کوروش از نظر باجی بار دیگر بی تربیت شد و غرید :
– دِ اگه تو عین این زنای شوهر مرده هی برا من آه و ناله نکنی منم مجبور نمیشم شر و ور به هم ببافم …
نادر کلوم آخر ؟
با این حرفش یعنی اینکه حوصله اش سر حرکت کرده میخواهد که تماس را قطع کند نادر ولی بهم ریخته تر از این حرف ها بود انگار !
– دخترشو چیکار کردی ؟
گیج شد .
از کدام دختر حرف میزد ؟
تنها دختری که به تازگی حالش را گحرکت کرده بود دختر سیامک بود .
حدس زد نادر دوباره در مورد آن موضوع حرف میزند کلافه و کم حوصله دستی به پشت گردنش کشید .
– پوووف نادر تو هنو قفلی زدی رو افریطه ی سیامک..؟
بابا اون جونور هیچیش نمیشه .
به جون تو میگم انگشتمم بهش نخورد .
گرچه دختره میتمایل داشت اما منو که میشناسی .
تفم تو صورت همچین جونوری نمیندازم .
از بابت باباشم خیالت راحت تخم پِیِ من اومدنو نداره …
از این بحث تکراری خسته شده بود و با این حرف ها می تمایل داشت که نادر هم بیخیال این موضوع شود اما نادر دوباره حرفی زد که او اصلا ربطش به بحث خودشان را نمیدرک کرد.
– همایون چی ؟ …
اونم تخم اومدن پی تو رو نداره ؟
یا نه شاید داداش بزرگه دختره بیاد سراغت هوم…؟
از این رمزی حرف زدن و بی ربطیش اعصابش به هم ریخت .
تلفن را از روی طاقچه چنگ زد و روی زمین قرار گرفت .
به دیوار تکیه داد و زانوهایش را جمع کرد تا بتواند آرنج هایش را روی آن بگذارد .
احتمالا چرت و پرت های نادر تمامی نداشت.
– میگم داداش میخوای آدمیزادی بحرفی منم یه چی حالیم شه این وسط یا بی خیالِ غضبِ باجی بشم تلفنو خورد کنم هوم…؟
نادر میاطلاع داشت که وقتی کوروش انقدر آرام تهمشاهده کرد میکند یعنی چیزی به فورانش نمانده .
اگر زمان دیگری بود با برادرِ کله شقش جاده می وارد شد اما این بار چنان گندی بالا آورده بود که با هیچ تدبیری نمیتوانست درستش کند .
– دارم میگم تو رو چه به دخترِ همایون ؟
اصلا تو اونو کجا متوجه شدیش ؟
برای چی با آدمای همایون درافتادی ؟
برا چی زدی ناکارشون کردی؟
پا رو دمت گذاشتن ؟
توام آدمشون کردی ؟
همه اینا درست..
دِ برا چی دخترشو دزمتوجه شدی اونم نصف شامگاهی ؟
تو میدونی چیکار کردی کوروش ؟
میدونی با کیا درافتادی ؟
دخلت با دخترِ این اژدها چیه ها ؟
حرف بزن احمق .
بگو اشتباه گحرکت کردن فقط یه زری بزن…
نادر پشت تلفن فریاد میزد و از او میمیل داشت که چنین چیزی را تکذیب کند .
دهان باز کرد تا درشتی بارِ برادرِ دیوانه اش کند .
آخر او را چه به دزمتوجه شدنِ دختر جماعت ولی بهیکباره چیزی درون سرش جرقه زد .
دیدهانش گشاد شد و دهانش باز ماند…
باورش نمیشد.
نادر داشت در مورد آن دخترکِ مرموز و وحشی که مخفیانه وارد ماشینش شده بود صحبت میکرد؟
دختری که فکر میکرد فراریست و حدس زده بود که از آن بچه سوسول هایی است که دم به دیقه شکست عشقی میخورند و برای جلب توجه ماهی یه بار از خانه فرار میکنند دختر همایونِ حشمتی خواهرِ هیراد حشمتی بود؟
به آن چهره معصوم به هیچ عنوان نمی خورد هم خون آن دو افعی باشد .
ولی بهیکباره انگار که همه چیز برایش روشن شد .
راهی شدار دخترک …
آن نترس بودن …
آن وحشی بودن …
آن گستاخیِ کلامش …
حالا میفهمید که چرا این دختر با بقیه هم جنسانش فرق دارد .
حدسش را زده بود که این دختر از قماش خودشان باشد اما حتی ذره ای نمیتوانست احتمال این را بدهد که او…دختر همایون…؟
نادر پشت تلفن داشت گلو جر میداد و او عین خیالش نبود .
– اوففف پس اون تیزی سر خود توله ی اون افعی بوده؟
با خود زمزمه کرد اما نادر گوش داد و تا مرز سکته پیش رفت .
اگر میخبر داشت با فرستادن برادرش او را درون هچلِ بزرگتری میندازد ترجیح میداد کوروش همان وحشیِ بیرحم باقی بماند تا یک جنازه روی کف دستش .
وقتی حرف زد صدایش بیش از حد ضعیف بود.
– فقط لشتو بیار تهران کوروش…
ساعد هر دو کف دستش را روی فرمان گذاشته روبه جلو خم شده و روی آن شئ براق و زینتی متمرکز شده بود .
گردنبند دلی شکلی که یک سمتش نگین کاری شده و سمت دیگرش ساده و آیینه مانند بود .
جنسش احتمالا از طلا سفید بود و نگین هایش تمولی الماس .
کاملا مشخص بود که پول زیادی بابتش پرداخت شده .
برادرش نادر در کار جواهرات و عتیقه جات بود و بسیار از کلکسیونرهای معروفِ چند کشور مشتریش بودند و او از بچگیش یاد گراهی شده بود اصل را از بقلب تشخیص دهد .
بی شک این گردنبند بی نهایت گران قیمت بود!
هنگامی که برادرش از او میل داشت به تهران برگردد می خبر داشت که طبق معمول نادر قضیه را بیش از حد جدی گراهی شده .
قلبش ضربان گحرکت کرده بود ولی نه از ترسِ روبرویی با همایون و پسرش .
از کودکیش دقیقا در دل خطر بود و درست مثل جوان های هم سن و سال خودش هم عاشق هیجان و به چالش کشیدن تمام دنیا
به قول نادر کله خر و غد بود و احساس میکرد اگر از چیزی یا کسی بترسد با کف دستان خودش غرورش را خاک کرده است .
باجی هر چقدر اصرار کرد تا دلیل حرکت کردنش را توضیح دهد چیزی بروزگار نداد و فقط یک جمله گفت :
– یه کاری پیش اومده عزیز…
باز میام پیشت…
نگاهش را بار دیگر به گردنبندی که از آیینه جلو آویزان کرده بود داد .
وقتی داشت توی حیاط با عزیزباجی خداحافظی میکرد شئ براقی در گوشه حیاط نظرش را جلب کرد .
به سمتش که راهی شد چشمش به گردنبندی دل شکل افتاد .
چرایش را نفهمید ولی انگار کسی به او گفت که آن گردنبند را بردارد .
باجی برای آوردنِ قرآن راهی شده بود .
اول میل داشت از او بپرسد .
شاید مالِ یکی از دختران روستا بود که برای سر زدن به باجیش آمده و اتفاقی گمش کرده ولی همین که باجی از منزل بیرون آمد گردنبند را داخلِ جیبش گذاشت ..
انگار حسی در مورد آن شئ به او هشدار میداد .
شاید قلبیلش این بود که از همان نگاه اول فهمید که جواهری بی نهایت قیمتی است و مردم روستا آنقدری دروارد شد نداشسریع تا بتوانند چنین چیزی را برای همسران یا دخترانشان خریداری کنند…
– آقا تموم شد…
با صدای مسئول پمپ بنزین دیده از گردنبند گراهی شد .
کارتش را به مرد داد تا پول بنزین را حساب کند .
باید هر چه بهسرعتتر به تهران میرسید …
* همتا *
سرتا پایش میلرزید .
شاید از ترس
شاید از خشم و نفرت
شاید از دلخوری و غم
بار دیگر نگاهش را به دیدهانِ عوضیِ روبرویش داد و لرزشش بیشتر شد .
این بار فقط و فقط دلیلش ترس بود
– خب دختر کوچولومون حسابی ماجراجوییش گل کرده.
درسته …؟
هیراد…برادرِ بزرگترش
مردی سی و هشت ساله
با چهره ای به سختیِ سنگ
نگاهانی به سردی یخ
با سینه ای خالی از دل
ملقب به آدمخوار…
از او در حد مرگ میترسید
– نمیخوای به خان داداش یه بغل بدی پیشی کوچولو…؟!
دستانش را به عنوان در آغوش کشیدنِ همتا باز کرده و بر خلافِ لحن آرامش با دیدهانی عصبی منتظر بود .
چاره ای جز اطاعت نداشت .
این مرد هومن نبود که با او کل کل کند و اگر زد همتا هم چنگ و دندان بیندازد .
او هیرادی بود که جلوی دیدهانش گوشِ یکی از افرادش را به خاطر نگوش دادنِ به موقع کف دستورش بریده بود
نگاهی به کیارش انداخت که با نگاهانی مضطرب نگاهش میکرد .
نفس عمیقی کشید شاید لرزشش کم شود اما انگار هیچ تاثیری نداشت .
با زانوهایی که میلرزید جلو حرکت کرد و سعی کرد هنگامی که در آغوشِ برادرش فرو می رود چهره اش از انزجار جمع نشود .
هیراد یکی از کف دستانش را دور شانه همتا و دیگری را پشت گردنش گذاشت و او را محکم به خود فشرد .
– هووممم دخترِ خوب…
با دهان نفس میکشید تا بوی ادکلن هیراد حالت تهوع اش را بیشتر نکند .
از صبح داخل ماشین بود و وقت نهار کیارش هر چه اصرار کرد هومن ماشین را نگه نداشت و فقط هنگام بنزین زدن یک کیک و شیر کاکائو برایش خرید .
سرش روی سینه برادرش بود و بر خلاف دل خودش که دیوانه وار میزد انگار که واقعا هیراد دلی نداشته باشد هیچ صدایی را نمیشنید و این بیشتر او را میترساند…
– حتما جوجه کوچولوم خستست
آخه حسابی بدو بدو کرده
با اون مغز کوچولوش نقشه کشیده
آدم اجیر کرده
میدونی انگار عرضه ی تو بیشتر از هومنه
باید تو رو بزارم جای اون تنه لش..
– داداش…
صوتی ترسان و دلخورِ هومن ذره ای برایش اهمیت نداشت .
انگار برای هیراد هم اصلا مهم نبود .
موهایش با حالت خشنی توسط برادرش نوازش میشد .
اگر وقت دیگری بود از این آغوش و از این لمس فرار میکرد ولی با متوجه شدن حرفِ هیراد جان از تنش رفته بود انگار…
منظورش از آدم اجیر کردن را ندرک کرده بود اما حدس میزد که هیراد از سرگرد خبر دارد و این برای همتا یعنی پایانِ زندگیش آن هم بدون گرفتن انتقام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن