نام کتاب : به سادگی
نویسنده : تسنیم
ژانر : عاشقانه ساکت
دومین بار بود که تنهایی پله های هواپیما را بالا میراهی شدم … ۱۰ سال بزرگتر شده بودم اضطراب تنهایی هم ۱۰ سال بزرگتر شده بود ولی جنسش فرق داشت … ۱۰ سال پیش ۱۳ ساله بودم بابا سوار هواپیمایم کرده .میرفتم کرمان که راننده بیاید دنبالم و مرا ببرد بم… مولین ۳ ماه بود که بم بود …از طرف سامدت ملل رفته بود برای کمک به زلزله زده ها… کنار خانم روس چشم ابی کنار پنجره ی هواپیما نشسته بودم ، در ذهنم برنامه میریختم تا برسیم برایش انگلیسی صحبت کنم … ۲ دقیقه نشد که اقای سیبیل کلفت امد بالای سرم اظهار کرد اشتباه جایش جای گرفتم ، شماره ام را خیره شدم متوجه شدم بله ! حق داشت .حرکت کردم سر جایم.غمگینی نداشت همان قدر که من عاشق شدم کنار خانم چشم ابی بنشینم او هم دلبسته شد !
حالا ۲۳ سالم بود می اطلاع داشتم باید از روی کارت پرواز سر جایم بنشینم ، کرمان هم نمیحرکت کردم .از طرف مولین باید میحرکت کردم سوییس ، قرارداد امضا می کردم و دوره ی حقوق بشر می گذراندم .از پنجره باند فرودگاه را نگاه میکردم .این بار بابا دیگر نبود که سوار هواپیمایم کند.برایم مهم نبود خانم چشم ابی کنارم باشد یا اقای سیبیل کلفت ، دلبسته شدم صنقلبی کنارم اشغال نشود.قرار بود سینا بیاید فرودگاه دنبالم ، پسر دوست مامان بود ، او را هم ۱۰ سال پیش بم مشاهده کرده بودم ، ۱۰ سال پیش دانشجوی پزشکی عمومی بود ، از سوییس امده بم کمک رسانی.۱۳ سالم بود عاشقش شده بودم.رویا هم بافته بودم.با لباس عروس کنارسینا.دکتر بود ، خوش قیافه و خوش تیپ هم بود.با شاهزاده سوار بر اسب مو نمی زد.حالا ۱۰ سال گذشته بود تخصص روانپزشکیش را هم گراهی شده بود .اما دیگر ۲۳ سالم بود میخبر داشتم ۱۰ سال در سوییس منتظر نمانده من بزرگ شوم ، می خبر داشتم با چند نفری دوست بوده و به جایی نرسیده .از سوییس زنگ میزد ، برای مولین تعریف می کرد.
بوی عطرش رسید ، رویای اشغال نشدن صندلی به تاریخ پیوست.مطمئن بودم عطرش همان عطرجان فرانکو فرره ی وحید است که وقتی کیش بودم بویش تمام کادیلاک را بر میداشت .دوست فرداد بود.فرداد که با جهان ازدواج کرد من هم سرجهازی بودم .هر جا میرفتند من هم بودم.سر بر نگرداندم نگاهش کنم .فضول درد گحرکت کرده بودم ولی میتمایل داشتم بی اعتنا جلوه کنم.هواپییمایی ولیرات بود .ترانزیت داشت.اول میحرکت کرد دبی از دبی به ژنو.فقط دعا میکردم تا ژنو هم مسیر باشیم .حتی اگر در پرواز بعدی کنار من نبود .بوی گرمش که در هواپیما بود کافی بود.
نیم ساعت بود که هواپیما قد بلند شده بود .مولین در جعبه اهنی مورد علاقه ام پسته ریخته بود که اگر حالت تهوع گراهی شدم بخورم.هیچوقت در هواپیما حالت تهوع نمی گرفتم .اما از سر بیکاری در جعبه را باز کردم .سر دومسیری مانده بودم که تعارفش کنم یا نه .به خودم بود هرگز این کار را نمی کردم ، چون خجالت امیخته با دستپاچگی اجازه نمیداد و قلببری های دخترانه بهشدت خوب بلد نبودم.جهان همیشه می بیان کرد خب وقتی اینطور رفتار میکنی معلمومه هیچکس طراهی شد نمیاد. قلب به دریا زدم جعبه را سمتش گحرکت کردم .به امید اینکه حتی اگر میل ندارد هم کف دستم را رد نکند…
-بفرمایید
-ممنون (دو تا برداشت)
ساعت اُمگایش را متوجه شدم.جین سرمه ای پایش بود با پیرهن مردانه جاده راه ابی سفید .۳۰ سال را داشت .موهایش کوتاه بود و مرتب.چهره ای مردانه و دلنشین.برای من ! شاید اگر شهرزاد بود خوشش نمی امد.مو سیخ سیخی دوست داشت و تیپ امروزی.
– تنها سفر می کنید ؟
-بله ، برای گذراندن دوره میروم ژنو
-پس همسفریم !
-چطور ؟ شما هم ژنو می روید ؟ !
-بله
بله اش کوتاه بود و مردانه.روحیه ی دخترانه ام می اظهار کرد نباید خیلی سعی کنم سوال کنم و حرف بزنم .دوباره سرم را به صنقلبی تکیه دادم .مهماندار که برای پذیرایی امد داشتم به انگلیسی می اضافه کردم فقط آب پرتقال میخواهم که به فارسی اظهار کرد الان شور خوردید اب پرتقال هم اسید معدتون اذیت میشه. یک لحظه کوتاه نگاهش کردم و از مهماندار آب تمایل داشتم .
-قصد جسارت نداشتم ، فقط گفتم معدتون تو هواپیما ناراحت نشه.
– نه لطف کرمشاهده کرد که گفتید ، من بهشدت حواسم به این مسائل نیست .ممنون
تبسم زد ! فقط فکر کردم چقدر مردانه ، قاطع و کوتاه محبت می کند !
هواپیما که قرار گرفت صبر کردم همه پیاده شوند ، اصولا عجله نداشتم ، او هم انگار نداشت.چمدانم را به بار داده بودم.فقط کیف کف دستی و کیف لپ تاپم را بالا گذاشته بودم .کیف luis vuittonام را جهان از ایتالیا اورده بود.دوست داشتم وقتی سینا به استقبالم می اید تیپم مناسب باشد مگرنه یک کیف کوله می انداختم که برای سفر راحت تر باشد.کیف هایم را از ان بالا پایین اورد .تشکر کردم و باز فقط لبخند زد .وارد سالن ترانزیت که شدم مانتوی عبایی ام را در آوردم.شلوار جین ۹۰ سانتی تا قوزک پایم پوشیده بودم و شومیزی صورتی روشن با کالجی به همان رنگ .شالم هم سفید بود با گلهای درشت از سرم روی شانه هایم افتاده بود .گذاشتم دور گردنم بماند.خرید از freeshopفرودگاه را به جای گرفتن روی صندلی های سالن ترانزیت ترجیح دادم .بعد از گشت زدن در فروشگاه یک رژقرمز خریدم .مصمم شدم ۱ ساعت باقیمانده تا پرواز بعدی را در کافی شاپ فرودگاه بنشینم .براونی و قهوه ام را که تحویل گحرکت کردم .روی یکی از میزهای دو نفره جای گرفتم.سرم به لپ تاپم گرم بود که متوجه شدم آقایی صنقلبی رو به رویم را بیرون کشید.سرم را دوباره به صفحه لپتاپ گرم کردم …
– مقصدتون کجاست ، من میرم آلمان ، امده بودم به املاکم در تهران سر بزنم و کارهای حقوقیم را سر و سولین بدهم .چهرتونونو متوجه شدم متوجه شدم ایرانی هستید.
این ادم ایرانی بود ؟! من را نمیشناخت و چه راحت امده بود از قیافه ایرانی من صحبت میکرد ! : چطور ؟
– خب من بعد از این همه سال زیستن تو اروپا چهره ی یک دختر ایرانی را تشخیص میدم !
(به قیافه ام اندیشیدم ، موهای خرمایی رنگ که از قبل از مسافرت مَسی جون لایت های نسکافه ای دخترانه توش در آورده بود ، صورت گندم گون و چشمهای قهوه ای تیره ، خب شاید دخترهای ایرانی این شکلی اند دیگر ! )
نمیدانم هدفش چه بود ، خوب یا بد برایم مهم نبود.مهم این بود که به راحتی به خودش اجازه دهد خلوت مرا به هم بزند و در مورد املاکش و کارهای حقوقی اش صحبت کند.حتی اگر سوء نیت نداشت این کارش محترمانه نبود .لپ تاپم را بستم و غیر مستقیم به او فهماندم میخواهم بروم !
– با اجازه من باید برم کارت پروازمو بگیرم.
– خواهش میکنم خرسند شدم .منم باید کم کم بروم.
قد بلند شد و کنارم مسیر آمد.این ادم قصد تنها گذاشتن من را نداشت …
– من باید بروم گِیت ۱۲۱ خدانگهدار
تا بخواهد جواب بدهد دویدم سمت گیت .روی یکی از صنقلبی قرار گرفتم .دیگر چیزی تا باز شدن گیت نمانده بود. بار دیگر بوی عطرش آمد .کنارم قرار گرفت .بی هیچ حرفی .
قد بلند شدم ، بلند شد ، قصدا پشتم راه می امد که بهم بفهماند میداند خانمها مقدمند.به گیت که رسیدیم بلیطش را به سمتم گراهی شد: اگه مشکلی ندارید این هارو با هم بمتوجه شد که اتفاق کافی شاپ تکرار نشود.شوکه شدم بودم ! چه میبیان کرد ؟ نگاه کوتاهی به بلیطش انداختم . اسمش بامداد بود…بامداد ! کم گوش داده بودم …
بی حرف کارتها به اقای سیاه پوست دادم او هم پشت سرم امد.یعنی دیده بود که در کافی شاپ آن مرد سراغم امده بود ! پس چرا من او را ندیده بودم ؟!
دومین بار بود که مردانه ، کوتاه و قاطع محبت میکرد !
دوباره کیفهایم را گحرکت کرد که خودم برای بالا گذاشتنشان کف دست دراز نکنم .ممنون کوتاهی گفتم ، کنارپنجره جای گرفتم .کنارم قرار گرفت بی هیچ حرفی …
دوست داشتم که مردانه خاموشی می کرد .حالا که سوار هواپیمای سوییس بودم اضطراب مشاهده کردن سینا بیشتر شده بود .درست که دیگر مثل ۱۳ سالگی عاشق نبود م.ولی بعد از ۱۰ سال رو به رو شدن با او سخت بود .از دختر بچه ای ۱۳ ساله شده بودم دختری ۲۳ ساله که ابروهایش را برداشته موهایش هایلایت دارد و به جای کیف کوله کیف کف دستی دخترانه دارد و دیگر عاشق کوچولو نیست .
بامداد که حرف نمی زد ، من هم دلبری های دخترانه ام انقدر قوی نبود که با زیرکی به حرف بگیرمش .سرم پر از افکار مختلف بود.سینا ، مولین که اعتماد کرده بود این ۱ هفته را خونه ی او بمانم .فرداد و جهان که می خواستند منزل شان را عوض کنند .مینا که برای ازدواج ولیده می شد و باز سینا که بعد از ۱۰ سال در فرودگاه انتظارم را می کشید .بامداد هم چنان ساکت …
کف دستش را روی شانه ام گذاشته بود : بیدار شید یک چیزی بخورید !
عادت نداشتم کسی اینطور بیدارم کند ، بابا وقتی بود می اظهار کرد مخملی بیدار شو … انقدر مخملی اضافه کردنش را دوست داشتم خودم را برای گوش دادن تکرارش به خواب می زدم … فرداد هم که همواره من بیدارش می کردم و حالا رفته بود خونه خودش .من مانده بودم و مولین ، هر روزگار صبح که میخواست سر کار برود می گفت : فدرا قد بلند شو ! …بلند نمیشی با من صبحانه بخوری ؟ من رفتما !
ولی خب بامداد که اسمم را نمی اطلاع داشت ! میز جلویم را باز کرده بود .فقط دسر و نوشابه ام را خوردم ، همواره از غذاهای امارات بدم می امد .باید بلیطturkish Air می گراهی شدم .بامداد هم فقط دسرش را خورده بود .پس ذائقه هایمان شبیه بود.
هندزفری ها را در گوشم گذاشتم کمی سلن دیون گوش دادم تا برسیم .هواپیما در فرودگاه ژنو جای گرفت.
در سالن که منتظر بودم چمدانم را از روی ریل بردارم بامداد کنارم ایستاده بود .جدی و پر ابهت .اظهار کرد :چمدونتون چه شکلیه ؟
– بنفش ساده
سر می گرداندم ببینم فرودگاه ژنو چه شکلی است … اضافه کرد: خانم … ببخشید… اظهار کردم فدرا هستم
-بفرمایید چمدونتون
– مرسی لطف کردید
وباز لبخند.فرودگاه ژنو بهشدت پیچ در پیچ بود .کنار بامداد راهروها را طی می کردم .مهر که در پاسپورتم خورد برگشتم سمتش: سفر خوبی داشته باشید ، خرسند شدم
بامداد: کسی می یاد دنبالتون ؟ میتونم برسونمتون
– ممنون میان دنبالم .
– پس خداحافظ
– خداحافظ( دوست نداشتم دخترانه های کوچک و ناشیانه ام با مردانه های قلبنشین بامداد زود تمام شود .ولی انگار بامداد به همه مهربان بود.هیچ نتمایل داشت در موردم بداند یا چیزی از خودش بگوید.مثل بامداد واقعی نرم و سریع گذشت)
موهای شقیقه اش کمی سفید شده بود .پیمسیرن مردانه قرمز پوشیده بود با شلوار جین.۱۰ سال پیش که ایران بود میگفت سوییس که هستم باید رنگی بپوشم .اونجا مثل ایران به رنگ تیره عادت ندارند. همه تیره هایش می اورد ایران می پوشید.من را نمشاهده کرده بود.با همان غرور و بی اعتنایی همیشگی اش ایستاده بود .
– سلام دکتر سینا ((بعد ۱۰ سال ندیدنش سینا صدا کردنش با ۸ سال تفاوت سنی برایم سخت بود.
– به ! سلام… چطوری فدرا جان ؟
(تعجب را در نگاهانش می متوجه شدم ، خودم هم میخبر داشتم هیچ شامگاهاهتی به فدرای ۸ سال پیش ندارم.ولی سینا هیچگاه چیزی را به روی خودش نمی اورد .بعد از ۱۰ سال دورادور میشناختمش)
آپارتمانش نزدیک مرز ژنو و فرانسه بود .برای یک مرد جوان مجرد بزرگ بود …۳ خوابه بود … به اتاقم راهنمایی ام کرد.خوشامگاهختانه حمام در اتاق بود …همین کافی بود .
۷ صبح بیدار بودم ، از اتاق که بیرون امدم سینا قهوه دم میکرد.قرار بود مرا برساند میدان صنقلبی که ساختمان سازمان ملل بود.موقع پیاده شدن مسیر اتوبوس ها را توضیح داد که چطور برگردم… یعنی دنبالم نمی امد …همواره غیر مستقیم حرفش را می زد .
جلسه سازمان ملل ساعت ۴ تمام شد … خسته شده بودم از اینکه با همه راجع به حقوق بشر صحبت کنم .کارت بدهم برای همکاری های بعدی و چه و چه… اما مامان تهمشاهده کردم کرده بود که حواسم را جمع کنم .
بار دیگر امدم میدان صنقلبی ، باید اول کمی خوراکی می خریدم .مولین از تهران اولتیماتوم داده بود که خودم خوراکی بخرم و غذا درست کنم : همین که سینا گفته بری خونش بهشدت لطف کرده ، اگرنه باید چند میلیون پول هتل می دادی.قشنگ خودت برو خرید کن شام درست کن .
می دانستم اگر سفارشاتش اجرا نشود حسابس از خجالتم در خواهد امد.
وقتی رسیدم سینا ساز میزد .تعارف کردم که من شام درست کنم ، در کمال ناباوری پذیراهی شد .سریع لازانیا درست کردم .۹ شامگاه بود ، ژنو ساعت ۶ خاموش می شد ، دیگر هیچ مغازه ای باز نبود.همه یا کنار دریاچه بودند یا در کلاب .کلاب برو که نبودم ولی دوست داشتم بروم کنار دریاچه ، که ان هم باید به قلب سینا نگاه می کردم.
– فدرا جان امروز یک کیس خودکشی بد حال داشتم انرژیمو گرفت ، فردا باید صبح اول وقت بیمارستان باشم ویزیتش کنم .ایشالا فردا شامگاه میریم کنار دریاچه.
– خواهش میکنم ، این چه حرفیه ، منم خسته ام باشه برای فردا.
ظرفها را آب زدم ، دوش گراهی شدم چراکه صبح زود دیگر وقت نمیشد .
میدان صندلی شده بود نقطه تلاقی من و ژنو.بار دیگر مکالمات تکراری و حقوق بشر … بشری که تنها ارزشش همین بحث های بی سرانجام سامدت ملل بود… نه جنگی آتش بس میشد … نه گرسنه ای سیر میشد و نه هیچ اتفاقی هیچ جای جهان رخ میداد…
این بار زودتر رسیدم کمی اطراف آپارتمان سینا قدم زدم … به منزل که حرکت کردم ساعت ۶ بود کمی که استراحت کردیم قهوه ای اوردم با شکلاتهایی که خریده بودم : حال مریضتون خوب بود ؟
– بهشدت نه ! متوجه خیانت همسرش شده ، کف دست به خودکشی زده
– یعنی انقدر دوستش داشته ؟ من ابداً نمیتونم تصور کنم به خاطر کسی خودمو بکشم !
– زندگی زناشویی پیچیده است فدرا جان …و تو سنت هنوز کمه برای متوجه شدن این سیاهی ها
– میدونم که تا حالا رابطه ی عاطفی جدی رو تجربه نکردم ولی هرچقدر هم که یکی رو عاشق شده باشم خودمو نمیکشم مخصوصا که به من خیانت کرده باشه… با اینکه سخته اما از زندگیش میرم بیرون
– خیلی پیچیده است به همین راحتی نمیتونی اظهار نظر کنی …وقتی زیر یک سقف لحظاتتو با یکی تقسیم میکنی … باهاش هم نفس میشی …به همین راحتی نمیتونی کنار بگذاریش..
– نمیدونم …شاید هم اینطوره…
سینا سکوت کرده بود قهوه می خورد و من فکر می کردم مگر سینا با کسی زیر یک سقف هم نفس شده که انقدر عمیق صحبت می کند.
– فدرا جان دیگه کم کم حاضر شو بریم کنار دریاچه ، شام هم همبرگر میخوریم
موهایم را باز گذاشته بودم ، لگ سرمه ای رنگم را پوشیدم با تی شرت سرخابی رنگ …کتونی های سرخابیم رو هم پوشیدم …مهم نبود جهان گفته بود کفش عروسکی بپوش …میخواستم راحت کنار دریاچه قدم بزنم … سینا هم مهم نبود که قدم زدن کنار دختر جوانی با کتونی سرخابی برایش چه حسی داشت …
وقتی کنار دریاچه قدم میزدیم سرم به سمت دریاچه بود ..به ۲۳ سالگی ام فکر میکردم که هیچ عاشقانه ای نداشت … گردشش با فرداد و دنیا بود … مسافرتش با بامداد … قدم زدنهایش با سینا … تنهاییش در خونه با مامان …
– این کفشای تو چه گوگولیه
سریع نگاهم به کتونی های سرخابیم افتاد :اخه اظهار کردم میخوایم قدم بزنیم کفش راحت بپوشم… دوست نداشتم خودم را برای سینا توضیح دهم… نمیدانستم این حرفش نوعی تعریف است یا به رو اوردن بچگی من نسبت به مردانگی او …
دوست داشتم همبرگر مک دونالد بخورم …ولی سینا امده بود اینجا … اسمش فرانسوی بود همبرگرش را هم دوست نداشتم …
– همینطوری غذا میخوری که هیکلت انقدر ظریف مونده
– نه بسیار هم کم غذا نیستم .ولی چاق نمیشم ..(میتمایل داشتم بگویم اگر تو مرا اینجا نیاورده بودی الان دو لپی همبرگر می خوردم … )
از این غیر مستقیم های زورکی و بی خیال سینا خوشم نمی امد.
– کارگاه سازمان ملل کی تموم میشه ؟
– فردا… روز سومه … مدرک مشارکتمون رو میدن و تموم میشه …به همین راحتی ما حقوق بشر رو احیا کردیم
– خب اخر هفته که من تعطیلم میتونیم بریم فرانسه رو ببینیم …
– من که خیلی دوست دارم اما نمیخوام اذیت شید
– نه اذیت نیست پس میریم
امروز روز سوم بود …واقعا از این بحثها خسته شده بودم … از الجزایر ، مالزی ، آلمان ، فرانسه و کجا و کجا دوست پیدا کرده بودم … از ان دو ستی هایی که میدانی جلسه تمام شود به تاریخ می پیوندند.
هنوز دو روزگار تا آخر هفته مانده بود ، می دانستم سینا به خاطر من مرخصی نمی گیرد .خرسند هم بودم می توانستم هر طور قلبم می خواهد بگردم و خرید کنم… بدون اینکه سینا هر حرکتم را زیر نظر داشته باشد… حس خوبی نداشتم از این دقتهای سینا … همه چیز را تحلیل روانشناسی می کرد…
شام ته چین پخته بودم…
– مرسی فدرا جان ..زحمت کشیدی …
– نوش جان کاری نکردم… با غذایم بازی میکردم
– تو ابروهات رو قصوت این مقلبی بر میداری ؟
– چه مقلبی ؟
عینکم را از چشمم برداشت .کف دستش را انتهای ابرویم گذاشت و شصتش را روی دم ابرویم کشید… : انگار یک کم تهشو کوتاه کردی
به این نزدیکی و بی پروایی سینا عادت نداشتم … بسیار راحت دستش را روی ابرویم گذاشته بود و تحلیل های زیبایی شناسی تحویلم میداد.
– نه مقلبشه …اتفاقا از ابروی کوتاه و نازک خوشم نمیاد
– اخه دخترای شرقی ابروهای کشیده و نسبتا نازک دارن
– الا ن دیگه این خبرا نیست… اماخب یک چیز سلیقه اییه … من ابروی پهن دوست دارم که نه بهشدت قد بلند باشه نه کوتاه
ابروهایش را استفهامی بالا انداخت … عینکم را از روی میز برداشت: شماره دیدهت چنده ؟
(جهان و مولین کلی غر زده بودند که لنز بذار ..نکنه اون عینک هنریتو بزنی قیافتو بکنی عین جغد دانا)تمام مدت لنز داشتم ..اما امشب خسته شده بودم از آن جسم خارجی داخل چشمم.بعد هم مگر من قصد دل بردن از سینا را داشتم که برایم مهم باشد ؟
– شماره چشمم ۱ اما خب از اول نگاهم به لنز و عینک عادت کرده…
– فدرا تو بیس چهره ات خوبه … فکر کنم بینیتو عمل کنی بسیار بهتر هم میشه
– من از عمل بینی خوشم نمیاد …بینیمم انقدر وضعش خراب نیست
– باشه اما اگه یه دکتر خوب عمل کنه بسیار بهتر میشه
– حالا راجع بهش فکر میکنم
– فردا برنامه ات چیه ؟ من مریض دارم نمیتونم همجادهیت کنم
انتظار همراهی هم نداشتم : میخوام برم یکم خرید کنم … و کنار دریاچه قدم بزنم
– خوبه …پس خوش بگذره
– مرسی …پس شامگاه بخیر
– شب بخیر
دراز کشیده بودم… قلبم برای مولین تنگ شده بود …انگار سالها بود نمشاهده کرده بودمش …فکر نمیکردم سینا امشب انقدر صریح دخترانه های مرا تحلیل کند… دوست هم نداشتم …جنس صحبتهایش مردانه نبود… مثل خاموشی بامداد دلنشین نبود… میاطلاع داشتم اگر برای مامان تعریف کنم می گوید کف دست ازاین ارزش گذاری ها بردار …ادمها که طبق انتظار تو حرکت کردار نمی کنند… این کمال گرایی اخرش واسه خودت بد میشه …میبینی ادما اونی تو فکر میکنی نیستن ، توقعاتت بر اورده نمیشه ..فقط خودت اذیت میشی… ولی من کمال گرا نبودم …من فقط مردانه دوست داشتم ان هم نه از نوع سینا…از نوع بامداد …که حرکت کرده بود و بوی عطر مردانه اش را هم برده بود…
نمتوجه شدم کی خوابم برده بود ساعت ۹ صبح بود… سینا حتما راهی شده بود .با شیر و کرن فلکسهایی که خودم خریده بودم صبحانه خودم .شلوارک جینم را با تی شرت سفید پوشیدم با کتونی های سرخابی مورد علاقه ام .موهایم را بالای سرم گوجه کرده بودم .کیف یک وری ام را انداخته بودم که راحت بگردم.
راهی شدم فروشگاه manor . اینجا مکان مورد علاقه ام بود ، مرکز خرید چند طبقه ای که از عطر و لباس گراهی شده تا پنیر و شکلات سوییسی همه چیز داشت.برای خودم شلوار و پیجادهن و کفش خریدم ، برای مولین ، فرداد و جهان هم چند تکه لباس و شکلات… سوغاتی خریدن را دوست نداشتم ، سخت بود…
دو بسته شکلات خریده بودم که جعبه ی اهنی داشت شبیه ظرف شیر گاو … سفید با خال های مشکی..شکلاتهای داخلش اصلا مهم بود میمیل داشتم ظرفش که خالی شد گل خشک داخلش بریزم بگذارم روی میز تحریرم… دو تا مگنت هم خریده بودم شکل گاو که بعد از ازدواج به یخچال خانه ام بزنم … شاد بودم… شاید الکی…شاید به خاطر مگنت های یخچال منزل ام…شاید از اینکه سینا نبود تا زیر ذره بین قرارم دهد…شاید از اینکه میتوانستم بروم مک دونالد سیب زمینی و همبرگر بخورم بعد هم یک بستی قیفی کف دستم بگیرم با خریدهایم به سختی کنار دریاچه قدم بزنم ، بستنی بخورم و ۲۳ سالگی ام را رصد کنم . قبل از رسیدن سینا خریدهایم را داخل چمدان مرتب کردم… برای شام زرشک پلو درست کردم… احساس می کردم بوی غذا گحرکت کرده ام…دوش گحرکت کردم شلوارک توسی رنگم که تا زیر زانو بود را با تیشرت مشکی پوشیدم… از دیشامگاه که سینا روی ابروهایم کف دست کشیده بود متوجه شده بودم مردانه هایش بسیار هم غیر فعال نیست.
بعد از شام تشکری خشک و خالی کرد و حرکت کرد سراغ سازش…
میاطلاع داشتم سالها زیستن در اروپا از تعارفات ما ایرانی ها دورش کرده …ولی خب انتظار این حرکت کردارها را هم نداشتم…
صبح که بیدار شدم مصمم شدم بروم کلیسای قدیمی را ببینم و عکس بگیرم ، به خودم که امدم ۲ بعد از ظهر بود ، گوش داده بودم کباب ترکی های این مغازه در ژنو معروف است … از خجالت معده ام که در امدم …راه افتادم به سمت دریاچه … خوبی ژنو بود که شهر کوچکی بود . میتوانستی راحت از هرجا با کمی پیاده روی کنار دریاچه برسی … روی نیمکت کنار دریاچه قرار گرفته فکر میکردم این چند روز در این شهر کوچک کاش بامداد را می مشاهده کردم…کاش در موردم کنجکاوی می کرد…کاش با سکوتش کنار دریاچه با من قدم میزد … و باز می رسیدم به23 سالگی خالی از عاشقانه ام…
فردا ویک اِند بود و قرار بود سینا با ماشین مرا ببرد شهر ان سی ، مرز فرانسه و سوییس .
فکرش را هم نمی کردم این شهر انقدر زیبا باشد…شهری که بافت قدیمی اش را حفظ کرده بود و معروف بود به شهر صابون… تمام شهر پر بود از مغازه های صابون سازی که صابون های معطر کف دست ساز می فروخسریع …هر قالب صابون ۲۰ فرانک بود که به پول ما میشد ۸۰ هزار تومان… می اطلاع داشتم مولین بفهمد برای یک قالب صابون فرانسوی ۸۰ هزار تومان پول داده ام عصبانی میشود… ولی شاید دیگر هرگز اینجا نمی امدم…این صابون را میخریدم که به خانه ی خودم ببرم…
کنار هر مغازه یک کافه هم بود که میز و صنقلبی هایش را بیرون مغازه روی سنگفرش خیابان چیده بود و سایه بانش را پایین داده بود… دیگر سینا ، ریز بینی ها و تحلیل هایش برایم مهم نبود …مشاهده کردن این مغازه ها و کافه ها و بوی قهوه شیرین ترین حس دنیا بود…
باورم نمی شد اینهمه شلوغی جلوی این مغازه برای ساندویچ تخم مرغ باشد ! این فرانسوی ها هم عجب سلیقه ای داشتند… تهران که بودم محال بود لب به ساندویچ تخم مرغ بزنم ولی شاید این ساندویچها مزه ی خاصی داشت که برایش سر و دست می شکاندند…راهم به سمت ساندویچی کج کردم … : میاید ساندویچ بخوریم ؟ …
– اگه تو میخوای بخوریم
پشت کانتر رفتم و انگلیسی سفارش دو تا ساندویچ دادم سینا اصلا نمیمیل داشت به روی خودش بیاورد… بهشدت شیک توقف کرده بود و نگاه می کرد … یعنی حتی نمی تمایل داشت نقش مردها را بازی کند… یعنی انقدر اروپا رویش تاثیر گذاشته بود که اجازه می داد پول ساندویچ تخم مرغ را من حساب کنم… می خبر داشتم اینجا این تعارفات مرسوم نیست …ولی این کار اصلا مردانه نبود …
تا بعد از ظهر ان سی را زیر و رو کردیم… واقعا خسته بودم … قلبم میمیل داشت روی صنقلبی چوبی زیر سایه بان بنشینم قهوه و نان خرچنگی بخورم …
وقتی جای گرفتیم و پسر جوان برای گراهی شدن سفارش همان قهوه و نان خرچنگی ام را تمایل داشتم و سینا شیک بادام زمینی… انتخابش هم مردانه نبود … کدام مرد ۳۱ ساله ای شیک بادام زمینی سفارش می دهد… اگر بامداد بود احتمالا اسپرسوی دوبل سفارش می داد …
– برنامه ات برای اینده چیه فدرا جان ؟ نمیخوای اپلای کنی برای فوق لیسانس ؟
– فعلا که سر در گمم …همینطوری تمام دوستام دارن برای فوق امده میشن اما من زیرا از این شاخه به اون شاخه پریدم هنوز لیسانس هم نگحرکت کردم … دوست دارم که برای فوق اپلای کنم ولی وقتی فکر میکنم مولین تنهاست شک میکنم ارزششو داره یا نه…
– از هیچی عقب نیستی … بالاخره ۲ سال دیر و زود اتفاقی نمیفته …ولی با روحیه ای که من از تو سراغ دارم کار خوبی کردی که رشتتو عوض کردی… می تونی تو روانشناسی خیلی موفق تر از مهندسی باشی… روحیه ات بهشدت جنگجو و محکم نیست به نظر من … که البته شاید درست نشناخته باشمت…اما سوییس هم دانشگاه های خوبی داره اگه بخوای
– (یعنی سینا میخواست من برای ادامه درسم برئم سوییس ؟ ):خب پشیمون نیستم از اینکه رشتمو عوض کردم ولی وقتی می بینم مولین هر روز از کلینیک با کلی غم میاد خونه واسه دختری که پدرش معتاده … واسه مردی که زنش بهش خیانت میکنه و دختر ۱۴ ساله ای که معتاد شده… فکر میکنم توانشو ندارم
– وقتی پا توی مسیری میذاری خدا توانشو هم میده و من فکر میکنم تو در این زمینه موفق میشی
– نمیدونم …شاید… ولی تنها رویای رنگی من داشتن یه کافه قنادیه که خودم توش کاپ کیک های رنگی درست کنم واسه همه کسایی که خسته ، غمگین ، شاد و یا نا امید میان تو کافه ام
– بسیار رنگی فکر می کنی و دلنشین … انگار یکی باید همواره پشتت باشه و ازت حمایت کنه
– خب اگه راستشو بخواید شاید بهشدت دخترونه رفتار نکنم ولی محکم هم نیستم.دوست دارم به یک نفر تکیه کنم
– جالبه… !
فنجان قهوه ام را برداشت و جرعه ای نوشید … اصلا نمیتوانستم تصور کنم سینا به همین راحتی فنجانم را برداشته و قهوه نوشیده … از آن مردانه هایی بود که دوست داشتم … ولی اصلا شامگاهیه سینا نبود…
– انتخاب تو بهتر بود قهوه ی خوش طعمیه…
تبسمی شیطنت آمیز زدم : انتخابهای من همواره بهترن
(از وقتی که تو شیک بادام زمینی سفارش میدهی خب معلوم است که انتخاب من بهتر است ! )
شامگاه خسته به خانه رسیدیم نه من اشتهای شام داشتم نه سینا فردا بعد از ظهر پرواز داشتم …امشب آخرین شامگاه اقامتم در ژنو بود .
فردا باید از صبح چمدان میبستم و ولیده میشدم.
*
مولین بسته ای دو کیلویی پسته داده بود برای سینا بیاورم که اصلا فراموش کرده بودم !
روزگار آخر می تمایل داشتم پسته ها را بدهم… مامان و دنیا اگر بودند برای این سر به هوایی سرزنشم می کردند…
لباس های پوشیده شده ام را یک طرف چمدان چیده بودم و خریدهای جدید را با نایلون طرف دیگر… زیپش را به زور بستم ..
– دکتر سینا راستی این پسته برای شماست …مامان دادن…فراموش کرده بودم بدم بهتون
– زحمت کشیدی فدرا جان لازم نبود… من پسته نمی خورم…در هر صورت ممنون
(خونسردی و بی اعتنایی اش اعصابم را پاک به هم ریخته بود… لازم نبود بگوید پسته نمی خورد میتوانست یک تشکر خشک و خالی بکند و بعد از حرکت کردنم پسته ها را دور بریزد… از مردانه های خونسردش متنفر بودم… اما از خودش نه ! روانم را به بازی گراهی شده بود ! )
– مرسی از لطفتون و ببخشید که این هفته بهتون زحمت دادم
– خواهش میکنم فدرا جان …سفرت بی خطر
– ممنون خداحافظ
– خدانگهدار
مسیرروهای پیچ در پیچ فرودگاه ژنو را بازمی گشتم… سینا هم تمام شده بود… بامداد هم دیگر نبود … همه ی مردانه های زندگی من کوتاه بود …
هواپیمای برگشت خیلی خلوت بود… زیاد نبودند کسانی که از سوییس بروند دوبی یا ایران…
این بار کسی کنارم نبود … ترجیح دادم تا رسیدن بخوابم .. بیداری مساوی بود با یادآوری سینا و تحلیل رفتارهایش…
پرواز دوبی به تهران بلافاصله بعد از جای گرفتن این پرواز بود… انگار همه چیز دست به کف دست هم داده بود که برگشتن بدون بامداد خیلی به دیده نیاید… خانم کناری هم مدام آرایشش را چک میکرد و موهایش را پوش میداد…
مولین و جهان رسیده بودند دنبالم .فرداد که کلا از سینا خوشش نمی امد … به روی من نیاورده بود…ولی میخبر داشتم به مولین گفته ندار که نیستیم …هتل بگیره …یعنی چی بره خونه اون مردک
ترجیح می داد این مسافرت را نامتوجه شده بگیرد… در ماشین را که بستم … مامان شروع کرد …
از رانندگی جهان میترسید ، ترجیح میداد عقب بنشیند …باید مو به موی اتفاقات ژنو را میگفتم …البته برای مولین فقط جلسات ساوقت ملل مهم بود و لینک هایی که با نماینده کشورهای دیگر گراهی شده بودم… دنیا ولی فقط سینا برایش مهم بود …
خسته بودم ولی حتی فکر دست کشیدن به لحاف گل گلی ام و گلدان حسن یوسفم کنار پنجره خستگی ام را در می کرد…
جهان در حضور مولین ساکت بود..می خبر داشتم فردا که مولین سر کار برود میخواهد مو به مو شرح ما وقع را بشنود…
مولین: سینا چطور بود ؟ راحت بودی ؟
– بد نبود … ولی مولین باورت میشه گذاشت من پول ساندویچو حساب کنم ؟
– حالا گذشت دیگه… مدلشه… همینکه لطف کرد دعوتت کرد خونش دستشم درد نکنه
جهان جان پس به فرداد بگو بیاد خونه ی ما شام دور هم باشیم ..
جهان: چشم مامی جون
رویای تنهایی در اتاقم بیشتر از چند دقیقه دوام نیاورد …
**
فرداد تظاهر میکرد این هفته من مسافرت نبوده ام … حتی وقتی چاقوی سوییسی و لباسهای مارک داری که برای خودش و جهان اورده بودم را دید با یک تشکر خالی قضیه را تمام کرد. میاطلاع داشتم سوغاتی هایش را دوست دارد …به خونه خودشان که برسد همه را خوب وارسی می کند ولی اینجا برایش سخت بود…
فرداد و جهان که راهی شدند مامان هم خوابید.
کتابخونه ام خاک گحرکت کرده بود … ماگ گل گلی ام با قهوه ی مانده روی میز تحریر بود ..حسن یوسفم بزرگ شده بود… به اندازه یک هفته…
از اینکه مامان به اتاقم نرسیده بود شاد بودم… میاطلاع داشت دوست ندارم کسی به وسایلم دست بزند…
فردا دوشنبه بود کلاس هم نداشتم خودم مرتبشان می کردم
**
– الو
– سلام خواب بودی ؟
– نه دیگه بیدار شده بودم ..چطوری ؟ فرداد حرکت کرده سر کار ؟
– اره نیم ساعته …تو چی کار میکنی ؟
– هیچی میخوام یکم اتاقمو تمیز کنم …
– باشه پس حالا به کارات برس بازم زنگ می زنم
– حال داشتی بیا اینجا
– حالا ببینم چی میشه …فرداد ماشینو برده…
– باشه پس فعلا خدافظ
– خدافظ(مکالماتم با دنیا همینطور بود…میاطلاع داشتم منتظر است برایش از سینا تعریف کنم …خودش نمی جویا شد… من هم روی مودش نبودم… سینا بعد از ۱۰ سال شاهزاده ام نبود که ذوقش را داشته باشم..مخصوصا از وقتی شِیک سفارش می داد و راجع به ابروو بینی من اظهار نظر میکرد)
مولین رفته بود …خوشامگاهختانه امروزگار ملاحظه کرده بود بیدارم نکرده بود برای صرف صبحانه اجباری
نان تست کردم با کره و عسل … اول رفتم سراغ چمدان … لباسهای جمتوجه شد را آویزان کردم و کثیف ها را در ماشین انداختم …
ساعت ۲ بود که تمام شد …
از فردا مجدداً دانشگاه بود و کلاس و کار…
**
مامان: چیکار کردی امروزگار ؟
– هیچی …اتاقمو تمییز کردم…شما چه خبر ؟
مامان: از صبح درگیر کارهای بازارچه ایم … سلطانی هم که عرضه نداره …هر چیزو ده بار باید بهش اظهار کرد… تو مگه قرار نبود با دوستات بیاید کمک ؟
– این هفته که نبودم مولین ، فردا برم دانشگاه ببینم چی میگن
مامان: میدونی که من الان سرم شلوغه یکم کمک حال من باش …خانم راشد با اونهمه پرسنل همه کارهاشو دخترش انجام میده
– خب مولین اظهار کردم میام دیگه… دوستامو که نمیتونم مجبور به کار خیر کنم !
مولین: ای بابا…
میدانستم بیشتر انجا بنشینم اه کشیدنهای مولین شروع میشود … می اظهار کرد هدفمند نیستی … بچه های مردم به خاطر این موقعیتها میدودند ..تو چراکه راحت برایت فجادهم شده قدر نمیدانی
دیگر نمیدانستم هدفمندی چیست … از سال دوم دانشگاه سازش را کوک کرده بود که از این هنری بازیها و کافه حرکت کردنها اینده ای در نمی اید… باید روانشناسی انتخاب میکردی که بفرستمت ساوقت ملل …زبان یاد گحرکت کردی که هیچ جا استفاده نمیکنی… یک مقاله هم چاپ نکردی
واقعا هدفمندی چه بود…سال سوم دانشگاه کنکور انسانی داده بودم … از دانشکده هنرو معماری خداحافظی کرده بودم … شده بودم دانشجوی روانشناسی …کنار ورودی های جمشاهده کرد دوسال از خودم کوچکتر … که از همان روز اول دم از نظریات هگل و مازلو می زدند … در حیاط پسرها را رصد می کردند… و فکر میکردند برای کلاسهای فردا چه بپوشند
در موسسه زبان درس می دادم … اما از نظر مامان این شمرده نمی شد..
کارهای مددکاری بچه های موسسه را هم باید پیگیری میکردم
در ۲۳ سالگی هنوز ترم ۵ بودم… دو بار تحقیقم شده بود مرجع امتحان استاد وهنوز هدفمند نبودم… مولین بود دیگر… بدم را نمی تمایل داشت …
…
بسیار دانشگاه را دوست نداشتم … دوستانم در دانشگاه آدرینا و سارا بودند …آدرینا تک فرزند یک خانواده ی ارمنی دلبسته شدنی بود و سارا دختر یک خانواده فرهنگی… پدرش استاد دانشگاه بود و همیشگی شاکی از سر به هوایی های سارا… ناحق هم نمی اضافه کرد …سارا با پسر یک حاجی بازاری دوست شده بود …فکر میکرد از احسان بهتر وجود ندارد…ان هم به خاطر گردش ها و خریدهایی که با احسان می رفت… دوست نداشتم قضاوتش کنم ..خواهرش ازدواج کرده بود تفاوت سنی اش با پدر و مادرش زیاد بود…شاید احسان تنهاییش را پر می کرد … آدرینا بسیار برای راهی شد و امد آزاد نبود …خاله ژاکلین فقط گاهی که با هم بودیم اجازه می داد کافه ای برویم وتئاتری ببینیم انهم من باید ادرینا را می رساندم خونه تا خیال خاله ژاکلین راحت شود…
نقطه ی اتصالم با دانشگاه به جز آدرینا و سارا استاد صدیق بود که دخترانه دوستم داشت ، قلبسوزانه مسیرنماییم می کرد و استادانه هوایم را داشت…
از مانتوهای ساتن و تیپ های مکش مرگ مای بچه ها که از همان ترم اول حس روانشناسی برداشته بودند خسته بودم… همان موقع هم که دانشکده هنر بودم هم تیپم خیلی هنری نبود ..اما اندازه ی حالا هم که تمام مدت شلوار کتان های تیره و مانتوهای ساده میپوشیدم جدی نبود…
تنها باوقتده ی دانشکده هنر دستبندهایم بودند… کف دستبندهای رنگی که حالا ۲۰ تا می شدند … بعضی ها را از کشورهای مختلفی که رفته بودم اورده بودم ، بعضی را خودم درست کرده بودم وچندتایش را از جمعه بازار خریده بودم… حتی دانشکده روانشناسی هم نتوانسته بود مرا از انها جدا کند…
جیمبو را همیشگی کوچه ی پشت دانشگاه پارک می کردم… آدرینا می اضافه کرد این مسافتی که ماشینتو پارک میکنی با مسافت دانشگاه تا خونتون یکیه…چه کاریه ماشین میاری ؟
از اینکه پسرهای دانشگاه ردیف شوند و پارک کردنم را رصد کنند متنفر بودم…
ادرینا: به سلام … سوغاتی من کو ؟
سارا:سلام …بابا خارجی… تحول بگیر
– سلام …بذارید برسم بعد شروع کنید … سوغاتی ای در کار نیست … بیخود قلبتونو صابون نزنید
ادرینا:باشه …تو راست میگی …شکلاتو که مطمئنم اوردی …دیگه بگو چی اوردی…
خندیدم …سر و کله زدن بی فایده بود … برای ادرینا یک تیشرت صورتی و یک شکلات فندقی اورده بودم …برای سارا هم قرمز همان تیشرت با شکلات تلخ…
ادرینا :استاد صدیق نیومده … تا ۱۰:۳۰ بیکاریم
سارا:بیا فدرا خانوم اینهمه قربون صدقه اش میری تحویل بگیر
– با اینکه بسیار دوسش دارم اما واقعا کار زشتی کرده … نمیگه دانشجو زحمت میکشه وقت میذاره میاد دانشگاه…
ادرینا :اره سروش هم انگار با استاد هماهنگه نیومده
سروش پسر یکی از استادان علوم سیاسی دانشکده بود که استادها به واسطه پدرش بسیار هوایش را داشتند… ادرینا هم شده بود عاشق قلبخسته
سارا:اخه ادرینا از چیه اون کله قرمز خوشت میاد ؟
ادرینا :کله قرمز اون احسانه … سروش بوره
حق هم با ادرینا بود سروش بور بود … جثه اش هم برای یک پسر کوچک بود اما پسر خوبی بود
– حالا بیخیال شید …بریم یه چیزی بخوریم تا ۱۰:۳۰ شه …
– بچه ها هفته ی دیگه بازارچه خیریه است مولینم گفته بیاید …
سارا:من که میدونی از خونه بیام بیرون مستقیم پیش احسانم
– خب حالا با احسان بیا
سارا:اِاِاِاِ … که مولینت بگه این دوستت نابابه
– نه اینکه مولین من نمیدونه تو با احسان رفاقت !
سارا:تقصیر شماست که تابلو کرمتوجه شد دیگه
ادرینا:منم که خودت باید از ژاکلین جون اجازمو بگیری
– ژاکلین جون با من … پس شما پایه اید …
ساعت ۴ بود که رسیدم…
– مولین سلام … چیکار میکنی ؟
مولین: سلام دارم شام درست میکنم
راهی شدم آشپزمنزل: ساعت تازه ۴ سنگ مگه میخوای بپزی ؟
مامان:نه ژیگو درست میکنم گوشتش باید بپزه خوب
– راستی بچه ها اظهار کردن میان برای بازارچه …فقط به خاله ژاکلین زنگ بزن خیالش از ادرینا راحت شه…سارا هم با احسان میاد
مامان: باشه بیاد ، با هرکی میخواد بیاد
– ببینم شما از ما راضی میشی یا نه
مولین: ببین این خانمی که میخواد حیاط خونه اشو در اختیار ما بذاره برای بازار خیریه خیلی حساسه …روناک معرفیش کرده…کفالت ۴ تا از بچه ها رو هم قبول کرده… روناک زنگ زد اضافه کرد باید یه ادم شسته راهی شده بره باهاش صحبت کنه … بگه چند روز قراره تو خونش برنامه باشه و از چه ساعتی تا چه ساعتی…
– گازی به هویجم زدم: خب بگو جهان بره…هم خوشتیپه ..هم خوش سر و زبون
مولین: من خودم دختر دارم بگم دنیا بره… هر چی جای ادمیزادیه بهت میگم برو هی بگو جهان بره …سلطانی بره .. فلانی بره
– اه … بابا مامان دوباره دعوا مسیر ننداز … کی باید برم ؟
مامان: 5شنبه ساعت ۴
اصلا حوصله ی این خیره ای دماغ بالا را نداشتم … ۴۰ هزار تومان که کمک می کردند انتظار داشسریع ۱۰۰ بار جلویشان خم و راست شوی… فکر میکردند با ۴۰ هزار تومان دنیا را از فقر و گرسنگی نجات داده اند…
ادرینا :سلام خبرگذاری اَسوشیتد پرس… دیشامگاه خاله رویا زنگ زد به مامانم… گفت شاید خودش هم بیاد یه سر بزنه
– اظهار کردم که خاله ژاکلین با من
سارا:جا گرفتید سر کلاس
– اره من کیفمو گذاشتم ، بریم
سارا که سر کلاس یا به احسان اس ام اس میداد یا در رویایش سپری میکرد … ادرینا هم سروش را زیر نظر داشت … من هم جزوه بر میداشتم …برای یک ۲۳ ساله ی خالی از عاشقانه جزوه برداشتن بهترین کار بود.
– ادرینا من میرم موسسه میخوای بیا تا میدون کاج با هم بریم
ادرینا:ببین فدرا بیخود نیست که من انقدر دوستت دارم که ! نمیشه بیام مِستر مسعودو ببینم ؟
– مِستر مسعود دیگه ؟! برو با خط یازده برو که دیگه قلبت مِستر مسعود نخواد
مسعود از بچه های آموزشگاه بود …یه پسر ۲۷ ساله ی شاد که اومده زبان یاد بگیره … مهاجرت کنه …حالا با کدوم تخصص و هنر خدا عالمه… از ترم پیش به بهانه ی تولدش و چه و چه بچه های کلاس را دعوت میکرد بیرون… من هم یکبار مجبور شدم دعوتش را قبول کنم… دعوتمان کرده بود کافه شمرون که ثابت کند اینجور جاها را بلد و کف دست دلباز هم هست…
کارهایش بیشتر از اینکه مردانه باشد پسرانه بود… پسرانه هایی که دخترهای دبیرستانی دوست داشتند…
من مردانه دلبسته شدم … ان هم نه از نوع سینا … از نوع بامداد…
ادرینا:دمت گرم …ولی فدرا جا از شوخی این مسعود که بچه ی بدی نیست حداقل یه مدت وقت بذار بشناسیش شاید خوشت اومد ..از دور قضاوت نکن…
– بابا ادرینا من اصن از مقلبش خوشم نمیاد … از مدل موهاش…طرز جای گرفتنش پشت فرمون… حرکاتش…
ادرینا:خب میدونم شبیه تو نیست …اما بالاخره تو این سن یه تجربه است …
– ادرینا خودمم میدونم شاید اونی که دنبالشم وجود خارجی نداشته باشه اما نمیخوام وقت و احساسمو الکی تلف کنم…
ادرینا:باشه حالا… مواظب خودت باش خانوم معلم …مرسی که رسوندیم
– عزیز قلبمی خدافظ… به خاله ژاکلین سلام برسون
مسعودرا در جادهرو متوجه شدم ، تیشرت مشکی پوشیده بود و شلوار جین سرمه ای… بچه ها همه از مسافرت می سؤال کردند … که تیچر کجا بومشاهده کرد و خوش گذشته و …
در سکوت به شوخی هایشان لخند میزدم…
مسعود:بابا خب گیر نمتوجه شد شاید دوست ندارن بگن کجا بودن
میاطلاع داشتم دارد انفعالی پرخاش میکند …دوست نداشتم قلب به قلبش بدهم …اینها هم از بچگانه هایش بود…
کلاس که تمام شد بچه ها دور میزم جمع شده بودند که وقت کلاس فوق العاده برای یک هفته ای که نبودم را تعیین کنیم…
– خب بچه ها این هفته پنج شنبه کار دارم نمیتونم…جمعه هم تنها روز استراحت منه …اگه شما هم مشکلی ندارید کلاس باشه برای پنج شنبه اینده…
همه با هم حرف میزدند … مسعود : نگار من حرکت کردم تکلیف روشن شد به من اس ام اس بده
نگار : خب منم میمیل داشتم با تو تا یه جایی بیام…حالا بعدا از اس ام اس میدم از تیچر میپرسم…
تیچر بای …
– بای
نگار سال قبل کنکور داده بود …رتبه اش نجومی شده بود … بار دیگر میخواند … یعنی مثلا می خواند … میاضافه کرد یا صنایع شریف یا هیچ جا … ولی انقدر درگیر مسعود شده بود که دانشگاه آزاد علی آباد کتول هم قبول نمی شد…چندباری بعد کلاس برایم صحبت کرده بود… از علاقه اش به مسعود … از تمرکز نداشتنش و اینکه چرا مسعود به علاقه اش پاسخ نمی دهد… شک دارم بیش از تیپ مسعود و لکسوزش چیزی جذبش کرده بود…
برگشتن از میدان کاج ان هم ساعت ۷ شامگاه عذاب الیم بود… ترافیک و دختر پسرهای بیکار که امده بودند دور دور دیوانه ام میکرد ..
۸:۱۵ بود که رسیدم… :مولین سلام …
مامان:سلام … خسته نباشی…
– لپش را بوسیدم: مچکر هستم … مامان من ۱ ساعت میخوابم بیدارم کن شام بخوریم… له لهم…
مولین:باشه…
لباس راحت و لحاف گل گلی و استراحت…
مولین :فدرا … فدرا پاشو ساعت داره ۱۰ میشه شب خوابت نمیبره… میزو چیدم… فدرا
– اومدم مولین …اومدم
گوشیم رو از پاتختی برداشتم …جنگ شده بود
سارا:فدرا فردا جزوه روانشناسی مرضی استاد پوینده رو بیار کپی کنم
ادرینا:فدرا میگم فردا میای بریم گرامافون ؟ کلی رو مخ ژاکلین جون کار کردما…نه نگو
نگار: تیچر سلام …ببخشید اس ام اس دادم… کلاس فوق العاده کی شد ؟
مسعود:سلام … کلاس کی شد خانم البرز … من هفته ی دیگه شاید نباشم .
سارا:فدرا جان مردی دخترم ؟
میس کالهای دنیا و یگانه …
– مولین عجب بویی مسیر انداختی..
مولین:جدی میگی ؟ خودم که بویی احساس نمیکنم …
– زیرا خودت پختی …سالاد درست کنم ؟
مولین :زود پس غذا رو میزه یخ میکنه
– خیارها را پوست میکردم ، مولین من فردا با ادرینا میرم گرولیفون …میخوایم بریم پاستا بخوریم و پارک دانشجو دور بزنیم
مولین:باشه شاید من رفتم به ژاکلین سر بزنم بیا دنبالم از اونجا با هم برگردیم
مامان هیچوقت به بیرون رفتن های من گیر نمیداد … اینطور تربیتم نکرده بود… می دانست اگر کسی هم در زندگیم باشد اامان نفر او خبردار می شود.
بعد از شام مولین که خوابید ماگ گلدارم پر قهوه کردم … کنار حسن یوسفم …
گوشی را برداشتم…
– سلام جهان ..خوبی ؟ … ببخشید زنگ زدی خواب بودم
دنیا :سلام …اره میدونستم کلاس داری
– چه خبر فرداد خوبه ؟
جهان:خوبه …داره سریال میبینه …زنگ زدم بگم سهیلا تازه برگشته …شو گذاشته …گفت تا جنسا کامله بیاید
– خب فردا که با ادرینا قرار دارم ، پنجشنبه هم ساعت ۴ مولین بهم ماموریت داره …جمعه بریم ؟
جهان :باشه ..پس فعلا
– به فرداد سلام برسون …خدافظ
برای سارا نوشتم :بله مردم … از احسان جانت جزوه بگیر
– ادرینا …پایه ام شمشاهده کرد… به خاله ژاکلین بگو مولینم فردا میاد بهش سر بزنه
– نگار جان قرار شد ۱ شنبه و سه شنبه یکم بیشتر بمونیم برای کلاس جبرانی
– سلام آقای نظری … قرارشد یکشنبه و سه شنبه بیشتر بمونیم .
قآوا ته جمله ام نقطه گذاشتم …یعنی دیگر جواب نده…
از وقتی امده بودم وقت نشده بود به سینا فکر کنم … سینا کجای حیات من بود ؟ …اصلا چرا باید فکرش را میکردم ؟ … زیرا در ۲۳ سالگی تنها شخصیت جدی عاطفی ام بود ؟
مسعود بچه بود… امیرحسین از بچه های علوم سیاسی دانشگاه بود که غیر مستقیم گفته بود علاقه ی نیم بندی به دارد… حوصله امیرحسین و ارمانهای سیاسی اش را هم نداشتم… خسته بودم از کافه نشینی های اجباری با بوی سیگارش و بحث بر سر بورژوازی و پرولتاریا …
پدرش نویسنده بود که ممنوع الکار شده بود… وضع اقتصادیشان هم تعریفی نبود… از نظر او من هم دختری بورژوا بودم که در ۲۳ سالگی ماشین داشت ، آیفون داشت و مسافرت خارجی می راهی شد… نمیدانم با این همه تفاوت چه علاقه ای به من پیدا کرده بود… همه چیز در ۲۳ سالگی من عجیب بود… ان کسی که دوستش داشتم نبود … و معدود کسانی که دوستم داشسریع را دوست نداشتم …
دوباره پیام:فدرا اذیت نکن بیار …من یه تار موی تورو به ۱۰۰ تا احسان نمیدم…میدونی که…با یک شکلک
– باشه خر شدم ، شب بخیر
***
دیروز این موقع با ادرینا پارک دانشجو را گز میکردیم… کشیده میلبخند زدیم…
امروزگار از صبح استرس مواجه شدن با خانوم آرین را داشتم … خونه شان در زعفرانیه با کاخ نیاوران بهشدت فرقی نداشت…
کف کف دستم عرق کرده بود… شومیز مسیر راهم را پوشیده بودم با شلوار جین تا قوزک پایم ، کفش عروسکی پایم بود ، مانتویم را از مزون یاشا دوست جهان به قیمتی گزاف خریده بودم… شالم هم شل انداخته بودم…
در که باز شد ده دقیقه باید پیاده روی می کردم تا به ساختمان اصلی برسم… از کنار استخرکه رد می شدم فکر میکردم خانوم آرین چه هیولایی می تواند باشد
پله های ساختمان اصلی را که بالا رفتم در تراس میز وصنلی های سفید با بالشتک های گل گلی چیده شده بود… گل گلی هایشان شبیه من بود… دوستشان داشتم
– سلام خانوم آرین … فدرا هستم …قرار بود…
حرفم را قطع کرد:سلام عزیزم منتظرت بودم … خیلی خوش اومدی … مانتوت رو بده زیور اویزون کنه…
– ممنون … شال و مانتویم را دادم… دستی به موهایم کشیدم که یک وری بافته بودم
– عزیزم تو پذیرایی راحتی یا دوست داری تو تراس بشینیم ؟
– هرجور صلاح میدونید …بیرون هم هوا خوبه…
– پس بریم تو تراس بشینیم
یعنی این خانوم شیک پوش با موهای براشینگ شده همان خانوم آرین هیولا بود ؟ !
– می بخشید که من عصر پنج شنبه مزاحمتون شدم…
– نه عزیزم … من تنهام پسرم ایران نیست و تا هفته ی دیگر برنمی گرده… همسرم هم حرکت کرده خونه تیمسار فرحی …هر پنج شنبه بساط تخته و شعر و صحبت دارند…من هم تنها بودم…حضور فرشته کوچولویی عصر پنج شنبه ام رو از کسالت در اورد
– شما لطف دارید
– خب عزیزم روناک بیان کرده بود میخواید بازارچه خیریه داشته باشید … از مولینت خیلی تعریف کرده بود… مشتاق مشاهده کردارشون بودم
– مولین هم بهشدت براتون سلام رسوندن و عذر خواستن که نتونستن بیان…
– وقت برای آشنایی زیاده… خب عزیزم این یه هفته که پسرم نیست راحت میتونم حیاط رو در اختیارتون بذارم… پسرم خیلی حوصله ی اینجور شلوغی هارو نداره..
– ممنون از این همه مهرتون … پس اگه اشکال نداره بچه ها از فردا صبح برای چیدن وسایل مزاحمتون میشن…
– مزاحمتی نیست عزیزم… خودتون هم میاید ؟
– بله من بعد از دانشگاه با دوستانم میام
– خوشحال میشم ببینمتون عزیزم… از خودت پذیرایی کن…
زیور تلفن بیسیم را آورد… خانوم از خارجه … ناخوداگاه تبسمی زدم
فدرا جان منو ببخش چنقلبحظه … سلام عزیزم… خوبی ؟ … تلفن به کف دست داخل ساختمان شد…
قهوه ام را با یک شیرینی کشمشی تمام کردم…
– میبخشی عزیزم… باید جواب میدادم…
– اختیار دارید ..اگر اجازه بمشاهده کرد من هم رفع زحمت کنم…
– تازه اومدی که عزیزم…ولی میدونم ۵ شنبه است و تو ترافیک میمونی…اصرار نمیکنم..شنبه میبینمت..
– حتما ..
در خونه را که بستم پر بودم از حس های خوب… خانوم ارین مثل گل گلی هایش لطیف و مهربان بود…
مامان حسابی با خانوم آرین دوست شده بود … با همه ی اصراری که داشت هنوز هم برایم سخت بود شکوه جون صوتیش کنم ۶ روزگار بود حیاط منزل اش را کرده بودیم کاروانسرا… مهرش انقدر زیاد بود که هیچ شکایتی نداشت ، همه عاشقش شده بودند… سارا و ادرینا هم سر پسر غایبش دعوا می کردند… بازارچه فروش خوبی کرده بود…همه راضی بودند… قرار بود امشامگاه اخر شامگاه همه ی وسیله ها را جمع کنند … فردا پسرش باز میگشت نمی تمایل داشت حیاط را به هم ریخته ببیند… تقریبا همه میزها و وسیله های بزرگ را برده بودند… من ومولین و دنیا اخرین نفر از خانوم ارین خداحافظی کردیم… انقدر خسته بودیم که خانوم ارین رضایت داد بعضی اجناس که فروش نحرکت کرده بماند برای فردا که کسی را بفرستیم تحویلشان بگیرد…
نگاه که باز کردم باور نداشتم جمعه باشد و این هفته کذایی تمام شده باشد… دانشگاه ، اموزشگاه ، اخم و تخم مسعود؛منزل شکوه جون و سر وکله زدن باخیرین…
– فدرا زنگ زدم اقا بهروز بیاد برید خونه شکوه جون وسایل رو بیارید…قد بلند شو الان میرسه… پاشو ابرومون پیش شکوه جون میره…
– مولین اذیت نکن صبح جمعه ..شکوه جون که میدونه بگو اقا بهروزگار خودش بره وسایلو بیاره..
– نمیخوام اون مردک سیبیل کلفت تنها بره خونه اونا …زشته… پاشو این اخرین کارم به خاطر من بکن…
– مولین به خدا زور میگی … من دیگه غلط بکنم واسه شما کار کنم…
– باشه دیگه نکن… ولی الان ابروم میره…پاشو حاضر شو
شکوه جون رو دوست داشتم … مشاهده کردنش حالم را خوب میکرد ولی خسته هم بودم …
– شکوه جون سلام… شرمنده که ما انقدر اذیتتون کردیم…
– عزیزم تو که میدونی خیلی دوستت دارم و شاد میشم از متوجه شدنت… امیدوارم از این به بعد هم به من سر بزنی…
اقا بهروز وسایل را از حیاط بیرون میبرد
– خیالتون راحت …انقدر دوستون دارم که به این راحتیا ازم خلاصی ندارید…شما هم به ما سر بزنید… من و مولین تنهاییم…
– حتما … شازده تازه رسیده تنهاش بذارم بهش بر میخوره … یکم کنارش باشم … هفته ی اینده میام پیشتون
– شاد میشیم…
– دیگه خسته اتون نمیکنم … به اقای ارین هم سلام برسونید
– مواظب خودت باش عزیزم…خدانگهدار
– خداحافظ
شکوه جون . اقای ارین را نمیشد دوست نداشت…عجیب بود پسرشان انقدر بداخلاق و حساس باشد… نمی مشاهده کردمش که بخواهد فکرم را مشغول کند…جای شکرش باقی بود
****
اوردن و وسیله ها و مزون رفتن با دنیا جمعه را مثل شنبه کرده بود… از وقتی از ژنو امده بودم ایمیل هایم را چک نکرده بودم…۲۴ ایمیل خوانده نشده !
نکند شخصیت مهمی بودم و خودم خبر نداشتم … فقط ۱۰ تا از ایمیلها از سینا بود ! مگر میشد ؟ … از شخصیت مغرور و بی اعتنای سینا بعید بود…
– فدرا جان راحت رسیدی ؟ مامان خوبن ؟ امیدوارم اینجا بهت سخت نگذشته باشه
– این اهنگی که برات اتچ کردم رو گوش بده منو یادت انداخت … اهنگ …سینا را یاد من انداخته بود… میشد ؟ …هنوز هم معجزه رخ میداد ؟ … اهنگ عاشقانه تنهاست ! ! ! …خودم ۱۰ بار گوش داده بودم … حالا سینا برایم فرستاده بود..
– دارم برنا مه ریزی میکنم ۳ ماه دیگه برای عید بیام ایران …
– اگه چیزی لازم داشتی تا اونموقع بهم بگو برات بیارم…
این سینا نبود… این سینای مغرور نبود که با وجود ایمیلهای بی پاسخش باز هم برای من ایمیل فرستاده بود… چرا بازی میکرد… میاطلاع داشت دختر با سیاستی نیستم…برای همین اینطور میکرد… شاید خودم ساده انگارانه قضیه را جدی گحرکت کرده بودم… پس عاشقانه تنهاست چه بود ؟
نمیمیل داشتم بقیه ایمیلها را بخوانم …جواب سینا را هم نمیمیل داشتم بدهم..شاید فردا … اهنگ گذاشتم… کنار حسن یوسف… آوای مرجان فرساد:…بودنت هنوزمثل بارونه… تازه و خنک و ناز ارومه … … دلم تنگه پرتقال من …
دیگربازارچه خیریه نبود … ولی باز هم هفته ی سختی بود … جدای از دانشگاه و اداهای مسعود ودیدن وضعیت سخت بچه های انجمن … مشاهده کردن استاد صدیق سه شنبه اش را قلبنشین کرده بود … وعصر پنج شنبه اش را قرار بود حضور شکوه جون در خانه مان قلبنشین تر کند …
– سلام شکوه جون …خوش اوممشاهده کرد… قلبم براتون تنگ شده بود
– سلام عزیزم منم همینطور …
با مولین که روبوسی کردند حرکت کردند سمت پذیرایی… عاشق گرسوز و گرامافون قدیمی مامان شده بود…برایش چای و رولت اوردم… شادم میکرد که نمی اضافه کرد قند دارم ، چربی دارم … انگار افریده شده بود برای دلبسته شدن …از عایدات بازارچه میپرسید . مولین می گفت با اینکه فروش خوبی داشته اند هنوز هم مشکلات زیاد است…
– اتفاقا رویا جان با ارین صحبت میکردم… بامداد هم خوشش اومد …اهل جاهای شلوغ نیست اما گفت دوست داره یه روز بیاد انجمن بچه هارو از نزدیک ببینه شاید بخواد ماهانه یه مبلغی کمک کنه…
– خب اینکه بهشدت خوبه شکوه جان …هر روزگاری بیاد ما استقبال میکنیم
بامداد …چه اسم شیرینی بود برای من… ولی بامداد همسفرم ، نه پسر بد اخلاق شکوه جون…
شام به خاطر شکوه جون خودم لازانیا درست کرده بودم … میز را میچیدم… آوای شکوه جون می امد… بامداد جان تدارک شام دیدن… اومده بود دنبال شکوه جون…مامان مدام میبیان کرد بگو بیاد بالا شکوه جان … پسرش عنق تر از این حرفها بود … اخر هم نیامد… : بیان کرد میرم بنزین بزنم …
شکوه جان را که بدرقه کردیم پشت پنجره امدم… فدرای فضول فعال شده بود…
لندکروز مشکی که شکوه جون سوار شد را متوجه شدم… پسر شکوه جون و اقای ارین باشی … اسمت بامداد باشد… لندکروز مشکی داشته باشی … و انقدر عنق باشی … فرسنگها با بامداد مورد علاقه ی من فاصله داری … بامداد من پسته که تعارف میکردم بر میداشت… مثل تو پمپ بنزین را به صرف شام با ما ترجیح نمی داد … مردانه مهربان بود… مثل تو مردانه بداخلاق نبود… ابهت داشت ولی مثل تو همه ازش نمی ترسیدند…
امشامگاه جواب سینا را میدادم … با همه ایمیلهای دیگر…
فردا میمیل داشتم بروم جمعه بازار آن ایینه قدی با قاب چوبی کار شده را بخرم … ماه ها بود جایش در اتاقم خالی بود…
بهترین جمعه ی این چندوقت بود…
شنبه اش هم خوب بود… استاد صدیق را در راهروی دانشگاه متوجه شده بودم …خواسته بود در کارگاه دستیارش باشم… می دانستم بچه ها بفهمند به خونم تشنه می شوند ..
یک شنبه نگار اضافه کرده بود مسعود یه حرکتهایی کرده … برای خودم خرسند بودم و برای نگار مضطرب … دوشنبه از صبح خانه بودم عزادارن بیل می خواندم وگری ز آناتومی میدیدم…
سه شنبه باز استاد صدیق داشت…
چهارشنبه کافه گالری داشت با ادرینا و سارا
پنج شنبه اش غول داشت … یک غول لندکروز سوار …از صبح دعوا بود… :
– بابا مولین گیر نده من نِ می یاااام
– تو بیخود میکنی باید بیای ..حوصله هم ندارم …اول صبح عصبیم نکن
– بابا میخواد بچه ها رو ببینه … به من چه
– انتظار نداری که من با این سن و سال دنبالش مسیر بیفتم بچه هارو معرفی کنم.
– خب اونهمه ادم اونجا یکی بکنه…
– حاضر شو بحث نکن…
هوا ابر داشت … کم کم زمستانی میشد …
شلوار کتان سرمه ای پوشیدم …بارونی صورتی صدفی …کتونی سرخابی…یه شال دم کف دستی هم سرم انداختم..
مامان میخبر داشت قصدا تیپ خرسند زده ام … بدون حتی یک رژگونه … به جای لنز هم عینک جغد دانا زده بودم… حرص میخورد … ولی چیزی نمی اظهار کرد…
اسم خودم را هم که فراموش میکردم بوی جان فرانکو فرره را فراموش نمی کردم…
– سلام … ارین هستم…بامداد…
این دیگه نهایت مسخره بود … من در ژنو که ۲۰۰ هزار نفر جمعیت داشت او را نمتوجه شده بودم…حالا در تهران با ۸ میلیون جمعیت بامداد شده بود پسر شکوه جون… از مسخره هم مسخره تر بود که بامداد مردانه و مهربان همسفر شده بود همان بامداد مردانه و بداخلاق … قیافه بی رنگ و رو و تیپ زیبام هم که شده بود جک سال… ولی گریه داشت این شانس من ! از گریه هم بدتر…
– سلام بامداد جان خوش اومدی … بفرمایید…
نشست…:ممنون
یعنی اصلا نمی تمایل داشت به روی مبارکش بیاورد که من را میشناسد ؟ …
– خانوم سلطانی چایی بیارید لطفا
– خانوم پژوهش من بسیار مزاحمتون نمیشم …فقط شکوه جون از اینجا تعریف کردن برام جالب شد اینجا رو ببینم اگه کمکی از دستم بر میاد خرسند میشم انجام بدم..
– هم ما هم بچه ها شاد میشیم که کنارمون باشی … من یه توضیحات کلی میدم ..بعد میتونید با فدرا ، دخترم کلاسا و بچه هارو ببینید…
– ممنون… اصلا من را نگاه هم نمی کرد … فدرا که هیچ … بوق هم نبودم که یک صوتیی تولید کنم … فکرکنم اب و هوای سوییس روی سلولهای مغزی اش تاثیر گذاشته بود…
– خب ما اینجا ۴۰۰ تا بچه در روز میان پیشمون و میرن… براشون کلاس سواد آموزی داریم…زیرا تو مدرسه های معمولی نمیتونن ثبت نام کنن و کار هم میکنند..فقرشون هم که دیگه اضافه کردنی نیست… از خورد و خوراک گحرکت کرده تا هزینه های درمانیشون رو نمیتونن تقبل کنند …ما هم تا یه حدی میتونیم کمکشون کنیم…
مامان که حرف میزد چهره ی متاثر بامداد شامگاهیه همان بامداد وست داشتنی شده بود … جرعه ای از چایش را نوشید … میتونم بچه هارو ببینم ؟
– بله فدرا جان جادهنماییشون کن… یعنی در ان لحظه بیشتر من نقش فلش راهنما داشتم تا فدرا… :بفرمایید… دیگر با قیافه ی روح شکل و عینک جغد دانا برای تحت تاثیر قرار دادن بامداد دیر بود…
در کلاس زبان بچه ها را که باز کردم ..بچه ها شیرجه زدند سمتم … خاله فدرا خاله فدرا … خداروشکر حداقل بچه ها ابرویم را جلوی بامداد نبردند… به اندازه ی سر سوزن ، نه بیشتر ، اعتماد به نفس پیدا کردم… :اینجا بچه ها زبان میخونن …نیلوفر جون از داوطلبای انجمن هستن که به بچه ها زبان یاد میدن… نیلوفر که محو بامداد بود ..فکرش را هم نمیکرد روزگاری در کلاسش در انجمن باز شود و عطر جان فرانکو فرره در کلاس بپیچد… بامداد هم که عهد کرده بود کلمه ای صحبت نکند…کلاس کاردستی و ریاضی بچه ها را هم نشا نش دادم … فقط سر تکان میداد و به بچه ها تبسم میزد … از حیاط رد میشدیم که برگردیم دفتر مولین … بالاخره طلسمش شکست..:سفر خوبی داشتید ؟
– در ذهنش گذراندم منو به خاطر نیاورده باشید… !
– خیر همون اول که دیدم شناختمتون …منتها فکر کردم در حضور خانوم پژوهش درست نباشه آشنایی کوتاهمون رو یاداوری کنم…
نگاهی استفهامی کردم و سر تکان دام…این بامداد عجیب بود ..هرچقدر من بی هوا هرچه در ذهنم بود می پراندم او قدم زدنش هم با فکر بود… : بله من یک هفته بیشتر سوییس نبودم… بد نبود
جهان بود حتما پس کله ام میزد میبیان کرد می مردی میپرسیدی سفر شما چطور بود… خب لابد میمردم که نمیجویا شدم دیگر ! سخت بود … نه برای همه ..برای من ! آن هم نه در برابر همه..در برابر بامداد… به دفتر که رسیدیم ایستاد تا من وارد شوم… انگار دوباره داشت به جلد خودش بر میگشت…
– خب بامداد جان چطور بود ؟
– متاثر کننکف دست…من خودم شخصا میتونم کمک های مالی کنم …ولی دوستانی دارم که میتونن تو زمینه های مختلف کمک کنن… هنرمندایی میشناسم که میتونن دیوار کلاسها رو با روحییه بچه ها طراحی کنند و مطمئنم از محیط اینجا خوششون میاد …
میتوانستم بفهمم مولین امشب نایب مهمانم میکند… مسرور بود … هر کاری که به نفع بچه ها انجام میشد چشمانش برق میزد
– خب پس با اجازتون من مرخص میشم ، بار دیگر تماس میگیرم یه قرار بذاریم تا دوستام رو برای مشاهده کردن اینجا بیارم…
– حتما … منتظرتون هستیم
بامداد رو به من کرد : مرسی از راهنماییتون … خوشحال شدم
عروسی در دلم بر پا شده بود … این همان بامداد خودم بود…
– مرسی از شما…خداحافظ…
نه مثل اینکه مردانه های ۲۳ سالگی داشت زیاد میشد… سینا ایمیل میزد…بامداد تشکر میکرد …امیر حسین هم در کافه سیگار دود میکرد ولی خب مرد که بود ! و من فقط توهم زده رویا میبافتم از عاشقان قلبخسته…
از امشب باید کنار حسن یوسف رویا میبافتم با بامداد… دلبسته شدم بامداد را ببرم کافه گرولیفون… بعد هم خیابان ولیعصر را شانه به شانه اش قدم بزنم … با بامداد ساندویچ کثیف بخورم … تئاتر ببینم … برف بازی کنم … زیر پنجره ی باران خورده ی اتاقم ببینمش… ۲۳ ساله شده بودم ، رویاهایم شده بود همان رویاهای ۱۳ سالگی… فقط شاهزاده اش از سینا شده بود بامداد… خنده ام گرفته بود طرف را دوبار دیده بودم قصر ارزوهایم را هم بنا کرده بودم… که البته خنده دار نبود…انقدر ۲۳ سالگی ام تنها بود که حالا که بامداد پیدایش شده بود هیچی نشده رویاهایم را هم بافته بودم…
ادرینا اینجور مواقع که افراد مورد علاقه ام را میدید میگفت فدرا جون اشتهاتم کمه …خب کیه که از این خوشش نیاد… اما خام نشو ..این با این وجناتش تنها نیست …خلاصه که شاعر میگه کاین عروسی است که در عقد بسی داماد است …بعله !
خنده ام می گحرکت کرد …لابد اگر بامداد را هم میدید همین را می اظهار کرد…
ترافیک پنجشنبه کلافه ام کرده بود… مولین هم هی از کارهایی که ممکن بود بامداد برای بچه ها انجام دهد میاظهار کرد…: فدرا تو اصن ذوق نکردی ؟ میدونی اگه دیوارای اونجارو رنگ کنن چقدر خوب میشه … من احساس کردم بامداد خیلی تحت تاثیر قرار گرفت… حالا خدا کنه واقعا دوستاشو بیاره …همه اولش جوگیر میشن بعدش به روی خودشون نمیارن… یعنی عاشق مولین بودم …بحث بچه ها که میشد اصلا به دیالوگ اعتقادی نداشت …فقط مونولوگهایی بود که خودش ردیف می کرد…
– مولین ببین حالا که انقدر مسروری بیا بریم ژوزف… (از ساندویچ خوردن متنفر بود…انهم ساندویچ بیرون…بدتر که سوسیس کالباس هم باشد)
– من که میدونی خوشم نمیاد ولی بریم برای من از یکتا الویه بگیر
– عاشقتم یعنی… (.بامداد قدمش خوب بود… هم من را به رویا برده بود هم مولین را امیدوار کرده بود…)
– مامان زنگ بزنم خاله اینا بیان جمعه ها قلبگیره کنار هم باز زودتر میگذره…
– بزن
خیلی حرکت کرد و امد با خاله ها نداشتیم … خاله راحله که بعد از بازجای گرفتگی خودش و همسرش رفته بود باغ کرج حیات میکرد… نارین هم که شده بود کارمند بیمه هر روزگار از کرج می امد تهران …بسیار وقتها هم منزل ما بود… فامیلمان کوچک بود اما نارین خیلی با بقیه بچه ها اخت نبود… خاله ریما ازدواج نکرده بود…مربی بازقرار گرفته مهد بود..با اقاجون و مولین جون زندگی میکرد…دایی رامین انگلیس بود… خاله رمینا هم دو تا دختر داشت شهرزاد و شایلی… شهرزاد ترم ۴ عمران بود…از همان ترم اول با یکی از همکلاسی ها یش دوست شده بود … پسر مو سیخ سیخی شاد که امپر مرا به سقف می رساند…برنامه ریزی کرده بود بعد از لیسانس ازدواج کنند… شاد بودند …شایلی هم پیش دانشگاهی بود …از شهرزاد هم مسرور تر…اقا رضا شوهرخاله هم که کلا به دل مولین نمیچسبید… فامیل پدری هم که کلا با ما در تماس نبودند…
– سلام … سلام ..خوش اومدین…
مولین و خاله که نرسیده حسابشان را جدا کرده بودند …من هم گیر شهرزاد و شایلی بودم… از الان فکر این بود دو ماه دیگر که بهمن شد کادوی ولنتاین چی خوب تر است… :راستی فدرا هفته ی دیگه میخوایم با بچه ها بریم بیرون…اون بارونی سبزتو میدی ؟
– اره دم راهی شدن یادم بنداز…شایلی تو چیکار میکنی با کنکور ؟
– هیچی از مدرسه که تعطیل میشم مستقیم میرم کتابخونه ۸ شامگاه بابام میاد دنبالم
– اُه پس بسیار خفن شدی … حالا کوتاه بیا… میدانستم در کتابخانه هم با دوستانش حواسشان به همه چیز هست جز درس … اما دوستشان داشتم… دلشان صاف بود… فقط خوشحال بودند
– راستی فدرا این فلشمو اوردم اگه از اون اهنگ خوبات داری برام بریزی…
– خودت برو لپ تاپمو ببین هرکدومو تمایل داشتی بریز … ساعت ۱۰ بود که خاله و دخترخاله ها راهی شدن … بالاخره جمعه گذشت … بارونی سبزم هم راهی شد… خسیس نبودم ولی از این حرکت هم خوشم نمی امد…
– مولین فردا استاد صدیق کارگاه داره… من دیرتر میام …کلیدت یادت نره…
– باشه…چراغارو خاموش کن شامگاه بخیر…
– استاد من واقعا نمیدونم با چه زبونی تشکر کنم که این فرصتو به من دادید… هنوز هم باورم نمیشه
– انقدر خودتو کف دست کم نگیر دخترم… تو لیاقتشو داری… منم ازت انتظار دارم تلاش کنی…
– همه سعیمو میکنم استاد… بازم ممنون … وققتون بخیر
– خدا پشت و پناهت دخترم
*
– مولین مولیااااان … کجایی ؟ … مولین…
مامان گوشی به کف دست امد یک حرکتی کرد که از صدتا خفه شو بدتر بود…
– تو صداتو انداختی تو سرت هی مولین مولین میکنی نمیگی لابد یه چیزی هست که من جواب نمیدم…
– خب بابا ببخشید… نمیدونی … امروزگار کارگاه بود… عالی بود ..عالی …یعنی من عاشق این استاد صدیقم …اگه زن نداشت باهاش ازدواج میکردم…دیگه چهل سال تفاوت سنی هم که چیزی نیست..مهم علاقست !
– خب حالا کم چرت بگو … استادت راضی بود ؟
– بهشدت مامان…اصن اظهار کرد واژه ی دانشجو با تو معنا پیدا میکنه… تبسمی پهن زدم
– بیچاره واژه ی دانشجو که تویی
برق خرسندی و رضایت را در نگاهانش می دیدم … دوستش داشتم ..خیلی زیاد
– الان هم بامداد زنگ زده بود ..اظهار کرد فردا با دوستاش میاد موسسه …
– اِ …خب بیا دیگه … کلا اوضاع برو فق مراد است …
– حالا بیاد ببینیم اصن کاری میکنن
بامداد هم جنسش خراب بود…نمی بیان کرد من فردا موسسه نسیتم پنج شنبه بیاید… خرسند بودم دیگر…بامداد اصلا برایش مهم نبود من باشم یه نه… خیلی قضیه را جدی می گرفتم
از صبح فضول درد شده بودم که بامداد کی راهی شده انجمن…با کی راهی شده…چه کار کرده…
ادرینا زد به پهلویم… عزیزم ما جزوه نمی نویسیم قلبیل داریم… بعد هم یه بنده خدایی هست برامون جزوه بر میداره…تو دلت به کی خوشه رفتی هپروت…
همواره دلبسته شدم بگویم من حواسم کاملا جمع است…: نه بابا یه لحظه یاد تحقیقم افتادم… داره اخر ترم میشه..هنوز هیچی به هیچی
– تو کلا بهشدت جدی فعالیت میکنی… من با احسان رفتم انقلاب سپردم یه تحقیق خوب برام درست کنن
– ازه خب شما احسان دارید و قصد ازدواج…من بیچاره همین درسم نخونم دیگه ول معطلم…
– یعنی این بحثای فلسفی شما منو کشته…بچه ها چی میشد من با سروش هم گروه میشدم
– اهان ..نه اینکه این بحث تو الان فلسفی نبود ، ادرینا دارم میرم اموزشگاه دیر شد…میای بدو…سارا فعلا
– بریم بریم ..خدافظ سارا
نگار گندش را در اورده بود … مثل تازه عروسها چسبیده بود به مسعود… موقع کار گروهی هم که جدایشان می کردم لب و لوچش اویزان میشد و هی تیچر تیچر میکرد… دعا میکردم مسعود انقدر احمق نباشد که برای در آوردن لج من نگار را بازی گرفته باشد…اما دوز احمقی مسعود هم کم نبود… مخصوصا نگاههای شرارت امیزش…
– مولین یعنی من از صبح هیچی نخوردما
– کف دستاتو بشور بیا سریع
– صنقلبی را بیرون کشیدم… چه خبر پسر شکوه جون اومد ؟ …یعنی بامداد برای من پسر شکوه جون است وبس… !
– اره با ۲ تا دختر و ۳ تا پسر… دخترا نقاشی خونده بودن… پسرا هم گرافیست بودن… قرار شد پنج شنبه جمعه ی این هفته بیان یه سری طرح کارتونی رو دیوار کلاسا کار کنن…بامداد هم گفت یه روزگار میخواد زمین چمن بگیره پسرا رو ببره فوتبال… بهشدت از اونجا خوشش اومده
– خب به سلامتی
یعنی حالا که له له میزدم مولین بگوید تو بشو لینک ارتباطی بامداد با انجمن… خیلی راحت خودش با بامداد برنامه میریخت… شانس من از همه طرف اسیب جدی دیده بود…
دوشنبه کلا خواب بودم… عصر ادرینا و خاله ژاکلین امده بودند…
خاله ژاکلین از عمو هاروت شاکی بود که پرهیز غذایی اش را رعایت نمی کند… من و ادرینا رفتیم اتاق…
– میگم فدرا فکر کنم تنها شخصیت ذکور حیاتت همین اقا یوسفه
– اقا یوسف کیه ؟ …به گلدان حسن یوسفم اشاره کرد… همواره شوخی هایش نو بود…
– بنده خدا کیس پیدا کردم عالی … اندیشیدی من مثل توو سارا دنبال اون سروش فسقلی و احسان بی سوادم
– شخصیت داشته باش بی ادب …حالا احسان هیچی… با سروش درست صحبت کن…کیس کو حالا…
– تو کمده…خب هنوز که جدی نشده…اما ایشالا به زودی میشه
– باشه میدونم …تو راست میگی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن