رمان به سادگی پارت ۹

– خب بگو حالا

– مامان وحید زنگ زد … میخوان بیان تمایل داشتگاری

– چی ؟ مسخره بازی داری در میاری مولین ؟

– وا… یعنی من عقلم کمه که واسه تو مسخره بازی در بیارم … ؟

– یعنی جدی میخوان بیان خواستگاری ؟ خب تو که میدونی جواب من چیه چرا ناضافه کردی ؟ اینجوری که بد تره بیان بگیم نه …

– خب تو نباید بی قلبیل بگی نه … میان …با وحید صحبت کن … انتظاراتتو بگو …انتظارات اونو بشنو … خاله بازی که نیست … این پسرو بالاخره چند ساله ما میشناسیم …

– بابا من اصلا مدلم مقلب وحید نیست مادر من

– مقلب تو مدل هیچکی نیست … به حال خودت باشی تا آخر ور قلب منی … بزرگ شو فدرا …

– چه ربطی داره … وحید آدم من نیست

– من نمیتونم زنگ بزنم به مادر وحید بگم پسرت آدم بچه ی من نیست … بذار بیان مثل بچه ی آدم دو کلام حرف بزن باهاش بعد نظر بده

این بحثی که با مروارید شروع شده بود و با تمایل داشتگاری تمام را دوست نداشتم … کاش من زودتر از ابراز علاقه ی بامداد و پروانه های در قلب خودم میبیان کردم …

رفته بودم پیش نارین … با آن تیپ اداری … خسته ولی مهربان بیرون وارد شده بود …

– به به … دخترخاله ی گرام چه عجب از این ورا

– سلام بر کارمند نمونه … نارین بیا که کلی کارت دارم

– پس باید بیای من یه مانتو بخرم …معامله پایاپای

– عجبا…باشه بابا بیا …

نارین پدرم را درآورده تا یک مانتوی اداری بخرد … آخر سر روی صنقلبی کافه لروکا آسوده بودیم …

– نارین تو باید به من کمک کنی… یعنی اینکه من نمیدونم و چی بگم ، خودت میدونی و این حرفا نداریم

– اوه اوه پس قضیه جدیه … حالا بگو ببینم

– وحید دوست فرداد پس فردا میخواد بیاد تمایل داشتگاری

– او و و و پس مبارکه … میبیان کردی الان لباس عروسیمم میخریدم دیگه …

– اذیت نکن نارین …

تکه ای کیک در دهانش گذاشته بود :

– خب الان از من چه انتظاری داری ؟

– نارین من خودم احساس میکنم قلبم یه جایی گیر کرده … اما نمیدونم باید یه این احساسم اعتماد کنم یا با عقلم جلو برم … مولینم دیشامگاه میگفت وحید پسره خوبیه و باید بهش جدی فکر کنم … بدجوری سردرگم شدم

– دلت کجا گیر کرده خب ؟

– پیش بامداد … پسر شکوه جون

– خب چرا دودل شدی ؟

– خب چراکه نمیدونم با احساساتم بامدادو انتخاب کنم یا با عقلم وحیدو

– بامدادو چرا دوست داری ؟

– چراکه مردونست …چراکه قابل اعتماده … چون به‌شدت حمایتگره … چراکه همیشه وقتی بهش نیاز داری هست … همواره تو لحظات سخت کنارم بوده نارین … وقتی از پیش بابا اومده بودم له و لورده … وقتی میمیل داشتم کنکور ارشد بدم و همه از دستم ذله شده بودن …فکر کن چند وقت پیش مالک کارگاه بهمون بیان کرد ملکشو میخواد باید تخلیه کنیم … راهی شده بود ملکو خریده بود … همش احساس میکنم یه جای جهان یکی همش مواظبمه … حتی وقتی میتمایل داشتم با فرداد حرف بزنم اون راهنماییم کرد نارین … همیشه هست نارین …

نارین در خاموشی نگاهم میکرد … انگار چند دقیقه بود بی آنکه متوجه باشم در مورد بامداد کنفرانس میدادم …

– فدرا تو جوابت پیش خودته … فقط نمیدونم چرا ترمتوجه شد داری

– چراکه من از خودم و احساسم و درستیش مطمئن نیستم …

– هیچکس هیچوقت اطمینان نداره فدرا … ولی فکر میکنم همین اطمینانی که بامداد تو قلبت میریزه کافی باشه …

– یعنی تو میگی جواب منفی بدم به وحید ؟

– من هیچی نمیگم فدرا … من فقط دارم میگم درسته آدم باید بین عقل و احساسش توازن ایجاد کنه … ولی باید بتونی کف دست از محافظه کاری برداری … هر انتخاب تو طبیعتا عواقب خوب و بدی داره که تو باید بپذیری … نه انتخاب بامداد خوبی محضه ، نه وحید … تصمیمتو بگیر و پاش وایسا فدرا … والسلام

حرفهای نارین مرا یاد خودم و سینا انداخته بود و استاد صدیق … استاد اظهار کرده بود سینا میخواهد در حاشیه ی امن حرکت کند … حالا من داشتم در حاشیه ی امن حرکت میکردم … میتمایل داشتم بین بامداد و وحید آن که امن تر است را انتخاب کنم… حالا که بامداد از علاقه اش اظهار کرده بود… اینطور که میشدم موجودی منفورتر از سینا … بدبختی اینجا بود که برای من حاشیه امن بین احساسم به بامداد و عقلم به وحید مشخص نبود …

… .

دنیا هم از صبح رسیده بود به مامان کمک میکرد … صدبار چیدمان میوه ها را عوض کرده بودند … سرویس چینی و کریستال را عوض کرده بودند … یکی شان غذا میپخت … یکی سالاد درست میکرد و جالب هیچکدام کاری به من نداشتتد …

– فدرا کف دستم بنده گوشی رو بردار

– بله ؟

– بله و بلا … تو خجالت نمیکشی گلدار … من باید از مولینم بشنوم قراره برای تو تمایل داشتگار بیاد ؟ ای خدا منو بکش این روزا رو نبینم …

– اه ه ه ه ادری بابا یه دیقه وا بده … تو چطور خبر شدی ؟

– ای روتو برم من چه جوری خبر شدم … باز به معرفت خاله که به مولینم اظهار کرده … تو که روسیاه کردی هر چی رفاقته …

– آدری بابا شلوغ نکن … خبری نیست که … من جوابم منفیه …میل داشتگاری کاملا فرمالیته است …

– تو غلط کردی جوابت منفیه … بیچاره فکر کردی کی خدا میزنه پس کله اش بیاد تو رو بگیره … خر نشو

– اااا… آدری در جریان نیستی … حالا باید باهات صحبت کنم

– باشه خره … ولی محض اطلاعت من میدونم گلوت پیش بامداد گیر کرده … هاهاهاها

صدای خنده ی آدری … اعصاب کشیده شده و زنگ موبایلم داشت مرا تا مرز جنون میکشید …

– اونو از کجا میدونی ؟ … آدری ترانه داره به گوشیم زنگ میزنه … برم جوابشو بدم دوباره بهت زنگ میزنم

– احتمالا اونم میخواد حالتو بگیره … بعدشم منتظر تماس سارا باش عشقم … بااای

– ادری بمیری … همه ی شهرو خبر کردی …خدافظ

– الو ترانه ؟

– سلام عروس گلم … خوبی خوشگلم ؟

– ترانه مسخره نشو … اعصاب ندارما … تو به آدری قضیه ی من و بامدادو بیان کردی ؟

– فدرا تو خنگی یا خودتو میزنی به خنگی ؟ خب دیوانه با اون حرکات تابلوی شما دو تا که قلب از تو چشماتون میریزه بیرون دور از جونش آدری مگه سندروم داونه که نفهمه … حالا اینکه ما به روت نمیاریم از خانومیمونه

– اره … شما خوبید

– میدونم میدونم … خلاصه که زنگ زدم بگم این بامداد مرد زیستن نیستا … لگد به بختت نزن … جواب بله رو بده برو …

– ترانه تو و آدری اصلا روز خوبی رو واسه شوخی انتخاب نکرمشاهده کردا

– باشه عزیزم … عصبی نشو … میل داشتم استرست کم شه … فدرا

– بله ؟

– میدونی که هر تصمیمی که بگیری فارغ از رفاقتم با بامداد یا هر چیز دیگه ای من بهش احترام میذارم و پشتتم ؟

– واقعا میگی ترانه ؟

– واقعیه واقعی

– مرسی …مرسی …

– باشه گلدار … بی خبرم نذار … خاله رو هم ماچ کن …

سارا هم نیم ساعت بعد زنگ زده بود … حتی اگر تمام اینها شوخی بود دیگر اعصابم کشش نداشت … جواب سارا را نداده بودم …

بامداد اس ام اس داده بود :

– روانشناش کوچک چطوره ؟

– آقای دکتر مهندس چطوره ؟ .

– بد نیست … فقط قلبش یکم واسه یه فسقلی تنگ شده

– حالا میبینیم همو

شاید این بی احساس ترین جمله ای بود که میشد در پاسخ به ابراز احساسات مردانه ی بامداد نوشت … درک کرده بود یک جای کار می لنگد

– باشه عزیزم … مواظب خودت باش

– مرسی

به همین راحتی تمام شده بود … بی آنکه بامداد از جنگ جهانی درونم باخبر شود …

… …

شامگاه که زیر لحاف گل گلی خوابیده بودم انگار چند تن بار از روی دوشم برداشته شده بود … وحید چقدر آقا منشانه پذیحرکت کرده بود نمیتوانم او را در نقش همسر بپذیرم … مثل همیشگی همان وحید خوب و دوست داشتنی بود … حالا که امشب را مرور میکردم میفهمیدم زندگی قصه نیست … قرار نبود وحید به خاطر جواب منفی من کف دست به خودکشی بزند یا به محض اینکه منزل مان را ترک کرد برنامه بریزد برای فردا شب که تنها در خیابان گیرم آورد اسید بپاشد به صورتم یا قصد تعرض داشته باشد … حیات ساده تر از آن بود که فکرش را میکردم … میشد به سادگی میان عقل و احساست انتخاب کنی … حتی اگر بعدها مجبور بودی به سختی عواقبش را بپذیری … زیستن روان بود …

… …

با جهان برای چکاب ماهانه اش هممسیر شده بودم … تمام مسیر تا مطب دکتر را فیلم گراهی شده بود … دیگر جهان هم به خل بازی هایم میخندید … فیلم مستند تهیه میکردم برای موجود کوچک … تمام مسیر را هم روی فیلم حرف میزدم یا از جهان سوال میکردم که صدای مادرش را بشنود …

قلبم میتمایل داشت امروز جمله ی بی احساس دیشامگاه به بامداد را جبران کنم … برایش نوشته بودم :

– بامداد میشه امروزگار بریم کافه شمرون ؟

گوشی را سایلنت کرده بودم … منشی دکتر دنیا از آن بد اخلاق ها بود …

۴۰ دقیقه بیرون اتاق منتظر جهان بودن حوصله ام را سر برده بود … هر ۲ دقیقه یکبار گوشی را چک کرده بودم … بی جواب ماندن پیامم از بامداد هم مزید بر علت شده بود که کلافه شوم …

جهان را رسانده بودم خانه … آخر شامگاه بود و باز بامداد جوابم را نداده بود …

… …

– مولین فردا صبح جوابای ارشد میاد … منو زود بیدار کنیا …

– اگه تو امشب خوابت برد …من بیدارت میکنم

شاید مامان بیشتر از کف کف دستش مرا شناخته بود … یک هفته بود مجدداً دیوانه شده بودم … از همان روزگاری که بامداد جواب اس ام اسم را نداده بود … از فردای همان روز که زنگ زده بودم به گوشی خاموشش … از فرداهایش که در تکرار همان خاموشی گذشته بود … از ترانه ای که میبیان کرد از بامداد خبر ندارد …

.پلک روی هم نگذاشته بودم … ساعت ۱۲ شامگاه بود که کتاب رومن گاری را دست گراهی شده بودم … ورق زده بودم … با روشن شدن اتاق سر قد بلند کرده بودم بی انکه حتی کلمه ای فهمیده باشم …

فکرش را نمی کردم بامدادی تمام مدت امتحان منتظرم مانده بود … امروز بعد از یک هفته بی خبری تنهایم گذاشته … حالا که بیشتر از همواره حضورش را میخواهم … درست بعد از اینکه از حاشیه امنم بیرون آمده بودم … درست بعد از آنکه با احساسم ، با عقلم ، با ترمتوجه شدهایم با تمام وجود او را انتخاب کرده بودم … پایش از حرکت ایستاده بودم …

شماره ی ۲ ی نقش بسته روی اسکرین لپ تاپ اشک بر دیدهان خودم و مامان آورده بود … در آغوش مولین گریسته بودم نه از مسروری دیدن این ۲ ، به خاطر مردی که درست وقتی باید پا به پایم برای این ۲ ی ناقابل خرسندی میکرد صحنه را خالی کرده بود …

حتی فرداد و دنیا که عادت به صبح زود بیدار شدن نداشتند هم زنگ زده بودند … تبریک مردانه ام را فرداد گفته بود … بیان کرده بود بابا اگر بود چقدر افتخار میکرد … فردادی که هنوز پدر نشده خوب پدارنه رفتار میکرد …

هرچه بود … امروزگار با اعلام نتایج باید نتیجه این انتظار مبهم هم مشخص میشد … شماره گراهی شده بودم :

– الو سلام میس فدرای عزیز … خبرو از ترانه گوش دادم … مبارکه … بی صبرانه منتظر شیرینی هستیم

– سلام نیما …حالا شیرینی باشه طلبت

– میبینم که اعصاب هم نداری … این گردن من از مو باریکتر بانو

– نیما شوخیو بذار کنار …از بامداد خبر داری ؟

– اره … حرکت کرده شمال … یکم به هم ریخته بود … شرکتو سپرد به من راهی شد شمال …

هرچه بد و بیراه بود نثار روح بامداد کرده بودم … یک هفته شامگاه و روزگارم را بهم پیوند زده بود … حرکت کرده بود شمال … :

– نیما ببین یه کاری ازت میخوام … به جبران سه ساعتی که تو شرکت معطلم کردی

– بفرمایید …

– منو ببری شمال … تنهایی نمیتونم تو جاده رانندگی کنم …

– باشه … من در خدمتم … شما بیشتر از اینا به گردن من حق نداری …

– تعارفو بذار کنار… پس میام دم شرکت …

مولین را گحرکت کرده بودم … بیان کرده بودم امشامگاه به خاطر قبولی ارشد همه در کارگاه دور هم هستیم … ممکن است دیر وقت به خانه برگردم … تمایل داشته بودم به فرداد و دنیا بگوید فردا شامگاه با آنها شام میخوریم

از همه جا بی خبر قبول کرده بود … گفته بود اگر دیر شد شب تنها بر نگردم … نمیدانست به جای فاصله کارگاه تا خونه قرار است جاده ی شمال تا تهران را طی کنم …

شاید انتخاب بامداد اشتباه بود که حالا پشتم خالی بود … که حالا باید دخترانه هایم را برمیداشتم به جاده میزدم … که حالا باید به مادر عزیزتر از جانم دروغ میبیان کردم …

باورم نمیشد … فدرای گل گلی کنار نیما جاده ی چالوس را طی میکرد در پی بامداد … انگار بسیار هم عاشقانه هایم ساده نبود …

۴ ساعت کنار نیما در ماشین بودم دریغ از چهار کلمه حرفی که بینمان رد و بدل شده باشد … نیما همیشگی همینقدر خوب آنجا که باید سکوت میکرد … ولی شاید هزاران کلمه آماده کرده بودم برای بامداد

میل داشته بودم نزدیک ویلا پیاده ام کند … فهمش ستودنی بود که به رویم نمی آورد … اضافه کرده بود در شهر دوری میزند … هروقت تمایل داشتم میتوانم تماس بگیرم دنبالم بیاید …

انقدر پاهایم را محکم زمین کوبیده بودم درد گرفته بودند … در ویلا را آنقدر محکم کوبیده بودم که درد دست نیز به پاهایم اضافه شده بود …

سیگار به کف دست در را باز کرده بود … ژاماده تر از همواره … بامداد روبه رو تنها صحنه ای بود که انتظارش را نمیکشیدم …

اعصاب به هم ریخته ام بدتر از آن بود که مسخ ژامادگی بامداد شود …

– تو اینجا چیکار میکنی ؟ … چطوری اومدی ؟

چطور به خودش اجازه میداد از من سوال کند …

– سوالتو اشتباه جویا شدی جناب آقای آرین … باید بپرسی من اینجا چیکار میکنم ؟ … اونوقت منم بهت جواب میدم … اونوقت منم میگم نمیدونم آقای آرین … نمیدونم چی شده که یه هفته است گوشیتو خاموش کردی … نمیدونم چرا به خودت زحمت ندادی یه خبر بدی … نمیدونم چی باعث شد تصمیم بگیری یه هفته دیوونم کنی … بی اونکه بدونم چرا … نمیدونم چی باعث شد وقتی میخوام جواب اون کنکور لعنتی رو ببینم و اولین نفر به تو جواب بدم گوشیتو خاموش کردی و هیچ خبری ازت نیست … نمیدونم چرا اون بامدادی میگه فسقلی بدون همیشه هستم یهو ناپدید شده … اونوقت میگم روانی شدم تا بعد از یه هفته از زبون نیما شنیدم آقا شمال تشریف دارن … میبینی ؟! میبینی اگه سوالتو عوض کنی من چقدر جواب دارم ؟! البته واسه این سوالتم جواب دارما اما اونقدر نیست ! میخوای بدونی اینجا چیکار میکنم ؟ احمقم ! … اینجام زیرا احمقم … زیرا هنوز نمیدونم دخترونه های من انقدر ساده است که همه برشون میدارن میتکونن میذارن سر جاشون … چون هنوز نمیدونم تو هم میتونی درست سر بزنگاه پشتمو خالی کنی

صدای فریادش چهار ستون بدنم را لرزانده بود : بس کن فدرا … بس کن … اره نمی دونی ! …نمیدونی لعنتی ! اما نه اینارو … نمیدونی وقتی بهت اس ام اس میدم و اونطور جواب میدی میدونم یه چیزی سر جاش نیست … نمیدونی وقتی همون شامگاه از دهن ترانه در میره که خواستگار برات اومده دیوونه میشم … وقتی میفهمم دوست فرداده که چند سال زودتر از من میشناسیش … وقتی ترانه از تردید هات برام میگه … از اینکه نمیتونی بین عقل و احساست به من یکیو انتخاب کنی دیوونه تر میشم … منو له کردی فدرا … من ، بامداد آرین ، با ۳۴ سال سن یه هفته ست شرکت وزیستنمو ول کردم اومدم اینجا … .تو فکر اینکه جای من تو زندگیه تو کجاست ؟ یه جایی بین ترمتوجه شدهات ؟

من در حالت معماما هم که خودم داد میزنم اشک بود که می وارد شد … چه رسد به حالا که بامداد همیشگی صبور هم برآشفته شده بود … نمیدانستم این تن صدای مردانه ی دوست داشتنی میتواند بالا هم برود…

با گریه هم شده بود باید حرفم را میزدم … نامفهوم هم که شده بود باید حرفم را میزدم …

– بامداد سر من داد نزن … من ترمتوجه شد داشتم … هنوزم دارم … مثل خودت که وقتی کژال رفت ترمشاهده کرد داشتی … دو سال گذشت تا ترمشاهده کرداتو کنار گذاشتی … هنوزم ترمتوجه شد دارم وقتی میبینم به راحتی وحیدو کنار گذاشتم به خاطر تو ، تویی که از فرداش تلفنتو خاموش کردی و گذاشتیم تو برزخ بی خبری … تویی که قرار بود اولین نفر خبر قبامامو بشنوی حالا آخرین نفری … ترمتوجه شد دارم … من ترمشاهده کرد دارم بامداد …

آوایم دیگر از بغض و فریاد در نمی آمد … هنوز موقعیت را درک نکرده بودم که صوتی استخونهایم درآغوش بامداد در آمده بود … بامداد همیشگی مهربانی که حالا با تمام زور مردانه بازوانش را دورم حلقه کرده بود … بامدادی که در ۳۴ سالگی بغضش گرفته بود …

– فدرا تو چرا نمی فهمی من دوستت دارم …چرا نمی فهمی تو واسه من کژال نیستی که به راحتی بری … من نمیتونم تو ترمشاهده کردات باشم زیرا حتی مردترین مرد جهان هم که باشم طاقت ندارم ببینم فسقلی عاشق شدنیه من گوشه ی ذهنش یه نفر دیگه هست … زیرا میدونم اونقدر دلبسته شدنیه که هر کسی به راحتی عاشقش میشه … همه ی اینا تقصیر توئه فدرا … تقصیر تو با تمام خوبیات …

بلوزش را چنگ زده بودم … نمیمیل داشتم حتی لحظه ای این آغوش دور شود :

– تو حق نداری منو تنها بذاری بامداد … میفهمی ؟ … حق نداری … هیچوقت … هر اتفاقی هم که بیفته …

بوسه اش روی موههایم جای گرفته بود … :

– هیچوقت نمیذارم … فدرا منو از تردیدات بکش بیرون … بذار پررنگ باشم … میدونم شاید برای دخترونه های پاکت کم باشم … ولی تلاش میکنم … تو فسقلیه منی … کنار گذاشتن تو واسه من سخته … بفهم

– من هیچی نمیفهمم ! … خودت بفهم … تو باید همیشه باشی … هر چی که بشه … تو تو لحظات سخت اومدی … تو منو بد عادت کردی …حالا هم باید پاش وایسی … بفهم …

کف دست دو طرف صورتم گذاشته بود … سرم را بالا گراهی شده بود … نه او درک کرده بود …نه من … لبهایش که روی دیدهان خیسم فرود رسیده بود … که از میان ابروهام گذشته بود … که روی گونه ام کشیده شده بود …

تمام صورتم حالا ردی از بامداد داشت … خوش را عقب کشیده بود …

– فدرا نمیل داشتنت کار من نیست وقتی اینجوری جلوم وایسادی … هستم … همیشه هستم … فقط بهم تکیه کن … شک نکن …

یک خب ساده اضافه کرده بودم … انگار قسمت بود همه ی علاقه مان را با داد و فریاد به هم حالی کنیم …

برایم آب آورده بود :

– بیا اینو بخور … هیچی تو ویلا نداریم برات بیارم …

– دستی به صورتش و ریشهای نسبتا درآمده اش کشیده بودم … چیکار کردی با خودت ؟

– این یه هفته جهنم بود فدرا … جهنم … نپرس …

– زنگ بزن نیما بیاد دنبالم … به مامانم گفتم شامگاه کارگاهم دیر وقت میرم …همین الانم مسیر بیفیتیم ۲ . ۳ صبح میرسم…

– با نیما اومدی ؟

– اره … زنگ بزن بیاد

– گوشی را برداشته بود …نیما را گحرکت کرده بود… مسیر طبقه ی بالا را پیش گرفته بود …

۱۰ دقیقه بعد با ساک کف دستی کوچکی پایین بود …

– پاشو …

– نیما که هنوز نیومده …

– نیما خودش راهی شد … انتظار نداری که فسقلیمو بعد از یه هفته دوری بسپرم به نیما ببره تهران ؟

– خب من با نیما اومدم

– دیگه لازم نیست خریت منو یادآوری کنی

…

در ماشین که نشسته بودم انرژی تحلیل راهی شده ی یک هفته را بازیافته بودم … مست خواب سر به پشتی صندلی تکیه داده بودم

– بامداد این یه هفته درست نخوابیدم … دیشامگاهم تا صبح بیدار بودم … اشکال نداره یه چرت بزنم ؟

– نه عزیز قلبم بخواب …

با این همه محبت مردانه میتوانستم تمام کمبود خوابهای عمرم را جبران کنم …

دیده بسته بودم … میان خواب و بیداری …

– فسقلی من قبل از اینکه بخوابه به بامداد نمیگه نتیجه ی کنکورش چی شده ؟

با آوای شلی که برای خودم هم مفهوم نبود

– با اینکه نباید بگم … ولی رتبه ۲ شدم …

– کف دستم را بالا برده بود… بوسیده بود … زیر کف دستش روی دنده گذاشته بود …

– آفرین فسقلیه من … بخواب

با احساس کف دستانش روی گونه ام بیدار شده بودم …

– فدرا … پاشو فسقلی رسیدیم خونه … به مولینت بگو ماشینتو دادی ترانه ببره من رسوندمت … بدو بالا که داری از هوش میری …

خمیازه کشان در را باز کرده بودم :

– ببخشید که کل راهو خواب بودم … مواظب خودت باش … رسیدی خونه خبر بده

– معلومه به‌شدت خوابی … تا من برسم تو خواب هفت پادشاهو دیدی …

– خدافظ

– خوب بخوابی فرشته کوچولو

کلید که در قفل انداخته بودم انگار خواب جهان از دیدهانم پریده بود … سعی کرده بودم با بی آواترین حالت ممکن دوشی بگیرم … مسواک زده بودم … نیم ساعت گذشته بود … بامداد باید رسیده بود …

پیام داده بودم :

– بامداد خان میبینی که من بیدارم و جنابعالی راهی شدی خونه بدون خبر دادن خوابیدی

هنوز ۱ دقیقه نگذشته جواب داده بود : بامداد خان غلط بکنه بی خبر به شما بخوابه … همین الان رسیدم عزیزم … مرسی که بیدار موندی … بخواب که بامدادم بخوابه …

– باشه …شامگاهت بخیر

– شامگاه بخیر عزیزم …

انگار همیشگی آغازهای غیر مترقبه ام پایان های غافلگیر کننده تر داشت …

فرداد مهمانمان کرده بود رستوران مورد علاقه ام … خانواده ی چهارنفره و نصفیمان را … خانواده ای که صندلی پنجمش دور میز جای خالی پدر را مشهودتر از همیشه نمایان میکرد… پدری که حالا اگر بود تنها پدر نبود …

دیگر با بامداد صحبت نکرده بودم … کل روزگار را خواب بودم … بیدار هم که شده بودم مولین اولتیماتوم داده بود سریع حاضر شوم …

حالا این بهانه ی کوچک دور هم جمعمان کرده بود …

…

هنوز هم خستگی شامگاه بیداری ها … اسباب کشی کارگاه انگار برطرف شده بود … سر کلاس بچه ها را دو تا میمشاهده کردم … میگرن لعنتی هم باز آمده بود …

به منزل که رسیده بودم انگار در بهشت برین سبز شده … صوتی ترانه در خونه ی ما آنهم این روزگار که میاطلاع داشت آموزشگاه کلاس دارم عجیب بود …

– سلام …ترانه تو اینجا چیکار میکنی ؟ … سلام مولین …

آوای جهان هم از آشپزخانه وارد شده بود : سلام فدرا

– اوا جهان م اینجاست … سلام

– سلام عرض شد خانوم روانشناس …تحویل بگیرید رسید بدید … اومدیم حضوری برای عرض تبریک … تازه بنده خدا خبر نداری دو سوت دیگه همه بچه ها اینجان …

– بچه ها اینجان ؟ برای چی ؟

– همه رو دعوت کردم تبریک حضوری … الاناست که برسن …اگه فکر کردی این نگاهای پر خونت و صورت خسته دل منو به رحم میاره سخت در اشتباهی … چراکه برای اولین بار در عمرم از ظهر تا حالا وایسادم کمک خاله آشپزی کردم …

– نگو که باور نمیکنم …

– دیگه مرام گذاشتم دیگه … حالا چرا این شکلی ای تو ؟

– بابا میگرنم عود کرده داره دیوونم میکنه …

– اخی … اما جدی خیلی داغونی … بیا برو یه دوش بگیر بیا

– حالا کیا رو دعوت کردی ؟

– بگو کیا رو دعوت نکردم … نارینو از کرج کشوندم … داره با آژانس میاد … آدری … سارا … خاله ژاکلین … نیما … بامداد … شکوه جون … بازم بگم ؟

– نه نه بسه دیگه … خیلی زحمت کشیدی مثل اینکه …

دوش گرفته بودم … ژلوفن و ادویل و میگر استاپ هم خورده بودم … دریغ از اپسیلونی بهبود …

مامان و ترانه و جهان میز را میچیدند… مامان خدا را شکر میکرد به مدد میز ناهارخوری ۱۸ نفره اش میتواند راحت پذیرایی کند …

فرداد زودتر از همه رسیده بود … رویا رویی بامداد و فرداد خودش میتوانست به این میگرن کوفتی دامن بزند …

عمو هاروت و آقای آرین کنار پنجره ی پذیرایی پیپ میکشیدند … بقیه به هر ضرب و زوری بود در پذیرایی جای گرفته بودند … ترانه و آدری یک لحظه ول کن نبودند … سارا را هم تحریک میکردند با شوخی هایشان همجاده شود …

فرداد با ادب و متانت تمام نیما و بامداد را پذیرفته بود … جهان را کنارش نشانده بود … کف دست دور شانه اش انداخته بود … از روزگارش میپرسید… دلخور شده بود که خودش را خسته کرده … این میان که سردرد ولینم بریده بود و شوخی های بچه ها تمامی نداشت … نارین بامدادی که از سر شب نمیتوانستم در حضور جمع نگاهش کنم را زیر نظر گراهی شده بود … فکرم مشغول شده بود … میشد چند سال دیگر صحنه ی رو به رویم که فرداد و دنیا درآن قاب شده بودند متعلق به من و بامداد باشد ؟ …

این مهمانی هیچ حالم را خوب نکرده بود … به خصوص که حتی نتوانسته بودم قدمی به بامداد نزدیک شوم …

مولین که خواسته بود غذا ها را روی میز بچینم نارین در آشپزمنزل زیر گوشم زمزمه کرده بود :

– این بیچاره خودشو کشت … حداقل یه نگاه بنداز …

– ااا …نارین ساکت … جلوی فرداد که نمیشه …

– حالا از ما بیان کردن …بنده خدا گناه داره …

سر میز هم حتی نتوانسته بودم نگاهش کنم … ترسو شده بودم انگار …

عاشق شدم میشد این جمع ناپدید شوند … کف دستش را بگیرم … به اتاق تاریکم ببرم که ذره ای نور سردردم را تشمتوجه شد نکند … روی لحاف گل گلی ام دراز بکشیم … در آغوشش بخوابم … شاید این سردرد لعنتی تمام شود …

دنیا خسته شده بود … فرداد از همه عذرخواهی کرده بود … همه پذیحرکت کرده بودند …

نیما با وجود اینکه در جمع همه دوستش داشتند و با همه ارتباط گرفته بود کشیده شده بود … خواسته بود ترانه را هم برساند که ترانه اضافه کرده بود شب پیشمان میماند …

انگار جمع که خلوت تر شده بود مردمک نگاهانم میتوانست به آن سمت کشیده شود …

آدری و سارا درگیر زنانه هایشان بودند … بعد ازمدتی هم را دیده بودند میتمایل داشتند از فرصت استفاده کنند … نارین و ترانه … که دو نفری به خیال خودشان به‌شدت نامحسوس داششتاب‌زده فضا را فمسیرم میکردند که بتوانم لحظه ای با بامداد صحبت کنم … مشکل گارن و احسان بودند که با خونسردی تمام بامداد را به حرف گرفته بودند …

مولین هم انگار نه انگار که سردرد دارم خواسته بود چای ببرم …

به آشپزخونه رفته بودم … همانطور که فنجان ها را پر میکردم دعا دعا میکردم این مهمانی کذایی تمام شود … امشامگاه بدترین شامگاه ممکن برای مهمانی دادن بود … برای دور بودنم از بامداد

آوای شکوه جون از هال وارد شده بود … در آن لحظه کم از صوتی جبرئیل برای من نبود

– بامداد جان مادر یه لیوان آب بیار من قرصمو بخورم …

هر لحظه هزار ساعت گذشته بود تا بامداد در آستانه ی در آشپزمنزل ظاهر شود …

انگار سالها بود نمتوجه شده بودمش …

– الان آب میریزم

– باشه عجله ای نیست …

جلو وارد شده بود … تکیه به صندلی آشپزمنزل زده بود …

– خوبی ؟

– نه … اصلا …میگرنم عود کرده …داره دیوونم میکنه …

– من نمیدونم این ترانه کی میخواد کف دست از این کله خراب بازیا بر داره

– بنده خدا به خاطر مسروریه من این کارو کرده … نمیدونست قراره اینجوری بشه که …

– باشه فرشته کوچولوی مهربون … ببرمت دکتر ؟

– جک تعریف میکنی ؟

– نه ! … به نظر میاد انقدر کم عقل باشم که با این حال و روزگار تو بخوام جک تعریف کنم ؟

– نه…اما برم جلوی مهمونا بگم مولین من دارم با بامداد میرم دکتر … بعدم میگرن که با دکتر خوب نمیشه

– وقتی حالت اینجوریه یادم میره بقیه هم هستن … ما دیگه میریم که بقیه هم بلند شن … زود بخواب … فدرا توروخدا زودتر با تردیدات کنار بیا… بذار خودم از فسقلیم مواظبت کنم …

– بیا این آبو ببر فعلا …

– بده چایی ها رو بیارم سنگینه …

– نه بابا زشته

چای را که نوشیده بودند همه عزم حرکت کردن کرده بودند … نارین و ترانه به‌شدت به حرفم نگراهی شده بودند … متوجه شده بودند اوضاع خراب است …

بیدار که شدم ساعت ۱۲ ظهر بود … همه راهی شده بودند … اتفاق خوبش پیام او بود :

– جوجه ی من چطوره ؟ …

و بار دیگر واژه ای جدید که بامداد مرا خطاب کرده بود …

– خوبه … خودت چطوری ؟

– تو خوب باشی خودمم خوبم …

– خب پس دو تایی خوبیم …

– مواظب خودت باش پس فسقلی

بامداد حتی حالا که ابراز علاقه کرده بود هم ادای پسرهای تازه بالغ را در نمی آورد که مدام در حال اس ام اس دادن و چک کردن باشد … همینها بود قلبم را بندش کرده بود …

دوش گراهی شده بودم … میوه در بشقاب چیده روی تخت قرار گرفته بودم کتاب بخوانم … بعد از مدتها تنهایی در اتاق خودم میان خلوت خودم و تمام کتابهایم … تنها چیزی که اذیت میکرد پنهان بودن این قضیه از مولین بود … عاشق شدم قلب به دریا بزنم برایش تعریف کنم … بعد از اینکه دیگر در جلسات نیما حضور نداشتم مطب استاد هم نراهی شده بودم … دلم برای مسیرنمایی های پدرانه اش تنگ شده بود … برای اینکه مثل آن موقع که سینا را تحلیل کرده بود کمی مرا و ترمشاهده کردهایم را هم تحلیل کند …

مامان که آمده بود چای به کف دست سراغش حرکت کرده بودم …

– مولین بیا یه دیقه بشین من یه چیزی بگم …مونده سر گلوم

– بگو …

– ببین شتاب‌زده تند میگم تو هم گوش کن زیرا بسیار برام سخته

– باشه خب بگو …

– بین من و بامداد یه علاقه ای هست … بامداد میخواد که قضیه جدی باشه … ولی من نمیدونم اصلا این قضیه از بیخ درسته یا نه …این احساس واقعیه یه نه … یه وقتایی یاد کژال میفتم میگم شاید اگه منم یه مدت نباشم به راحتی فراموش شم … یا اینکه بالاخره بامداد و کژال یه سری روابطی با هم داشتن … نمیدونم با وجود اطلاع از این پیشینه میتونم با بامداد کنار بیام یا نه … الان هم سر در گمم و دارم دیوونه میشم … تموم شد …آخیش

– من دیگه اگه بچه ای رو که بزرگ کردم نشناسم که مادر نیستم … معلوک بود شما دو تا به خیال خودتون خیلی زرنگید و فکر میکنید کسی نمتوجه شده … مسرورم که بهم اضافه کردی… انتظار داشتم زودتر از این به حرف بیای… اولا که بهتره چارچوب این رابطه رو مشخص کنید … دوما تا وقتی با کژال و گذشته ی بامداد کنار نیومدی خودتو گول نزن … الان میتونی بگی دوسش دارم مهم نیست … بعدا مهم میشه … من به عقل و منطقت ایمان دارم و میدونم تصمیم اشتباه نمیگیری

– بابا مولین من به عقل و منطق خودم ایمان ندارم … بعدم وقتی من هنوز مطمئن نیستم چطوری به این رابطه چارچوب بدم ؟

– ببین اطلاع داشتن من و خانواده ی بامداد شما رو تحت فشار نمیذاره … یعنی هم من هم شکوه اونقدر بالغ هستیم که انتظار نداشته باشیم حتما این رابطه به ازدواج ختم شه … ولی دوست ندارم پنهانی و دور از چشم باشه …

– مولین

– جانم ؟

– مرسی از اینکه همیشگی پشتم هستی و حمایتم میکنی…

– پاره ی تنمی خب …

هیچ غیر ممکنی وجود نداشت … فکرش را هم نمیکردم بتوانم به مولین بگویم و مولین انقدر راحت بپذیرد …

– پس اگه اجازه هست من برم به بامداد بگم با خانواده اش صحبت کنه …

– برو اما قبلش باید یه چیزی بهت بگم فدرا

– بفرمایید

– سینا ایرانه … چند روزگار پیش متوجه شدمش … نامزدیش بهم خورده … اومده ایران بمونه چند ماه…

– چرا ؟

– چرا به چی ؟

– چرا به هم خورده ؟ چرا اومده ایران و چرا اومده مشاهده کردن شما ؟

– مثل اینکه چند ماه تو سوییس با هم زندگی کردن … سینا گفنه ما به درد هم نمیخوریم …محیا هم راهی شده محل کارش آبروشو برده … نامزدی رو هم بهم زدن… الانم مثلا اومده ایران یکم به خودش استراحت بده … و اینکه چرا منو متوجه شده اظهار کرد به انرژیتون احتیاج داشتم

– خب چرا الان اینا رو به من میگید ؟

– چند روز پیش نمیتمایل داشتم بگم چون این آدم بی معیار خیلی اذیتت کرده بود و دوست نداشتم بار دیگر ذهنتو مشغول کنه … ولی الان که میخوای با بامداد صحبت کنی باید خبر داشته باشی که با دل قرص جلو بری … حیات هزار تا رو داره فدرا … باید بسیار محکم باشی …

بوسیده بودمش برای اینهمه تدبیر … این همه محبت و عاشقی و این همه حمایت … که هیچ کجای جهان پیدا نمیشد …

– جانم ؟

– سلام

– سلام عزیزم ..خوبی ؟

– بله … بامداد میشه همو ببینیم ؟

– نگو به همین سرعت تصمیمتو گحرکت کردی که باورم نمیشه

– نخیر آقاجان … شلوغ نکن … باید باهات صحبت کنم …

– باشه …میام دنبالت فسقلی

– مولین ، بامداد میاد دنبالم بریم بیرون …

– باشه … مواظب خودت باش …

از اینکه این جای دنج و خلوت را انتخاب کرده بود خرسند بودم…

– خب من در خدمتم …

– بامداد من با مامان صحبت کردم … دوست نداشتم این قضیه پنهانی بمونه … شبیه رابطه ی دختر بچه های دبیرستانی …

– کار خوبی کردی و حالا نتیجه ؟

– نتیجه اینکه مولینم میخواد که این رابطه چارچوب داشته باشه حتی اگر پایانش ازدواج ما نباشه …که البته منم اینطوری فکر میکنم … حالا میخوام نظر تو رو هم بدونم

– برای من که مهم تره فدرا …من دیگه یه مرد ۳۴ ساله ام ، بچه نیستم که بخوام حالا حالاها تجربه کسب کنم …و در اسرع وقت به شکوه جون میگم بیاد که با مامانت صحبت کنند

– و اما یه چیز دیگه … من هنوز نتونستم رابطه ی تو و کژالو هضم کنم … و فکر کنم قبل از پیش بردن هر چیز باید تکلیف این قضیه روشن شه

– ببین فدرا میدونم که تو شاهد یه بخشی از رابطه ی من با کژال بودی … که خب شاید الان پذیرشش برات راحت نباشه … من کتمان نمیکنم که کژال تو چند سال از حیات من شریک بود … اصولا من تو روابطم آدم تنوع طلبی نیستم … قلبیل داشتن این دوستای محدود هم همینه … در مورد کژال و من شاید ما خیلی وقت بود تو یه رابطه بودیم ولی هیچ کس به خودش زحمت نمیداد این رابطه رو نقد کنه … انگار نگه داشتنه این دوستیه مسالمت آمیز واسه هردومون راحت تر بود … تا وقتی که کژال راهی شد … من حتی به خودم نمیمتوجه شدم بخوام به تو فکر کنم چه برسه که اینطوری بخوام درگیرت بشم … اما الان اینجام و میخوام بدونی کژال یه داستان تموم شدست واسه من …

– باید بهم فرصت بدی بامداد …

– نمیخوام تحت فشار بذارمت اما فکر قلب این مرد ۳۴ ساله ی رو به رو هم باش

– هی اینو میگی احساس میکنم خیلی پیریا

– خب در مقابل توی فسقلی پیرم دیگه

– بابا من ۲۵ سالمه ها …

– باشه …بازم تو فسقلیه ۲۵ ساله ی منی …

– بامداد به نظرت ما به کجا میرسیم ؟

– نمیدونم فدرا واقعا نمیدونم ! … طبیعتا مشکلاتی خواهیم داشت ولی من کنار تو میتونم باهاشون مواجه شم

– شاید اینا همش فکر ماست … شاید بعدا از هم خسته شیم …

– فدرا داری خیلی بد بین میشی … من به احساسم به تو شک ندارم …

– پس باید کمک کنی شکای منم برطرف شه …

کف دست روی دستم روی میز گذاشته بود

– من همواره کنارتم … تو فقط باور کن …

– در ضمن باید منو ببری پاریس …

– تو بله رو بده من میبرمت دور دنیا …

– اگه من خواستم بعد ارشد ازدواج کنم ؟

– یهو بگو قصد اذیت کردن منو داری دیگه !

– نه خب میخوام احتمالات رو بررسی کنیم

– تو قبول کن من خودم چاکر خودتو و ارشدتو و احتمالاتت هستم

– خب

– میدونی وقتی اینطوری میگی خب میخوام بچلونمت ؟

– اااا…

– خب باشه … خجالت نکش …

… … …

بامداد بنده خدا را سر کار گذاشته بودم … در تمام این مدت فکرم پی تنها چیزی که نبود بامداد بود … انگارآدمیزاد از بابت هز چیز که خیالش راحت میشد میگذاشتش کنار … بامداد برای کنار زدنی نبود …ولی حالا که میدانستم کنارم هست و تحت هر شرایطی می ماند بی خیال شده بودم … شاید صبوری های او هم دخیل بود … مرد و مردانه تحت فشار قرارم نداده بود… ..عکسهای سونوگرافی جهان در این چند ماه را با فیلمهای خودم آرشیو کرده بودم … هر شب برای فسقلی در جاده در دفتری کوچک یاد مینوشتم … عکس فرداد و جهان را میان صفحات برایش چسبانده بودم … میاطلاع داشتم مامان در این مدت چند باری سینا را مشاهده کرده … آن هم به اصرار سینا …

ولی دیگر نمیخواستم پرونده ی سینا باز شود …

– خانوم اسلامی سلام

– سلام

– نشناختید ؟ فدرا ام …

– آ ببخشید عزیزم … انقدر اوضاع به هم ریختست که دیگه خودمم نمیشناسم …خوبی ؟

– من خوبم ؟ … شما چطورید ؟ اوضاع چرا به هم ریخته است ؟

– از چند روزگار پیش که دکتر حالشون بد شده تمام مطب به هم ریخته …همه ی قرار ها رو کنسل کردم اما بدتر از همش اینه که دکترم هیچ حالشون بهتر نشده

– استاد چی شدن مگه ؟

– چند روزگارپیش یهو دلشون دلخور شد زنگ زدم آمبولانس مثل اینکه یه سکته ی خفیف داشتن … الان هنوزم بستری ان

– چرا به من خبر ندامشاهده کرد ؟

– من نمیدونستم تو خبر نداری که دختر ؟

– کدوم بیمارستانن الان ؟

– همون بیمارستانی که خانومشون میرن …

– باشه …مرسی …پس فعلا

– خداحافظ

نمیخبر داشتم باید مولین را بگیرم یا گلاره جون … حتی رویش را نداشتم زنگ بزنم … مثلا دختر نداشته شان بودم … انقدر بی معحرکت کرد بودم که حتی خبر نداشتم چه برایشان اتفاق افتاده …

– الو …مامان سلام

– سلام …

– مامان دکتر صدیق سکته کردن…بیمارستانه … من الان روم نمیشه زنگ بزنم به گلاره جون

– ای وای… کی اینطور شده ؟

– چند روزگار پیش مثل اینکه … خانوم اسلامی اضافه کرد …

صدایش را پایین آورده بود

– فدرا سینا اومده اینجا روحیه اش هم مناسب نیست که بتونم بگم بره …به گلاره زنگ میزنم … تو برو اونجا …

– بابا مولین سینا غلط کرده … به ما چه که روحیه اش خرابه …

– داد نزن

– داد میزنم … به ما چه اخه … پاشه بره هر جایی که تا الان بوده …

– نمیتونم مهمونو از خونه بندازم بیرون …

گوشی را بدون خداحافظی قطع کرده بودم … بی ادبی بود … ولی دوست نداشتم مامان سینا را به من ترجیح دهد …

از پرستار سراغ گلاره جون را گراهی شده بودم … گاهی که عمل داشت همین بیمارستان بود …

از ته جادهرو که متوجه شده بودمش روی نگاه در دیدهانش را نداشتم … این زن سپیدموی دوست داشتنی در چنین شرایطی تنها مانده بود …

به جای اینکه باعث تسکینش شوم خودم را در آغوشش پرت کرده بودم زده بودم زیر گریه …

– گلاره جون من شرمنده ام … باید زودتر میومدم … میدونم که خیلی بدم

– عزیز قلبم این چه حرفیه …آروم باش … چیزی نیست که …

– به‌شدت چیزه … به‌شدت …من خیلی بی معحرکت کردم … حالشون خوبه ؟

– هنوز بستریه … ولی بهتره

– میتونم ببینمشون ؟

– اگه قول بدی شلوغ نکنی اره

این زن در این شرایط سخت هم به من روحیه میداد … کار جهان برعکس شده بود …

– گاون مخصوص پوشیده بودم … هنوز پا داخل اتاق نگذاشته هق هقم قد بلند شده بود …

پیرمرد روی تخت برای من فقط استاد نبود … پدر بود … هممسیر بود … دوست بود … راهنما بود … استاد بود …

گلاره جون تنهایم گذاشته بود … چقدر چهره ی مهربان و مردانه اش تکیده شده بود …

– استاد من به‌شدت بدم …خیلی بد …خودم میدونم … کدوم دختریه که انقدر از پدرش بی خبر باشه … شما و گلاره جونو تنها گذاشتم … شما منو ببخشید …

خوب بود که استاد به هوش نبود … صد در صد رویم نمیشد در دیدهانش نگاه کنم …

هر کار کرده بودم گلاره جون اجازه نداده بود بیشتر بمانم … از بیمارستان که رسیده بودم بیرون بار دیگر یاد سینا افتاده بودم که در خونه ی ما جا خوش کرده بود … لجم در وارد شده بود … شامگاه را میمیل داشتم در کارگاه بمانم …مولین بفهمد چقدر غمگین شده ام … از طرفی عاشق شدم با سینا رو به رو شوم … شاید بعد از اینهمه مدت ذره ای خجالت بکشد …

دل به دریا زده بودم شماره اش را گراهی شده بودم …

– سلام

– سلام… بامداد ؟

– جانم ؟ …خوبی ؟

– نه خوب نیستم … یه چیز خوب بگو

– چرا ؟ چی شده ؟ کجایی ؟ بگو بیام پیشت

– نه … فقط میخوام یه چیزی بگی …

– چی شده آخه که فسقلیه من اینطوری افسردهه ؟

– استاد صدیق سکته کرده … سینا هم پا شده رفته خونمون … مولینم با من نیومد بیمارستان … سینا رو به من ترجیح داد … گفت روحیه اش خرابه … خب منم روحیه ام خراب بود …دلبسته شدم بیاد پیش من … الانم قلبخورم …

– کجایی الان ؟

– جلوی بیمارستان … روی جدول خیابون

– عزیز قلبم که آزردهی و نمیذاری بیام پیشت … مامانت رسم مهمان نوازی رو جا آورده … یعنی هرکس جای سینا هم بود نمیتونست عذرشو بخواد که … میدونم به خاطرش اذیت شدی … ولی هیچوقت فدراشو به کس دیگه ترجیح نمیده … جوجه منم انقدر منطقی هست که این شرایطو درک کنه … اما خب الان قلبش نازک شده … مگه نه ؟

– بامداد ؟ داری گولم میزنی ؟

– نه عزیزم … میدونی که برام عزیزترینی و نمیخوام لحظه ای ناراحت شی … اگه فکر میکنی الان بری خونه اذیت میشی برو کارگاه …منم نمیام که تنها باشی … اما مولینت مگه به جز تو کسیو داره ؟

– نه

– خب پس چی میگی ؟

– هیچی …میرم خونه

– باشه …

– بامداد ؟

– جان قلبم ؟

– دوستت دارم …مرسی که هستی …

گوشی را قطع کرده بودم … اامان بار بود که این جمله را مستقیم به بامداد اظهار کرده بودم … اما باید میاظهار کردم … بعد از تمام صبوری های این مدت و حمایتهای بی شائبه اش استحقاق شنیدنش را داشت …آن هم وقتی در مورد سینا آنقدر بدون بغض و تعصب صحبت میکرد …این مرد را باید دوست میداشتی … ! چاره ی دیگری نداشتی !

تمام راه تا خونه را با انرژی ای که از بامداد گحرکت کرده بودم خشم در دلم پرورانده بودم ، بیشتر شامگاهیه کسی بودم که برای میدان جنگ لباس رزم میپوشد

-سلام

-سلام عزیزم

از جا قد بلند شده بود :سلام فدرا جان

نگاهی انداخته بودم به صورتش ، بد !

-دکتر صدیق خوب بود ؟ گلاره رو دیدی ؟

بی توجه به سینا رو کرده بودم به مولین

-هنوز بستری بودن ، من که راهی شدم تو اتاق خواب بود ، خیلی هم به هوش نیست ، گلاره جون هم تنها بود ، گفتم فردا میریم پیشش

-کار خوبی کردی

– من برم لباس عوض کنم

انگار سینایی با ان قد و قواره انجا حضور ندارد ، مولین معنای حرکاتم را فهمیده بود

-سینا جان چاییت سرد شد

-چشم میخورم

برای عروسی هم اگر میمیل داشتم ولیده شوم انقدر نباید طول میکشید

برای خودم چای ریخته بودم کنار مولین قرار گرفته بودم

تلفن زنگ خورده را برداشته بودم نیلوفر بود ، برای گرفتن مروارید به مشکل خورده بودند میخواست مولین معرفی نامه ای بدهد ، اگر میشد میبیان کردم بعدتر تماس بگیرد

– مامان نیلوفر با شما کار داره

عذرخواهی کرده بود ،

رو به روی سینا نشسته بودم به سختی سنگ ، ، ،

-فدرا جان شنیدم ارشد قبول شدی

-بله

این بله فقط سه حرف نبود ، هزاران حرف بود ، این بله به تو ربطی ندارد بود ، این بله تا حالا کجا بودی بود ، این بله عجب آدم پررویی هستی بود ، ، تنها چیزی که نبود بله بود ،

-تبریک میگم ، لیاقتشو داشتی

-خیلی ممنون

سینا طبعا باید میفهمید این جوابهای تک کلمه ای خصمانه ترین پاسخهای مودبانه ای بود که میتوانستم بدهم

مولین امده بود :ببخشید طول کشید ، کار مهمی داشت

-خواهش میکنم ، منم دیگه رفع زحمت کنم

-شامو بمون سینا جان

مامان چه به سرش امده بود که این سینا را برای شام نگه میداشت ؟ !

سر میز شام فهمیده بودم سینا هر چه که بوده دل مولین را به کف دست آورده

-فدرا یه دختر افغان رو از سازمان ملل بهمون معرفی کردن سینا قراره این مدتی که ایرانه بهش مشاوره بده اگه دوست داری میتونی تو هم تو جلساتش باشی

– بمیرم براش ، کی همچین بلایی سرش اورده ؟

-اینا تو حاشیه ی شهر زندگی میکنن دیگه ، یکی از لات و لوتهای محل این بلا و سرش اورده بعدم تهدیدشون کرده اگه شکایت کنن یه بلایی سرشون میاره ، اینام که خودشون غیرقانونی اومدن کارت ندارن ، جرات ندارن برن پیش پلیس

– یعنی همه چی به همین الکی ای ؟

– دیگه همینطوره دیگه

-فدرا جان هنوز گوشه گوشه ی دنیا ، نه فقط اینجا هر روز اتفاقات این چنینی میفته ، جلوشو نمیتونی بگیری ، ولی حداقل میتونی کمکشون باشی

بدم نمی امد دق و دلی این چند وقت را با تمام ناملایمی های دنیا سرش خالی کنم .

-اره جلوشو نمیشه گحرکت کرد ولی میشه این ادمایی که این همه دم از حقوق بشر میزنن دست بردارن بشری که خودش هیچ ارزشی نداره چه برسه به حقوقش ، ادمایی که با وحشی گری هرجور بلایی سر همدیگه میارن ،

مامان با تعارف غذا بحث را عوض کرده بود اگرنه شاید چند دقیقه بعد در گوش سینا هم زده بودم ،

حالا که سینا رفته بود مامان را در آشپزخانه کف دستگیر کرده بودم

-مولین تو نمیدونی من دیگه نمیخوام با این ادم کار داشته باشم که برداشتی دعوتش کردی بعدم شام نگهش داشتی تازه به منم میگی باهاش تو جلسه ی تراپی شرکت کن

-یعنی من اگه تونستم تو رو درست کنم ، هی بهت میگم انقدر ادمارو قضاوت نکن ، اولا که اون خودش تمایل داشت بیاد ، منم نمیتونم وقتی یکی حالش خوب نیست بگم اینجا نیا دوما که ساعت شام کی مهمون خونشو بیرون میکنه که من بکنم سوما و از همه مهمتر این که قبلا سینا کاری کرده قلبیل نمیشه مسائلو قاطی کنی ، میدونی که سینا روانپزشک با سواد و موفقیه ، حالا این که تو بخوای لج کنی به ضرر خودته اگر نه واسه اون فرقی نمیکنه

کف دستانش را با حوله ی آشپزخونه خشک میکرد

چای میریختم : نخیر مامان خانوم من میخوام بدونم جنابعالی چرا یهو انقدر تغییر فاز دادی ،

– تغییر فاز کدومه دختر ، خب ادما تحت شرایطی یه تصمیماتی میگیرن درست و غلط ، ، ، نمیتونی تا اخر عمر سرزنششون کنی که

-چطور اونموقع که با محیا جونش خوش میگذروند یه حالی از ما نپرسید ؟ الان که حالش خراب شده اومده سراغ ما

– خب ببخشید که من دیگه نتونستم اینا رو بگم بهش ، چند ماه هم تو سوییس حالش بد بوده مخصوصا با اون آبرو ریزی که محیا سر کارش در اورده

-به ما چه

– فدرا خیلی کم گذشتی .بیشتر از این ازت انتظار دارم

– خب نداشته باش

-خل بازی در نیار

حیف که حرف زدن با بامداد موتورم را خنک کرده بود …

نگاه عاقل اندر سفیه مامان اضافه کرده بود بعد از آنهمه داد و بیدای که به خاطر سینا کرده بودم از حضورم متعجب شده ، ولی به قول خودش حساب کار از خود سینا کاملا جدا بود

سینا در اتاق قرار گرفته بود دخترک هنوز نیامده بود خودم را با نیلوفر سرگرم کرده بودم

این دخترک نحیف که از جاده رسیده بود زیادی برای تحمل این درد کوچک بود

سینا در کمال خونسردی سوال میکرد انگار مرور دردهای این دختر هیچ اثری روی این مرد نداشت .شاید هم همین کارهایش بود که از او روانپزشکی حرفه ای ساخته بود

این دخترک روی صندلی انگار دیگر تمام وجودش را عفونت گحرکت کرده بود ، دردهایش که حرف میشد دل می سوزاند ، ، ،

کاش خدا به ادمها متناسب با اندازه های خودشان درد میداد ، ، این دردها برای او زیادی سنگین بودند ،

از اتاق که بیرون حرکت کرده بود احساس میکردم ماری آن توانت شده ام ، اگر در آینه بنگرم همه موهایم سفید شده … ولی ادمیزاد انگار پوستش کلفت تر از این صحبتهاست !

دیگد حواسم نبود سیناست که روبه رویم جای گرفته

-عدالت خدا کجاست ؟ چرا باید یه دختر به این کوچیکی همچین بلایی سرش بیاد ؟

-خدا که دلش نمیخواد این بنده های خدان که بلا سر هم میارن

-بالاخره که چی ، ، ، این دختر گناه داره

-اینا جزو همون ناملایماتیه که بهت اظهار کردم تو زندگیت خواهی دید و باید قوی باشی

-اره ، شما گفتید ولی به نظر من عادت کردن به این جور چیزا هیچم خوب نیست

-خب اذیت میشی

-مهم نیست … ترجیح میدم اذیت شم تا نسبت به رنج ادما بی تفاوت شم …موندم شما چطور انقدر خونسرد و بی تفاوت نگاه میکنید

-خونسردی بخشی از کار منه فدرا جان ، اگر قرار باشه با هر کیسی منم بخوام از خودم بیخود شم که دیگه هیچی ، من حتی تو چند ماه گذشته که شرایط سختی داشتم بیمارامو ویزیت کردم

-خوش به حالتون پس که انقدر خوب خودتونو کنترل میکنید

-زندگی بلاهایی سر ادم میاره که ادم مجبور میشه باهاشون رشد کنه

-بلاهایی که سر ادم میاد با اشتباهاتی که خود ادم باعثشون میشه فرق داره

سینا میخبر داشت هر بحثی که آغاز شود ، باربط وبی ربط ختم می شود به همینجا ! به منی که میمیل داشتم غیرمستقیم به رویش بیاورم و به سینا که کاملا آگاهانه از حرف زدن در این باره طفره میراهی شد … … …

بعد از دوستت دارمی که پشت تلفن به بامداد اظهار کرده بودم نه زنگی زده بود نه پیامی ،

-ترانه چی شد پس این آموزشگاهت ؟

-به زودی اوکی میشه ، تو فعلا فکر جور کردن شاگرد باش

-من ؟ مگه عقلم کمه ؟ چیزی بلد نیستی به بچه های مردم یاد بدی ، من خیانت نمیکنم به اعتماد مردم

-ااا ، که اینطور ! الان که رفتم کارگاه ترتیب چندتا از کوزه هاتو دادم کاملا میفهمی خیانت یعنی چی !

-نه تو دست به آثار هنری من نمیزنی !

-فکر کردی من بامدادم خر شم ، برو ابجی برو

-راستی چند روزه ازش خبر ندارم

-خب برو خبر بگیر ، ، ،

-خب شاید خودش نمیخواد که هیچخبری ازش نشده

-باز تو تز دادی ، ، ، اون بدبختو بگو اومده گیر تو افتاده ، میترسم تا ۶۰ سالگیت همینطور خوددرگیر باشی اخرشم بمونید حسرت به قلب

-ساکت باش ترانه ، برو دنبال کارت اصلا

بد هم نبود ، ، ، امروز از ان روزگار هایی بود که دخترانه هایم دلبسته شد قهوه ای بخرد برود دیدن بامداد و منشی مودب و عاشق شدنی اش که مثل همیشه خوب پذیرایم شده بود

– بهشون خبر بدم اومدید ؟

– میشه شما نگید خودم برم ؟

نگاهکی زده بود :بله چرا نمیشه ، بفرمایید

در زده بودم ، نیمه ی در را که باز کرده بودم صندلی اش پشت به در بود

-سلام عرض شد اقای رییس

چرخی زده بود :سلام عزیزم ، تو اینجا چیکار میکنی ؟

کف دست روی کف دستگیره ی در گذاشته بودم

-خب میخوای برم ؟

-بیا تو ببینیم فسقلی ، از کی تا حالا ادمو شوکه میکنی بعدم وسط زمین و هوا ول میکنی میری ؟

قهوه رو روی میزش گذاشته بودم

-من ؟ کی شوکه کردم ؟ دیدم چند روزگاره خبری ازت نیست اظهار کردم بیام ببینم نکنه منو یادت رفته

از پشت میزش کشیده شده بود ، پشت انگشت اشاره اش را کشیده بود روی گونه ام …

– تو بگو اگه یه فسقلی زنگ بزنه بهت یهو بگه دوستت دارم و گوشی رو قطع کنه و بره حاجی حاجی مکه ، ، خودتم دیگه جرات نکنی زنگ بزنی صوتشو بشنوی که اخرین جمله اش تو ذهنت بمونه فراموش کردن فسقلی محسوب میشه ؟

همیشه انگار بامداد فرسنگها جلوتر بود ، کوچکترین سوال بچه گانه ای که میپرسیدی شیرین ترین پاسخ بزرگانه را تحویل میگحرکت کردی !

خب تعریف کن ببینم چه خبر ؟

-بامداد دیروزگار سینا یه جلسه ی تراپی داشت با یه دختر بچه ی افغان که بهش تجاوز شده بود ، منم رفتم

-خب ؟

خب هیچی خیلی غصه داشت ، سینا ولی خیلی خونسرد نشسته بود باهاش حرف میزد ، قلبم میگیره وقتی میبینم ادما اینجورین ، همش میگم نکنه توام بیخیال باشی

تبسم زده بود به این سادگی بچه گانه

-اولا که عزیز قلبم هیچ ادم سالمی به غم دیگران بی خیال و بی تفاوت نیست ، شاید او درونگراست و غمشو بروزگار نمیده ، بنده هم بیخیال نیستم خیالتون راحت

-خب معلومه تو از جامعه ی مردا دفاع میکنی.

-ای بابا .من هرچی بگم که تو رضایت نمیدی ، اصلا هرچی تو بگی

-من میگم پاشو کارتو تعطیل من بریم بیرون

-چشم ، شما کف دستوربفرما

-بامداد !

-جان بامداد ؟

-میگم بعنی قراره تو همیشه همینطور خوب بمونی ؟ یا اگه باهات ازدواج کنم و بیام اینجا بگم بریم بیرون میگی برو بابا کار دارم ؟

سرش کج شد: آخه فسقلی من که هزار تاچیز الکی تو ذهنت میگذره این چیزا ارزش داره که تو منو میون زمین و هوا نگه داشتی اگه من قول بدم خوب باشم تو بله رو میدی ؟

– ممممم حالا باید فکرامو بکنم

-پاشو شیطون پاشو بریم

زندگی شاید ساده بود شاید پیچیده هرچه بود باید خدا را برای داشتنها و نداشتنهایش شکر میکردی ، برای آسمان آبی ای که زیرش دوستانی داشتی که تک تکشان عزیز بودند ، بامدادی داشتی که هر کجای دنیا هر مدتی که بود حتی فکرش هم حالت را خوب میکرد ، ، چه رسد به اینکه وسط روزگار بروی دیدنش برایش از سینا حرف بزنی ، برایت حرف بزند بدون هیچ بغض و کینه ای از مردی که شاید روزگاری برای من مهم بوده … زندگی ارزش گذراندن این لحظات را داشت

دکتر صدیق برایم شده بود آن چینی بند زده که یک بار ترک خورده بود حالا مثل چشمم مواظبش بودم … دوباره حرکت کردن به مطب را از سر گحرکت کرده بودم … ولی این بار حرکت کردنم فرق داشت … این بار هم پرونده میخواندم هم پرستار استاد بودم … کلافه شده بود … با گلاره جون صحبت میکرد و غر میزد از اینکه این دختر یک لحظه منو ول نمیکنه …

دیگر درگیر شدن در پرونده ها مثل نیما برای خودم هم مقدور نبود … ماه های آخر بارداری دنیا بود و شروع شدن دانشگاه … همه اتفاق نظر داشتند روانشناسی بالینی را انتخاب کنم … حیات هیچوقت برای آدم صبر نمیکند … گاهی هزاران چیز میخواهی که حتی یک کدامش را نمیدهد گاهی فقط به داشتن یک چیز کوچک رضایت میدهی ولی زندگی بار تمام نداده های طولانی مدت را بر سرت خالی میکند … مدتی زیستن خالی از عاشقانه ام بین منزل و دانشگاه و آموزشگاه بود … حالا عاشقانه داشتم … دانشجوی ارشد بودم … عمه میشدم … و شاید اگر ترمتوجه شدهایم را کنار میگذاشتم متاهل !

… …

دیگر باز کردن در حیاط و شنیدن این صداهای خنده ی به هم آمیخته برایم عادی شده بود … شاگردهای ترانه … بچه های کوچک دلبسته شدنی که از بچه رفاقت خاله فدرا سوء استفاده میکردند … هربار مجبور بودم یواشکی کمی گل بدهم بازی کنند و قبل از آمدن مادر پدرشان کف دستهایشان را در حیاط بشویم که تمام آثار جرم پاک شود …

– سلام بر نقاشان عزیز …

ترانه تبسمزنان چشمکی زده بود … روژان با دست های رنگی دویده بود طرفم … : سلام گلدار جون …