اخم هاش توی هم بود و وقتی نگاهم رو به خودش مشغول متوجه شد؛ اضافه کرد:
_ همش می ری توی فکر… چیزی شده من بی خبرم؟
سرم رو به نشونه نه بالا دادم و گفتم:
_ نه! چی شده باشه مثلا..؟!
_ من چه بدونم؛ همش می ری توی فکر… هیچ نمی فهمم چته دقیقا.
سرم روی بالش نرم تختش گذاشتم و بی خیال گفتم:
_ نه بابا! فقط خسته ام… خودت می دونی که چقدر دارم تلاش می کنم.
تبسمی به روم پاشید و به سینه اش اشاره زد.
بهسرعت منظورش رو فهمیدم وسرم رو روی سینه پهنش گذاشتم.
بوسه ای روی سرم کاشت و توی گوشم گفت:
_ تازه اول تلاش هاته دختر کوچولو…!
روزگاری می رسه که به این روز ها نگاه می کنی و میگی چقدر بیکار و بی مشغله بودم!
متعجب نگاهش کردم و اون روی نگاه هامو بوسید و قبل از اینکه من چیزی بگم، اضافه کرد:
_ همه تلاش ها که سختی های اینجوری نیست…. که از صبح پاشی و بیای دفتر استادت و آخر شامگاه بری خونه!
بعضی وقت ها ذهنت همه روزگار رو تلاش می کنه؛ حتی توی خواب هم ولین نداره تا بلکم بتونه جون یه نفر رو نجات بده…
اون موقع هست که با همه وجودت معنی مشغله رو درک می کنی توله!
تاریکی نگاه هاش رو خیره شدم و با اطمینان گفتم:
_ تا وقتی تو هستی و جادهنماییم می کنی؛ من از هیچ خستگی نمی ترسم….
سخت نبود تشخیص ستاره هایی که هر لحظه فروغ بیشتری می گراهی شدند توی چشم هاش…
قهوه ای تیره ای که دلم رو گرم می کرد به ساکتشش؛ به این که قرار نیست اون دوده های سیاه و ترسناک رو بار دیگر ببینم.
●●●●
دوسال بعد…
_ خانم منفرد؛ من به شما گفته بودم همسرم زیر بار این کار نمی ره؛ اصلا منو به چشم یه موجود چندش نگاه می کنه…
سرم رو با ناراحتی واسش تکون دادم و اضافه کردم:
_ به هرحال شما صاحب دو فرزند هستید؛ بعد از عمل جراحی،
فرزندان شما عملا با دو مادر رو به رو هستند و اینکه همسرتون از این کار می ترسه و مخالفه؛ کاملا طبیعیه …
فروغ نگاه هاش تاریک شد و با دلخوری اضافه کرد:
_ ولی من دوست دارم بچه هامو؛ شما نمی تونید کاری کنید واسم؟
باید صادق می بودم؛ بهزاد همیشه بهم می اظهار کرد راستشو به موکل هام بگم
حالا در مقابل این مردی که هیچ شباهتی به جنس مذکر نداشت باید حقیقت رو می بیان کردم.
لبم رو با زبون خیس کردم و بیان کردم:
_ شاید بتونیم هفته ای یک روزگار رو برای شما وقت بگیریم اما این که حضانت بچه ها با شما باشه بعید می دونم آقای رضایی !
اخم هاش توی هم راهی شد وبعد از مدتی خاموشی سرش رو بالا آورد و با درد گفت:
_ اشکال نداره! همین که بتونم یه تایمی رو باهاشون باشم و ببینمشون واسم کافیه…
سرم رو تکون دادم و گفتم:
_ خیله خب! پس اگر مایل هستید بفرمائید
.
به صندلی کنار میزم اشتباه کردم تا جلو تر بیاد و بتونم قراداد رو امضا کنیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن