***
رمز در را میزند و از پشتسر خم میشود تا دم گوشم بگوید:
– خوش اومدی.
نفسش را که توی گوشم فوت میکند، یک حالی میشوم و زیر دلم نبض میزند.
کناری میرود تا داخل شوم و خم میشوم بندهای کتانیام را شتابزده تند باز میکنم. کف دستهایش که روی پهلوهایم مینشیند و از پشتسر به تنم میچسبد نفسم را لرزان فوت میکنم.
– هوم، شاید امشب اینطوری امتحان کردیم.
کمر صاف میکنم و تخت سینهاش میکوبم تا عقب برود و نگاهغره میروم:
– دردم میگیره.
پر خنده، ابرو بالا میاندازد و دستش روی باسنم مینشیند:
– دلواپس نباش دخترم. مواظبتم.
بزاق دهانم را میبلعم، مطمئنا چانه زدن با اوی سنگدل، باعث نمیشود از خواستههایش کوتاه بیاید. من فقط مجبور به تحملم!
داخل میشوم و امیدوارم بیخیال چیزی که میل داشته بشود.
در که پشتسرم بسته میشود، میگوید:
– این دفعه خبری از فیلم نیست، قراره جوری که واقعا میخوام بکنمت.
تپشهای وحشیانهی قلبم در گوشم زنگ میزند و از آوای سرخوشش نبضم تند میشود.
روزی که برای بار اول، پا به این خانه گذاشتم پر از آمال و آرزو بودم. رویاهای رنگی یک دختر هجده ساله که فکر میکرد توجهات و تبسمهای کج کولهی کاوه، خاص او است!
آه میکشم و دلم نمیخواهد تسلیم شوم ولی دیگر توانی برای جنگیدن ندارم. میخواهم ساکت و بدون دردسر، کارش را بکند و رهایم کند!
دکمههای شومیز چهارخانهام را باز میکنم و جادهی اتاق خوابش میشوم که موبایلش زنگ میخورد.
– باباته.
قلبم توی گلویم میکوبد. قدمهایم شل میشود و به سمتش برمیگردم، هرچه التماس دارم توی نگاهم میریزم و او همان لبخند کج معروفش را تقدیمم میکند.
تماس را جواب میدهد و روی اسپیکر میگذارد:
– جانم حاجی؟
#پارتچهلویک
– جانت سلامت آقا کاوه. کیف احوال؟ اوضاع خوبه خوشی سلامتی؟ والده خوبن؟
کاوه خیره به منی که تا متلاشی شدنم چیزی نمانده، نیشش را نشانم میدهد:
– به خوبی شما حاج آقا، اوضاع بهتر از چیزیه که توقعشو دارم!
اشارهاش به من است، مطمئنم. کف دست لرزانم بند دیوار میشود و نزدیک است روی زمین سُر بخورم. ترس مثل یک پیچک وحشی دورتادور تنم ریشه میزند و من را در خود میکشد، بلعیده میشوم!
از کاوه و تصمیمهای بیهوایش هیچچیز بعید نیست.
میتواند همین الآن میان صحبتهایش یکبارهی به جاده خاکی بزند و بگوید:
– راستی حاجی میدونی دخترت همین الآن خونهی منه که بهم سرویس بده تا فیلم سکس قبلیمونو عمومی نکنم؟
احتمالا در انتهای حرفهایش، انتقاد میکند که هیچچیز بارم نیست و باید بیشتر روی تربیتم وقت بگذارند!
پدرم مهربان میگوید:
– شکر خدا. همواره حال دلت خوب باشه و حیات بر وفق مراد، عزیز.
نفس عمیقی میکشد پوزخند بیآوایی به من و دیدههای ملتمسم میزند:
– امری دارید؟
رو از من برمیگرداند و احتمالا حوصلهی صورت نالانم را ندارد. احتمالا من نمیتوانم چیزی باشم که او میخواهد، نه یک پلنگ سکسی و کاربلد!
دریا سروستانی یک دختر سادهی ترسیده بیشتر نیست!
دست لرزانم را مقابل دهانم میگیرم تا هق هقم آزارش ندهد. نمیخواهم بیش از این اذیتش کنم و او به دنبال هیجان، زیستنام را نابود کند.
پدرم میگوید:
– آقا کاوه، با اجازهی شما و حاجی میمیل داشتم واسطهی امر خیر بشم!
گوشهایم تیز میشود. چه امر خیری؟ کاوه هم مثل من فقط شنونده است!
– بهتره این کینه و کدورتو بریزیم دور، فامیلیم. یهجایی بهم نیاز داریم! به لطف تو و محبتت، دریا این ترم نمرههای ریاضی و فیزیکش عالی شده! چرا نباید این پیوند خونی رو بینمون محکمتر نکنیم؟
مطمئنم کاوه هیچ علاقهای به آن فامیل ندارد و از رد شدن پیشنهاد پدرم مطمئنم.
هنوز یک نفس راحت نکشیدهام که کاوه برمیگردد و همان تبسم کجش را تقدیمم میکند.
مقابل صورت بهتزدهی من، به پدرم میگوید:
– حتما، خرسند میشم که با فامیل مادرم حرکت کرد و آمد داشته باشم حاجی.
– زنده باشی کاوه جان، ممنونتم که روی منو زمین ننداختی.
– نفرمائید حاجی، بزرگید شما.
تعارفهایشان که تمام میشود و تماس را قطع میکند، کاوه هیستریک میخندد:
– لاشخورای به درد نخور، انگلای کثافت…
به سمتم میچرخد و کف دست زیر بازویم میاندازد تا قد بلندم کند:
– آخ دریا، آخ که اگه کلی برنامه برای تو نداشتم و نمیتمایل داشتم فانتزیامو عملی کنم، چکار میکردم من با این فامیل! آخ دریا، تو شانس بزرگ این جماعتی!
به سمت اتاق خوابش راهنماییام میکند و یخزده میگویم:
– کاوه میخوای چیکار کنی؟ ها؟
با فشار ملایمی به کمرم، به داخل اتاق هولم میدهد دم گوشم پر حرارت پچ میزند:
– شاید بخوام بیخ گوش ننه بابات، کاری کنم که از درد و لذت جیغ بکشی.
#پارتچهلودو
نمیدانم به چه مناسبت ولی امروزگار مهمانی خانوادگی برگزار شده، البته که با حضور کاوه! پدرم با دمش گردو میشکاند و شاد است که توانسته کاوه را برای این بزمهای خانوادگی نرم کند.
پدر خوشخیال طفلکیام خبر ندارد کاوه چه برنامههایی برای من در سر دارد که مجاب شده پا به این مراسمهای کسل کننده بگذارد!
از دیروز که خبر دعوت شدن کاوه را متوجه شدهام، ساکت و قرار ندارم.
میدانم بیفایده است ولی برایش مینویسم:
– mishe nayay?
من چه بدبختم که از او، به خودش پناه میبرم. حتما بساط خندهاش حسابی پهن است. چه کنم؟ امید دیگری ندارم. میدانم که میآید و کاری میکند که من شرمندهی همهکس بشوم اما همچنان امیدوارم کمی قلبش بهرحم بیاید!
ده دقیقهای گذشته و جوابی نداده، بینیام را بالا میکشم و کف کف دستم را به چشمم فشار میدهم تا مانع ریختن اشکم بشود. فایدهای ندارد، کاوه میآید و نمیدانم چطور میخواهد سورپرایزم کند!
نوتیفیکشن پیامهایم کشیده میشود و خودش است که نوشته:
– جلوی درم، باز کن.
آخرین تقلاهایم را هم میکنم و مینویسم:
– khahesh mikonam chizi nago.
– باز کن!!!!
این یعنی عصبی شده و به نفعم است ادامه ندهم. اما پافشاری میکنم:
– bekhater man. torokhoda.
آیفون به صوت در میآید و فاتحهام را میخوانم. عصبانیاش کردهام، پایم را از حدم فراتر گذاشتهام! لعنت به من و عاشق شدنم.
شالی روی سرم میکشم و به سرعت از اتاقم بیرون میروم. میبینمش که کت و شلوار برازندهای پوشیده و اگر عاشقش نبودم، از نو عاشقش میشدم!
چعبهی شیرینی دستش را به مادرم میدهد و به من هیچ توجهای ندارد. البته که این بهتر است.
با مادر و پدرم احوالپرسی میکند و نگاهش که به من میافتد، کمی روی شالم مکث میکند و پوزخند میزند. کاش حداقل مراعات خانوادهام را بکند، اما هیچ!
بینیام را میکشد و دیدههایم گخوشحال میشود:
– روسریشو آخه، خاله سوسکه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن