رمان به شیرینی مرگ پارت ۱۲

نمی توانست ذهنش را منحرف کند باز هم همان حال مزخرف بعد از هر بیداری…

متنفر بود از حس ناامیدی و عذابی که بعد از هر خواب نصیبش میشد .

بعد از گذشت چند ماه باز هم هر وقت که از خواب بیدار میشد برای لحظه ای همه چیز یادش میراهی شد و انتظار داشت مثل اغلب اوقات وقتی دیدهانش را باز میکند مادرش را در حال نوازش موهایش و زمزمه آهنگی دلربا ببیند .

ولی این حس چند ثانیه بیشتر طول نمیکشید و با یادآوری اتفاق وحشتناک چند ماه اخیر واقعیت آواری میشد و روی سرش فرو می ریخت…

حالت تهوع امانش را بریده بود .

هر آن امکان داشت وسط ماشین آن مردک روانی بالا بیاورد .

با رد کردنِ پیچ دیگری برای چندمین بار سرش محکم به شیشه در ماشین خورد .

آخ ملایمی از بین لبانش بیرون وارد شد .

قلبش میتمایل داشت محل درد را کمی با کف دستش مالش دهد ولی به خاطر سرعت بی نهایت بالای کوروش جرئت نمیکرد دستانش را از کف دستگیره بالای سرش جدا کند .

تنها کاری که ازش برمی آمد دندان ساییدن روی هم بود و چشم غره رفتن به داشبوردِ ماشین.

حتی جرئت نمیکرد نیم نگاهی به مرد وحشتناکِ کنار دستش بیندازد .

نیم ساعتی میشد که جاده خاکی تبدیل به آسفالتی پر از چاله چوله شده بود و از همان لحظه ماشین در حال پرواز کردن بود.

انگار این اشتیاق رفتن و خلاصی کاملا دو طرفه بود .

همتا با متوجه شدنِ شهری که کم کم از دور پیدا شد کمی احساس ساکتش کرد ‌.

ساعت تقریبا هشتِ شامگاه بود و او در شهری کوچک و غریبه بدون هیچ پاما نباید چنین حسی میداشت ولی الویتش فعلا این بود که از شر گاو وحشی کنار کف دستش خلاص شود .

به خاطر ورود به شهر سرعت ماشین کم شده بود و همتا از این بابت خدا را شکر کرد .

انگشتانِ سر شده اش را از دور دستگیره بالای سرش باز کرد .

از بس فشارشان داده بود رد ناخنش کاملا روی کف دستش مشاهده کرده میشد .

در قلب هر چه فحش و بد و بیمسیر بلد بود بارِ مردکِ روانی کرد .

رد ناخن کف دستش را خاراند و به بیرون نگاهی انداخت .

با اینکه شهر کوچکی بود اما حسابی شلوغ به نظر میرسید .

به میدانی رسیدند که دور تا دورش پر بود از مغازه های بزرگ با محصولاتی مثل پسته و گردو بادام و انواع خوراکی ها و سوغاتی ها.

شاید هم این شلوغی به خاطر خرید کردن از این مغازه ها بود!

همتا حدس زد که این شهر احتمالا محل حرکت کرد و رسید مسافران زیادیست ناخودآگاه دقتش بیشتر شد .

حالا که وارد شهری شده بود باید حواسش را بیشتر جمع میکرد .

مطمئنا پدرش و برادرش بیکار نمی نشستند و افرادی را به دنبالش میفرستادند .

او آنها را خوب می شناخت .

هیچ چیز از دید آن دو مرد پنهان نبود و پیدا کردنِ همتا حال هر جای این کره خاکی که میمیل داشت باشد برایشان کاری نداشت .

ماشین های در حال عبور اطرافش را از نظر گذراند .

از آینه بغل پشت سرش را خیره شد .
حتی ماشین های پارک شده کنار خیابان را هم نیم نگاهی میکرد .

از هر کدامشان که عبور میکردن نفس راحتی میکشید .

وقتی ماشین متوقف شد تازه یادش آمد که هنوز کنار این مردِ وحشی و برآشفتهست!

با مشاهده کردنِ اتوبوس های روبه رویش ابروهایش بالا پرید .

او را به ترمینال آورده بود!

ناخوداگاه سرش را به سمت کورش چرخاند و متعجب نگاهش کرد .

توقع چنین کاری را از او نداشت یعنی بیشتر احتمال میداد همین که به شهری رسیدند او را از ماشین به بیرون پرت کند !

خوب البته از آن مرد عصبانی چنین توقعی داشت.

کوروش ولی بدون نیم نگاهی سرش را به صندلی تکیه داده بود و چشمانش را بسته بود.

دیگر شباهتی به آن طوفان خشمگین نداشت .

همتا درک کرد که این حرکت یعنی هررّی برای همین بدون هیچ حرفی کمربندش را باز کرد و از آن ماشین غول پیکر پیاده شد .

همین که در بسته شد صدای جیغ لاستیک ها کشیده شد.

همتا ناز حرکت ایستاد تا دور شدنِ ماشین را ببیند .

به سرعت پشت کرد و به سمت ترمینال به جاده افتاد .

موهایش را پشت گوشش فرستاد تا بهتر اطرافش را ببیند .

وقتی هیچ چهره آشنایی نمشاهده کرد کم کم لبخند کمرنگی روی لبانش قرار گرفت.

نفس عمیقی کشید .

با اینکه بوی دود اتوبوس ها باعث شد سرفه اش بگیرد ولی انگار داشت برای اامان بار بهترین هوا را نفس میکشید .

فقط نیاز به یک تماس تلفنی داشت و قرار گذاشتن با آن مرد .

گردنبند را تحویلش میداد و با لذت نابودیِ آن عوضی ها را میمشاهده کرد حس میکرد با این کار روح مادرش به آهستهش میرسد .

با نگاه چند مرد و زن روی خودش کمی معذب شد .

تیپش مناسب چنین شهر کوچکی نبود و این را از نگاه های بعضی ها می شد فهمید .

کلاه سوئیشرتش را جلوتر کشید و موهایش را مجدداً پشت گوشش فرستاد ولی به ثانیه نرسید که مجدداً پخشِ صورتش شدند.

حرصش گراهی شد .
از جنسشان متنفر بود .

درست همانند موی گربه بی نهایت لخت و بی حالت .
هیچ تِل و گل سری روی موهایش نمیماند .

حالا که مادرش نبود تا قربان صدقه زیبایی تار به تارشان برود در اامان فرصت همه را از ته میزد.

از درب شیشه ای گذشت و وارد سالن کوچک ولی شلوغِ ترمینال شد .

با کمی نگاه کردن به اطراف توانست مسئاما که پشت باجه ای تمولی چوبی جای گرفته بود را ببیند .

به سمتش راهی شد .
مردی میانسال بود و موهای فرق سرش کاملا ریخته بود .

داشت چیزی را روی برگه زیر کف دستش یادداشت میکرد .

همتا سرفه کوچکی کرد تا خشکی گلویش کمی برطرف شود.

– ببخشید آقا…

مرد سرش را از روی برگه بلند کرد و بی حال و خسته به همتا چشم دوخت.

– تا ساعت یازده شامگاه بلیط نداریم خانوم.
یا توی سالن انتظار بشینید یا بلیطتون و رزرو کنید و برید اما باید یه ربع قبل حرکت اینجا باشید …
ممد په کو این چایی…

طوطی وار جملاتی که احتمالا روزگاری صدبار تکرار میکرد را تحویل همتا داد و جمله آخرش را چنان داد زد که گوشش سوت کشید .

پسری کم سن و سال دوان دوان به سمت میز آمد و از داخل سینی کثیف و چرکی یک لیوان بزرگ چایی روی میز گذاشت.

همتا مجدداً نگاهی به اطراف چرخاند .

دروغ نبود اگر اعتراف میکرد که از ترس در حال مرگ است .

تلفن درست روبه رویش روی میز بود .

فقط کافی بود آن شماره را بگیرد و گردنبند را تحویل دهد .

یعنی تا به آن لحظه تنها آرزویش همین بود ولی حالا که در موقعیتش قرار گحرکت کرده بود انگار که اعضای بدنش یاریش نمیکردن.

دلش انتقام میتمایل داشت و تک به تک آن عوضی ها باید تقاص گناهانِ بی شمارشان را پس میدادند.

مرگ کمترین مجازات بود برایشان .

با این کارش نزدیکترین کسانش را هم از بین میبرد.

پدرش
برادرانش
حتی کیارش…

با فکر به کیارش بیشتر مردد شد .

به پدر و برادرانش ذره ای اهمیت نمیداد .

آنها موجوداتی پست و بدذات بودند که چیزی جز قدرت و پول برایشان اهمیت نداشت اما کیارش فرق میکرد .

او بود که گهگاهی حمایتش میکرد در واقع تنها فردی بود که در خانواده پدریش با او مهربان بود.

– خانوم سوال دیگه ای دارید؟؟

با صوتی مرد به خود وارد شد .
داشت چکار میکرد !
مردد شده بود؟
یعنی به خاطر پسر خاله ناتنیش داشت از خون مادرش میگذشت !؟
چقدر احمق!

گلویی صاف کرد .
اخمی از افکار مزخرف چند لحظه پیشش روی پیشانیش جای گرفت .

یک قدم محکم و بلند به سمت میز برداشت .
با فکر به مرگ مادرش ترمتوجه شدش دود شد انگار…

– میتمایل داشتم اگه بشه یه تماس تلفنی داشته باشم …
آمممم یعنی…
موبایلم افتاد زمین و شکست منم اینجا مسافرم.
یه لحظه بیشتر طول نمیکشه…

وقتی چهره بی میل و مشکوک مرد را دید مجبور شد در مورد موبایل و مسافر بودنش دروغی سر هم کند .

نمی میل داشت چنین شانسی را به هیچ عنوان از دست بدهد .

آهسته آب دهانش را قورت داد و سعی کرد بهترین تبسمش را تحویل مرد بدهد تا خیالش را راحت کند .

انگار تبسمش کارساز بود چراکه چهره مرد کمی نرم شد .

تلفن را به سمت همتا هول داد :

– بفرما…

همتا به لحن خسته و بی میل مرد اعتنایی نکرد.

این بار وقتی که تبسم زد کاملا واقعی بود .

سعی کرد هیجانش را کنترل کند اما وقتی که گوشی را برمیداشت کف دستش به طور واضحی میلرزید ..‌.

قبل از اینکه شماره را بگیرد چند نفس عمیق کشید و بعد شروع به شماره گیری کرد .

تا جایی که سیم تلفن اجازه میداد از میز دور شد .

سعی کرد جوری بایستد که صورتش جلوی متوجه شد مرد نباشد .

هر بوقی که میخورد انگار چند دوز آدرنالین وارد رگهایش میکردند .

صدای خشن و زمخت سرگرد را که گوش داد تقریبا از جا پرید.

– الو بفرمایید…

نفس نفس میزد و زبانش بند رسیده بود .

کف دست خودش نبود.

این تماس را قرار بود مادرش بگیرد نه او .

صوتی سرگرد این بار با هوشیاری که به شخصیتش میخورد همجاده بود.

– دختر تویی؟

حدس زده بود که همتا پشت خط است .

حق هم داشت شماره اش را هر کسی نداشت و با اینکه ضد رهگیری بود باز هم انقدر باهوش بود که اسمش را پشت تلفن نبرد .

در قلبش تشری به خودش زد و با صوتی محکمی اظهار کرد :

– بله خودمم…

صوتی نفس عمیقی که سرگرد کشید را متوجه شد .

احتمالا به خاطر اینکه دیگر امیدی به زنده بودن همتا نداشت .

به احتمال زیاد به این نتیجه رسیده بودند که او هم همچون مادرش در آن مثلا سانحه آتش سوزی کشته شده

– امانتیم پیشته…؟