پهلوهایش را میگیرم تا از روی پاهایم کشیدهش کنم، حوصلهاش را ندارم.
– حوصلتو ندارم دریا، وقت خوبی نیست که از سر و کولم بالا بری.
ولی او پاهایش را دور کمرم و کف دستهایش را دور گردنم حلقه میکند. مثل کوالا به من میچسبد و سرش را روی شانهام میگذارد.
– بچه نیستم که نفهمم حالتخوب نیست! فقط مثل دودکش سیگار میکشی!
بیحال دم گوشش لب میزنم:
– به تو مربوط نیست کوچولو. از کی تاحالا تو جهانی آدم بزرگا دخالت میکنی؟
انگشتهایش لای موهایم میرود و لبش روی گونهام بوسههای ریز میگذارد:
– از وقتی با تو آشنا شدم. من خیلی وقته بزرگ شدم، تو نمیبینی!
آه میکشم، ولکن ماجرا نیست. خسته از بحث بیفایده و فرسایشی، با تمام نیرویم روی کاناپه میخکوبش میکنم. پاهایش را برایم باز میکند و بند نازک تاپش را پایین میکشم تا قفسهی سینهاش نمایان شود.
– حرفی ندارم که به تو بزنم، میتونی جور دیگه حوصلهامو سرجاش بیاری.
دوباره کف دست و پاهایش دورم میپیچد و جسور میگوید:
– هرکاری که میخوای بکن.
از جسارتش خوشم میآید، انگشتم از پهلو تا لنگش میرود و زمزمه میکنم:
– از این مدلت خوشم میآد، دیگه گریه نکن.
پارتصدوچهلوپنج
زیر لمس سرانگشتانم، پوستش گرم میشود. گرمای نگاهانش را دوست ندارم.
رنگ چشمهایش از همواره روشنتر شده و حالتی دارد که در خواندن آن مشکلی ندارم، ولی خودم را به ندیدن میزنم. قطعا نامشاهده کرده گراهی شدنش راحتتر از کشف آن است.
گردنش را بو میکشم و به قصد کبود کردنش، آنجا را مک میزنم.
– آخ نکن کاوه کبود میشم.
همین را میخواهم مشخصا! از میل داشتگارش عصبانیام، بهشدت. نمیخواهم دریا را به کس دیگری بدهم، هنوز کارم باهاش تمام نشده. دوست دارم این را به نجلا نشان دهم که دخترش کفتر جلد تخت من است. هرجا برود، باز به همینجا برمیگردد! به آغوش من!
حال و هوای سکس ندارم، بیشتر دلم میخواهد در همین حالت و همین فاصلهی کم از او، روی تنش بمانم و شاید ضربان دلش را زیر گوش و انگشتانم حس کنم. چیزهای خطرناکی میخواهم، چیزهایی که مطمئنا برای من درست نیسسریع، چیزهای عجیبی که قصد کشف کردنشان را ندارم.
برخلاف همواره، اینبار میخواهم آرام پیش بروم. جدا از اینکه حوصلهی شور و هیجان ندارم، میخواهم به این نیاز کوچکم که خواهان نزدیکیست، فقط کمی اهمیت بدهم.
زمزمهی آهسته دریا، حواسم را از سفیدی قفسهی سینهاش پرت میکند:
– کاش میتونستم جور دیگه حالتو خوب کنم.
پوزخند میزنم، هیچکس توانایی خوب کردن حال من را ندارد، خودم نمیخواهم! خوبی که بقیه میگویند، چیزی نیست که من بخواهم.
احساس کردن چیزها، قطعا چیزی نیست که بخواهم.
– زیاد حرف میزنی دریا.
دکمه و زیپ شلوارش را باز میکنم.
#پارتصدوچهلوپنج
زیر لمس سرانگشتانم، پوستش گرم میشود. گرمای چشمانش را دوست ندارم.
رنگ نگاههایش از همیشگی روشنتر شده و حالتی دارد که در خواندن آن مشکلی ندارم، اما خودم را به ندیدن میزنم. قطعا نامشاهده کرده گحرکت کردنش راحتتر از کشف آن است.
گردنش را بو میکشم و به قصد کبود کردنش، آنجا را مک میزنم.
– آخ نکن کاوه کبود میشم.
همین را میخواهم مشخصا! از تمایل داشتگارش عصبیام، بهشدت. نمیخواهم دریا را به کس دیگری بدهم، هنوز کارم باهاش تمام نشده. دوست دارم این را به نجلا نشان دهم که دخترش کفتر جلد تخت من است. هرجا برود، باز به همینجا برمیگردد! به آغوش من!
حال و هوای سکس ندارم، بیشتر قلبم میخواهد در همین حالت و همین فاصلهی کم از او، روی تنش بمانم و شاید ضربان دلش را زیر گوش و انگشتانم حس کنم. چیزهای خطرناکی میخواهم، چیزهایی که مطمئنا برای من درست نیستند، چیزهای عجیبی که قصد کشف کردنشان را ندارم.
برخلاف همواره، اینبار میخواهم آرام پیش بروم. جدا از اینکه حوصلهی شور و هیجان ندارم، میخواهم به این نیاز کوچکم که خواهان نزدیکیست، فقط کمی اهمیت بدهم.
زمزمهی آرام دریا، حواسم را از سفیدی قفسهی سینهاش پرت میکند:
– کاش میتونستم جور دیگه حالتو خوب کنم.
پوزخند میزنم، هیچکس توانایی خوب کردن حال من را ندارد، خودم نمیخواهم! خوبی که بقیه میگویند، چیزی نیست که من بخواهم.
احساس کردن چیزها، قطعا چیزی نیست که بخواهم.
– زیاد حرف میزنی دریا.
دکمه و زیپ شلوارش را باز میکنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن