#به_شیرینی_مرگ
#پارت1
پر از خشم بود ، پر از عصبانیت.
قلبش شکستن میمیل داشت ؛ فریاد زدن ، فحش دادن…
نه با اینها آرام نمیشد ؛ قلبش خون ریختن میتمایل داشت …
یکبار دیگر به صفحه لبتاب نگاه کرد و برای شکنجه بیشتر خودش فیلمی که برایش فرستاده بودن را پلی کرد …
مشاهده کرد و حرص خورد.
گوش داد و دیوانه شد…
دستانش را روی میز گذاشت و سرش پایین افتاد…
پر از غم زمزمه کرد:
-حقمه …
خودم کردم…
خود لعنتیم اینجوری بار آوردمش …
با جیغ بعدی دخترِ داخل لبتاب دیگر تاب نیاورد و هر چه که روی میزش بود را با عربده بلند و خشمگینی روی زمین پرتاب کرد.
رگ گردنش بیرون زده و همانند ستونی سرخ رنگ شده بود …
انگار که تمام خون بدنش در همان نقطه جمع شده …
– سااولیااان…
چنان عربده کشید که مرد بیچاره خود را به داخل اتاق رئیسش پرتاب کرد.
کم پیش نیامده بود که خشم اربابش را ببیند ولی از یک ساعت قبل که با حالتی آشفته به عمارت آمده بود دم به دم به خشمگینتش افزوده میشد ؛ طوری که در طول پنج سالی که برای او کار کرده او را چنین خشمگین نمتوجه شده بود …
با آوای محتاطی بهسرعت جواب داد :
– بله رئیس…
قفسه سینه اش تیر میکشید …
چیزی داخل رگهایش قل قل میکرد.
به احتمال زیاد خونش از شدت برآشفتهت در حال جوشش بود.
با صوتیی دورگه در حالی که سمت چپ سینه اش را ماساژ میداد گفت:
– یکی رو بفرست دنبال اون تن لش بگو نادر گفته تا یه ربع دیگه باید عمارت باشه…
دیدهان مرد با این حرف رئیسش گمسرور شد و با تته پته اضافه کرد:
– ر…ئیس منظورتون…کوروش خانِ؟
نادر خسته روی تنها صندلی که واژگون نشده بود جای گرفت و سرش را به نشانه مثبت تکان داد …
سولین آب دهانش را قورت داد و ساکت بیان کرد:
– اما ایشون راهی شدن به ویلای فشم و بیان کردن که تا دو روزگار کسی مزاحمشون نشه…
با این حرفش نادری که سعی میکرد خود را ملایم کند مجدداً عصبانی شد خم شد و شیشه نیمه خالی نوشیدنی روی زمین را برداشت و با فریاد به سمت مرد پرتاب کرد.
– مرتیکه وقتی میگم باید تا یه ربع دیگه اینجا باشه …
یعنی بااااااید بیاد حالا هر قبرستونی که هست…
اگه نیومد به زور بیارینش حالام از جلو دیدهام گمشو تا یه بلایی سرت نیاوردم…
مرد که به زور از برخورد بطری با سرش قصر در رفته بود سریع دیدهی گفت و از اتاق رئیسش بیرون حرکت کرد…
بهسرعت بی سیمی که همواره به کمرش وصل بود را برداشت و قبل اینکه کف دستور نادر را به افرادش منتقل کند زیر لب نالید :
– آخه مگه اونو نمیشناسه؟
میگه برو به زور بیارش…
کی رو ؟
جلادو به زور بیارم؟
دِ مگه میتونم؟
اصلا مگه هست همچین آدمی که بخواد اون جونور رو به زور وادار به کاری بکنه…
خاموشی بدی داخل ماشین حکم فرما بود.
اگر کسی از دور شاهد قضیه می بود با متوجه شدن چهار مرد قوی هیکل در کت و شلوارهای یک کف دست مشکی ؛ با خود فکر میکرد که هیچ کس حریف آنان نخواهد شد و آنها اصلا با واژه ی ترس بیگانه اند …
اما این فقط ظاهر قضیه بود.
فقط خدا میدانست که چه آشوبی در دل این چهار مرد درشت جثه به پاست …
فولاد برای چندمین بار به چهره رئیسش خیره شد و دهان باز کرد تا حرفی بزند اما با متوجه شدن صورت درهم اش منصرف میشد و به رانندگیش ادامه میداد …
تقریبا نزدیک ویلا بودن و سرعتشان به خاطر پیچ و خم جاده کمی کم شده بود.
ناگهان پرویز که مردی تاس بود و بی نهایت عضله ای از صندلی عقب رو به سامان کرد و با صوتیی دلواپس که اصلا به هیبتش نمیخورد اظهار کرد:
– آخه نادر خان چی پیش خودش در ذهنش گذرانده…
مگه نمیدونه کسی حریف اون هیولا نمیشه …
چطور توقع داره ما به زور با خودمون ببریمش به جون ننم همه مون رو درسته قورت میده…
انگار که با این اعتراض پرویز زبان رضا که بغل کف دستش قرار گرفته بود هم باز شد چون با حالتی آشفته بیان کرد:
– پرویز راس میگه سولین.
اون کله خر بفهمه براش قشون کشی کردیم همه مونو نفله میکنه…
سولین پوف کلافه ای کشید و سری تکان داد :
– کاری ازمون برنمیاد …
یادتون که نراهی شده ما برای نادر کار میکنیم و باس کف دستورات اونو اجرا کنیم …
فولاد فرمان را محکم بین مشتش فشرد و همانطور که یک نگاهش به جاده بود با لحن ترسیده ای گفت :
– دِ قربونت مگه تو کوروشو نمیشناسی؟
اون یه جورایی رو نادر سواره.
درسته در ظاهر دست راست نادرِ ولی اصل قضیه اینه که تموم این تشکیلات رو انگشت کوچیکش میچرخه.
خودت میدونی اگه قلدری اون نبود نادر بسیار وقت پیش کلاش پس معرکه بود .
بعد انگار که با خودش زمزمه میکند نالید :
– همه مون به فنا رفتیم من میدونم…
سولین اخمی کرد و روبه افرادش غرید :
– ببنمتوجه شد گالتونو…
خیر سرتون خودتونم یه پا گردن کلفتِ خفت گیرین اونوقت عین این پیرزنا قرار گرفتین دارین روضه میخونین…
بعد چشم به جاده دوخت و ملایم بیان کرد :
– ما فقط داریم وظیفمونو انجام میدیم همین…
افرادش میدانستن که با این حرف خودشان را گول میزنند ولی دیگر چیزی هم نگفتند.
گویی چوب دو سر طلا بودن و در نهایت مورد خشم فردی قرار میگحرکت کردن ؛ یا نادر یا کوروش ولی همه در قلب بین بد و بدتر قلبشان میتمایل داشت بد یعنی نادر را انتخاب کنند…
آخر لامصب شاید از زیر کف دست او زنده بیرون بیایند اما کوروش؟
امکان نداشت…
هر جنبنده ای که با آن جانور برخورد کرده بود میدانست که او اول میکشد بعد از جنازه طرف میپرسد که قلبیل خطایش چه بوده.
حالا با چه جرعتی میخواستند آن هیولا را به زور به تهران و نزد نادر ببرند خودشان هم مانده بودند…
ا دو بوق کوتاه و یک بوق قد بلند به سرایدار فهماندن که خودی هستن.
در مشکی ویلا به سرعت باز و بعد چهره متعجب و کمی وحشت کرده پیرمردی پمشاهده کردار شد.
فولاد ماشین را داخل برد ولی قبل اینکه پیرمرد از کنارشان برود جلوی پایش ترمز کرد و شیشه ماشین را پایین کشید…
پیرمرد بهسرعت متوجه شد و در حالی که پر از استرس کلاه نمدیش را روی سرش جابه جا میکرد به سمتشان راهی شد.
همین که کنار فولاد رسید بیان کرد:
– جانم آقا کارم داشتین؟
فولاد نگاه منتظری به سولین انداخت و بعد زیر لب جوری که کسی نشنود گفت:
– ازش بپرس حال و احوال اون هیولا چطوریاس …
سولین به خاطر این خودسریِ فولاد اخمی کرد ولی در قلب اعتراف کرد که بدفکریم نیست.
حداقل متوجه میشوند که قرار است با چه چیزی مواجه شوند.
رو به پیرمرد کرد و با لحنی جدی جویا شد:
– کوروش خان داخله دیگه؟
پیرمرد سرش را تکان داد و بعد قبل اینکه حرفی بزند طوری اطرافش را از نظر گذراند که انگار قرار بود هر لحظه کسی یا چیزی به او حمله کند.
سرش را به سمت شیشه ماشین خم کرد و آهسته بیان کرد :
– بودنش که هست آقا …
ولی خب راستش مهمون دارن…
منظور از مهمان داشتن همان چیزی بود که هر چهار مرد حدسش را میزدن.
کوروش همواره همین بود.
لا قید بودن و خوش گذرانی یکی از تفریحاتش بود و هر کسی که او را میشناخت میاطلاع داشت که نباید در این مواقع مزاحمش شود…
فولاد هموقت که ماشین را به داخل حیاط میراند سری از روی تاسف تکان داد…
– پس حسابمون رسیکف دست…
از ماشین پیاده شدند ولی کسی دل جلو راهی شدن را نداشت.
میدانستن تا الان سرایدار با تلفن ورودشان را اطلاع داده است …
چهار مرد نگاهی بین هم رد و بدل کردن که شاید به این معنا بود که چه کسی میخواهد اول وارد ویلای روبه رو که حکم یک بمب ساعتی را دارد شود …
سامان سری از روی تاسف تکان داد و هموقت که به سمت در ورودی از قبل باز شده میرفت زیر لب غرید :
– خیس نکنید خودتونو تن لشا…
تقه ایی به درب ورودی زد و بعد وارد شد.
باید راهرو کوچکی را رد میکرد تا به پذیرایی میرسید…
صوتی پای افراد بی خاصیتش را پشت سرش میشنید.
جادهرو را که رد کردند اولین کسی که متوجه شدن یک زن نیمه برهنه در حال ریختن نوشیدنی داخل چند جام بود…
با شناختی که از کوروش داشت میخبر داشت که فقط همین نیست و احتمالا یکی یا دوتای دیگر از این زنان را می بیند.
قبل از اینکه بخواهد پذیرایی را برای پیدا کردن کوروش از نظر بگذراند با لذت نگاهی به پاهای لخت و سینه های نمایان زن زیر ربدوشامبر کوتاه و شل و ولش انداخت …
میدانست که کوروش هیچ حس مالکیتی روی زنانی که با آنها وقت میگذراند ندارد.
بر خلاف زنان که با یک بار هم آغوشیش میمیل داشتند به رقیبان بی شمارشان نشان دهند که دیگر او مال آنهاست اما تا به حال هیچ زنی نتوانسته این مرد را به دام بیندازد …
نگاهی دور سالن انداخت و بالاخره متوجه شدش.
روی کاناپه لم داده بود فقط با یه لباس زیر.
کف دستانش را روی پشتی کاناپه انداخته بود و سرش را به عقب تکیه داده و دیدهانش بسته بود گویی که چند ساعت است که خواب است.
دختری خود را به بدن برهنه کوروش چسبانده بود و با کف دست ظریفش عضلات سفت و تکه تکه شکم او را نوازش میکرد و انگار که خودش از این کار بیشتر لذت میبرد.
دختر اولی که در بدو ورودشان مشغول ریختن نوشیدنی بود سمت دیگر کوروش جای گرفت و با زبانش مشغول لیسیدن گوش و گردنش شد.
چهار مردی که شاهد این صحنه بودن به زور جلوی نفس نفس زدنشان را گراهی شده بودن ولی آن مردی که توسط آن دو لعبت در حال ستایش بود انگار که فقط دو مگس مزاحم را دارد تحمل میکند…
چند وقتی بود که نادر بد به پروپایش میپیچید و یک مشت و لگد پرانیِ حسابی برادرش را سر جایش می نشاند اما قبل آن نزدیک به هفده ساعت خواب را نیاز داشت…
صوتی تک سرفه ضعیف سولین را شنید.
از جایش حتی یک سانتم تکان نخورد.
میاطلاع داشت که احتمالا هر چهار مرد روبرویش مثل سگ هراسیده اند.
همانطور چشم بسته پوزخند صوت داری زد…
دختر سمت چپی زیادی داشت تف مالیش میکرد.
اخمی روی پیشانیش قرار گرفت.
از این کار متنفر بود و قبلا هم به همه ی آنها گفته بود ، ولی باز هم نمیاطلاع داشت چرا یک درصد هم فکر میکردن او از این کار لذت می برد.
اعصاب نداشته ضعیفش به کل نابود شد…
بدون اینکه چشم باز کند کف دستش را از روی کاناپه برداشت و موی دختر را در چنگ گراهی شد.
صوتی آهی که شنید باعث شد پوزخند دیگری بزند.
احتمالا دختر در قلب به قلببری کردنش آفرین گفته و منتظر یک پاداش درست و حسابیست …
با ضرب دختر را به جلو پرت کرد که باعث شد صدای جیغش در سالن ویلا بپیچد.
آن یکی هین کشیدهی کشید و سریع خود را کنار کشید…
سرش درد میکرد و به آوا حساس شده بود.
با صوتی جیغ گوش خراش دختر چشمانش جمع شد و در حالی که به جلو مایل میشد آرنجش را روی پایش گذاشت.
با انگشت شصت و اشاره مشغول مالیدن دیدهانش شد و غرید :
– زهرمااار…پتیاره بهت اضافه کردم از اینکه تف مالیم کنی خوشم نمیاد
بالاخره چشمانش را باز کرد ولی چند باری مجبور شد محکم پلک بزند تا از تاری دیدش کم شود لعنتی بسیار خسته بود…
به زور نگاهانش را باز نگه داشته بود آن هم فقط به اندازه ی یک خط باریک.
حس میکرد اگر بیشتر از این باز کند سرش منفجر میشود.
پوف کلافه ای کشید.
میخبر داشت که یکی از آن سردرد های خرکیش شروع شده …
اهل ناله و این چرندیات نبود اما زمانی که صدای گوشی سامان قد بلند شد ناخودآگاه سرش تیر کشید و در حالی که چهره اش در هم فرو حرکت کرد از بین دندان های چفت شده اش هیسیی دردناک بیرون وارد شد و بعد غر زد :
– آوای اون ماسماسک رو خفش کن …
سرم داره ممیترکه
سولین سریع دیده قربانی اضافه کرد و بدون اینکه نگاهی به مخاطب پشت خط بیندازد رد تماس داد و گوشی اش را سایلنت کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن