزگارهایم را خراب کند.
هنوز بعد از یک هفته از یادآوری اش مسرورم و پوست و گوشت و استخوان و حتی سلول هایم حال وارد شده اصلا! به جهنم که کت و دامن تنگ است و به درک که گوشی ام خاموش است و خب به اسفل السافلین که حواسش پرتِ من شد!
برمیگردم و حواسم هست که شکمم همچنان تو رفته باشد.
-خوبه؟ معلوم نیست که تنگه؟
سوره یقه ی کتم را درست میکند و میگوید:
-نه بابا خیلی ام بهت میاد. فقط حواست باشه صاف جاده بری، شکمت هم همینطوری تو باشه.
با خودم تکرار میکنم که فراموش نکنم. فکرم فقط پیش شکمم باشد و…آخر این سربه هوایی کار دستم ندهد.
روسری ساتن خوشرنگ را با مقلب خاصی روی موهایم مرتب میکنم و گره میزنم. این مدل را تازه از پیجِ طلا قلببر یاد گحرکت کرده ام.
چرخی روبروی آینه میزنم و اگر تنگی کت و دامنِ مجلسیِ آجری رنگ را در نظر نگیریم، اِی بدک نیستم. چشم دربیار که نه، ولی به زور هم که شده، تو قلب برو!
عطر محبوبم را از روی میز برمیدارد و بو میکشم. عمیق…عمیق…خیلی عمیق! وقتی که دیگر شش هایم درحال ترکیدن است، وا میدهم.
در زدن عطر بی اراده زیاده روی میکنم و آن بوها برای همیشه باید از ذهنم پاک شود. اینجا دیگر نه مرغ و خروسی هست، نه کبوتری، و نه آن جانور دوپای خر و موذی و بیشعور و نفرت انگیز!
بازهم با یادآوری اش صورتم از حرص و چندش جمع میشود. و بازهم به خاطر آن لحظه ی آخر قلبم خنک میشود و حریصانه میخندم. کاش بیشتر حواسش پرتِ من میشد!
-حوری مهمونا دارن میان…بدو!
آوای سوره را که میشنوم، بی اراده جیغ میزنم:
-“ای” نه کند ذهن! چند بار بگم “آ”؟ آآآآ! حورا..حووو…را!!
سوره با شیطنت میخندد و خوب جاده حرص دادن مرا یاد گراهی شده است. بگویم ببند تا لمینت هایت نریخته بیرون، زشت نیست؟! قبل از اینکه بگویم، سوره با خنده میگوید:
-خیله خب زور نیار به خودت، الان دامن تو تنت میترکه…مولین میگه بهسرعت بیا.
سپس در اتاق را به رویم میبندد. نفس عمیق میکشم. کف دستی به موهای فکُل کرده ام میکشم تا تنظیمش به هم نخورد. سپس شکم وولینده را تا حد امکان داخل میدهم و با تبسمی که برای متین و تو قلب برو بودنش کلی تمرین کرده ام، از اتاق بیرون میروم.
وارد شدنم به سالن پذیرایی، مصادف میشود با داخل شدن مهمانها. با متانت و شق و رق، و شکمی که دیگر دارد از کمر بیرون میزند، قدم جلو میگذارم تا به استقبال تمایل داشتگار از فرنگ برگشته ام بروم.
بگویم محبت خواستگار دارم از متانتم کم نمیشود؟! خب هر دختری یک علایقی دارد و میل داشتگار داشتن هم از علایق من است.
تا علایق بعدی…
پدرش را میبینم. مرد قد کوتاهی که کمی شکم دارد. کف دستمال گردنش جذبم میکند. چه باکلاس!
-سلام…
مرد میانسال که سبیل های جوگندمیِ پُری دارد، با خوشرویی پاسخم میدهد:
-سلام دختر خانوم. دلبر خانوم. به به، به به…چه با کمالات!
نمیتوانم تبسمم را جمع کنم، آخر با کمالات بودن ذوق کردن دارد خب!
-ممنونم عمو جون، لطف دارید. خوش اومدید. بفرمایید.
دستی به سرم میکشد و با قربان صدقه ی دیگری کنار میرود. خوش مشرب و دوست داشتنی به نظر میرسد. قبلا دوباری مشاهده کرده ام اش. البته یکبار سالهای بسیار دور، و بار دیگر چند ماه پیش. دوست قدیمی بابا سجاد است. و این رفاقت قدیم، یک جایی به کار رسید بالاخره!
مادرش را که میبینم، شکمم ناخودآگاه بیشتر فرو میرود. پسر این چه تیکه ای ست! سنش زیاد است، اما دلنشین مشخص است مولینِ پسرِ فرنگ رفته است. البته با حجاب اسلامی!
متانتم هم ناخودآگاه بیشتر میشود.
-سلام…
و انگار متانت صدایم هم!
خانم جلو می آید و با نگاهی به قد و بالای من خریدارانه ابرو بالا می اندازد. در آخر تبسم میزند و خب انگار همچین بگویی نگویی بد هم نیستیم.
-سلام عزیزم…حوری جون شمایی دیگه؟
تمام حال خوشم درجا پر میکشد و اول کاری ضد حال را خوردم. پنچر شده تبسمم را حفظ میکنم:
-حورا هستم…خوش اومدید…
کف دستم را میفشارد و خنده اش را وسعت میدهد:
-آخ ببخشید…عزیزم حورا جون!
یک جوری نگفت؟! انشاا… که نه!
-بفرمایید خواهش میکنم.
کف دستش را بالا می آورد و با لحن قلب آب کُنی میگوید:
-از الان به قلبم قرار گرفتی حورا جون، خیالت تخت! فقط تو به درد عروس خاندانِ جواهریان میخوری.
اُه!
مانده ام چه بگویم و فقط تبسم میزنم. زن کنار میرود و چند نفر دیگر وارد میشوند. اصلا شناختی از این خانواده ندارم، جز اینکه پدر خانواده را دوبار دیده ام. و انگار خانواده ی شلوغ و پر جمعیتی هستند.
به تک تکشان خوش رسید میگویم و منتظر میشوم که بفهمم شاه دولید کدامشان است. به کدام میخورد که تازه از فرنگ برگشته باشد؟!
نگاهم میچرخد و دانه دانه شان را رصد میکند. ماشالله همه شان خوش بر و رو و خوشتیپ و با کلاس اند. چه دو دختر جوان، و چه دو مرد جوان. ژن خوب که میگویند یعنی همین!
هنوز به دنبال کشف آقای خواستگاری هستم که دلش را برده ام…که صدایی مهیب، روی تمام پیکره ی پنجاه و نُه کیلویی ام آوار میشود.
-یاالله….یاالله!!
احساس میکنم دیگر دل ندارم! مغز هم ندارم. چشم و زبان و اعضا و جوارح دیگرم را هم از دست میدهم.
-بفرمایید خواهش میکنم…
آوای مولین است. و نگاهِ من به درِ باز و…وقتی که او در چهارچوب در سالن ظاهر میشود، حالا دیگر روح و جانی هم ندارم! مُرده ام؟! خواب است؟! کابوس؟!! الان بیدار میشوم حتما، کمی صبر!
نگاه تیزش را به من میدهد و کجخندی کنج لبش دارد. بیدار نمیشوم؟! چقدر واقعی! یکی مرا بگیرد که همین حالا پهنِ زمین میشوم.
-سلام عرض شد آبجی!
سرم گیج میرود. ابوالفضل العباس به دادم برس!!
سوره به دادم میرسد. بازویم را میگیرد و آهسته میگوید:
-جناب تمایل داشتگارو باش!
حواسم به خنده اش نیست و زیرِ لب میگویم:
-اشهدُ ان لااله الا الله!
متعجب خیره ام میشود. رنگم قطعا مثل گچ دیوار سفید شده و نگاهم به چشمهای پر شرّ و شرارت اوست…که با آن کبویِ بزرگ و آن دماغِ ناکار شده و آن گوشه ی لبش که هنوز پارگی اش توی چشم میزند، عجیب رعب آور است. پشمهای نداشته ام مور مور میشود.
-اشهد انّ محمدً…
-ساکت حوری چی میگی؟!
حتی توان ندارم یکی توی دهان سوری بزنم که انقدر نقطه ضعفم را انگولک نکند. یعنی حواسم جز عزرائیل به چیز دیگری نیست و باید اشهدم را کامل کنم؟!
جناب نزدیک میشود و من قفل آن دیدههایی هستم که کینه و انتقام ازشان میبارد. با هر قدمش یک دور سکته را رد میکنم.
روبرویم می ایستد و با تبسم پر کینه و پیروزمندانه ای میگوید:
-مشتاق متوجه شدار حوریه خانوم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن