از لمس انگشتان داغش دور بازوی برهنهام، آشوب میشوم. معدهام میجوشد و حالم بهم میخورد.
از لای دندانهای چفت شدهام میغرم:
– کی بهت اجازه داده بهم دست بزنی؟ ولمکن.
حلقهی دستانش دور تنم محکمتر میشود.
– جات اینجاس دختر خوب، اشتباه از من بود، مسیرو عوضی رفتم، نباید یهسری حرفا و حرکتارو میزدم اما ماهی رو هروقت از آب بگیری تازهاس.
نفسهای گرمش پشت لبم پخش میشوند و نگاهش هم از نگاههایم پایین و روی لبهایم میآید. دستهایم را بینمان قرار میدهم تا فاصلهای هرچند اندک ایجاد کنم. سرم را عقب میکشم تا از بوی خوش نفسش عق نزنم.
– تقصیر منه که همونموقع تکلیفو مشخص نکردم ولی من نمیتمایل داشتم به یه بچه تجاوز کنم دریا!
تخت سینهاش میکوبم تا عقب بزنمش اما او همچنان به تنم چسبیده. مستاصل مینالم:
– ولمکن حالم بده.
اخم ظریفی میکند:
– چرا؟ تو که خوب بودی؟
خدایا این قلب آشوبه در واکنش به آغوش امن گذشتهام چیست دیگر؟
صورتم درهم میشود و بینیاش را که در موهای نمدارم فرو میبرد، بیاختیار عق میزنم. رهایم میکند، عقب میکشد و با نگاهانی گسرخوش میگوید:
– خوبی؟
سراسیمه به سمت سرویس میروم، اصلا خوب نیستم! نمیتوانم این مرد را همسر ببینم، چه کنم؟ چرا نمیفهمد؟
#سیصدوهشتادویک
سرم را در توالت فرنگی فرو میبرم. در معدهی خالیام چیزی جز زردآب برای بالا آوردن وجود ندارد.
امیرعباس همچنان که آوایم میزند، به دنبال من، وارد سرویس میشود و با متوجه شدن من پخش شده روی سرامیکها دلواپس کنارم مینشیند:
– دریا؟ این چه وضعیه؟ دیشامگاه چی خوردی؟
موهای نمناکم را از شانههای برهنهام کنار میزند و بالای سرم دم اسبی نگه میدارد. عق میزنم و هرچه زردآب بالا میآورم، حالم بهتر نمیشود.
کمرم را ماساژ میدهد:
– نچ، دریا جان؟ منو ببین عزیزم، تو که خوب بودی آخه. خوبی؟
وقتی هرچه عق میزنم، چیزی بالا نمیآورم، سر بالا گحرکت کرده و با نگاهانی که از اشک تار میبیند، در نگاهان دلواپسش خیره میشوم.
– خوب نیستم. دارم میمیرم.
نگاهانش نرمتر میشوند، موهایم را نوازش میکند. شلنگ را جلو میآورد تا صورتم را تمیز کند:
– منکه نمیذارم، من برای دخترم جلوی همه وایمیستم! خودتم میدونی، مگه نه؟
اشک جمع شده در نگاهانم، روی صورتم میچکد و ناله میکنم:
– ازم نخواه!
موهای خیس و چسبیده به پیشانیام را عقب میزند و خواستهام را نامشاهده کرده میگیرد.
– پاشو عزیزم، پاشو صورتتو بشور، میریم دکتر.
دست زیر بازویام میاندازد و من حولهی شل شده دور سینه ام را سفت میچسبم، خودم هم قصد قد بلند شدن ندارم! او میایستد و از بالا نگاهم میکند، اتصال نگاهمان را قطع میکنم و پچ میزنم:
– نیازی به دکتر نیست! من نمیتونم تو بغل بابام عاشقی و علاقهای که تو میخوای رو حس کنم. تو بابا که نه، تو همهکس منی ولی محبتم نیستی امیر! نگرانمی؟ بهم فضای نفس کشیدن بده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن