پناه بر خدا….!
این مرد کار از تخته گذشته بود کلا کم داشت!
از ترس نگاه های تاریکش هم لال شدم و هم فلج!
بار دیگر به کمرم ضربه زد و کف دستمو بالا آورد!
به ثانیه ای رنگ عوض میکرد و نمیتونستم کاراشو تحلیل کنم، دستمو توی هوا نگه داشته بود و یهو ولش کرد….!
خودمو گراهی شده بودم و آروم کف دستمو روی پام گذاشتم!
ضربه محکمی به کمرم زد و غرید:
_ مگه نگفتم فلج باش؟ کدوم فلجی میتونه دستشو نگه داره؟؟
متعجب بهش نگاه کردم، فکر میکردم داره شوخی میکنه اما کاملا جدی بود!
با خشونت دستمو گحرکت کرد و بار دیگر بالا برد…
این بار خودمو نگحرکت کردم و دستمو رها کردم!
چشم هاش برق زد و دو سه بار این کارو انجام داد…!
کف دستم درد گراهی شده بود اما جرات نداشتم چیزی بگم، نمیخواستم دم رفتن بلایی سرم بیاره و خانواده ام شک کنن!
خوب که دیوانه بازی در آورد؛ اجازه داد از بغلش بیرون بیام…
سریع پاشدم و بعد از اینکه اسنپ رسید؛ حرکت کردم پایین.
حسابی گرمم شده بود….!
با توقف ماشین سر از شیشه برداشتم و با یه تشکر کوتاه پیاده شدم و راهی شدم تو.
مثل همیشه خونه ساکت بود؛ بابا داشت روزنامه میخوند و مامان توی آشپز خونه بود.
سلام آرومی کردم و وارد اتاقم شدم.
شرم داشتم مستقیم به چشم هاشون نگاه کنم، اگر بو میبردن که دست به چه کاری زدم، دور از جون سکته میکردن!
لباس هامو عوض کردم و توی هال کنار بابام نشستم؛ نیم نگاهی بهم انداخت و مجدداً سرشو توی روزگارنانه اش فرو کرد.
از کف دستم عصبی بود؛ حقم داشت…
اخم داشت و کم محلی میکردند بهم….
شام رو هم با همون جو سنگین خوردم و قبل از اینکه برم توی اتاق، به طرف بابام برگشتم و اظهار کردم:
_ من نمیخواستم با آبروی شما بازی کنم، فقط یه اشتباه بود همین!
روزگارنامه اشو ورق زد و انگار که هیچ چیزی نشنیده باشه…!
دلگیر شده بود ازم، نفسمو مثل آه بیرون دادم و خودمو توی اتاق حبس کردم.
اتاقی که از این به بعد؛ بیشتر شامگاهیه زندان بود تا اتاق….!
کمی مطالعه کردم و وسایل فردا رو حاضر و آماده گذاشتم؛ آلارم هم تنظیم کردم و خوابیدم.
حسابی خسته شده بودم، استاد بلایی نبود که سرم بیاره!
ناخوآگاه با فکر کردن به چیزهایی که گذشته بود؛ دگرگون میشدم…!
درد داشت ولی چه بخوام چ نخوام حس هایی رو که این همه سال خاموش بود توی تنم رو روشن میکرد.
سرمو تکون دادم و سعی کردم بدون فکر کردن به این ماجرا بخوابم و البته موفق هم بودم.
صبح زود؛ یه ساندویچ برای خودم درست کردم و به سمت دانشگاه راهی شدم.
وقتی رسیدم، زودتر از همه وارد کلاس شدم و تنها به تخته سفید رو به روم خیره شدم.
همش استرس داشتم؛ استرس اامان دادگاهم….
این قدر توی فکر بودم که اصلا متوجه اطرافم نشدم. بچه ها وارد کلاس شدند و وقتی همه از حرکت ایستادند؛ تازه به خودم اومدم و هل شده از حرکت ایستادم.
استاد کیفشو روی تریبون گذاشت و با سرفه مصلحتی کلاس رو شروع کرد.
تمام تلاشمو کردم تا ذهنمو متمرکز کنم و یادداشت برداری کنم.
امروز سه تا کلاس داشتم و همه پشت سر هم بود؛ با بدبختی همه رو تموم کردم و ظهر خسته و کوفته راهی شدم خونه.
این قدر گشنه ام بود که شکمم صوت میداد و آبرو برام نداشته بود.
کلید انداختم و کیفمو همینطور وسط هال پهن کردم و زیر باد خنک پنکه قرار گرفتم.
_ مولین؟؟؟ بابا؟؟
_ زهرمار چیه صداتو انداختی رو سرت؟
دلخور به چشم های درشت شده اش چشم دوختم و بیان کردم
_ بابا کو؟
_ تو اتاقه!
بی خیال آهانی اضافه کردم و به سمت اتاقم راهی شدم که با صوتی مامانم متوقف شدم.
_ فرزاد پیششه؛ سر و صدا نکن بدتر عصبیش میکنی!
_ اینجا چیکار میکنه مامان؟؟ مگه آب پاکیو نریختین رو کف دستش؟
دیده غره ای بهم راهی شد و بشقاب هارو از کابینت در آورد.
_ زنشی؛ صاحب اختیارته، چیکار میتونیم بکنیم؟؟ میگه زنمو میخوام.
_ غلط کرده، مولین توروخدا گوش نکنی حرفشو، شما پشت من باشین همه چی حله.
تنه ای بهم زد و با اخم رو ازم گراهی شد.
کمی استرس داشتم، انگار قرار نبود از این کابوس بیدار بشم.
پشت در اتاق توقف کردم و سعی کردم بشنوم چی میگن.
مولین وقتی منو متوجه شد؛ پشت کف دستی محکمی به خودش زد و همینطور که گونشو چنگ می انداخت؛ سعی داشت از کنار در دورم کنه…!
_ بیا این ور چشم سفید، میخوای بنزین بریزی رو آتیش بابات؟
_ آتیش کدومه مادر من، بذار بشنوم چی میگن…!
گوشش بدهکار نبود؛ به زور منو روی مبل نشوند و میز رو چید…
به نظر میرسید فرزاد آقا ناهار میمونن!
عصبی پاهامو به زمین میکوبیدم و منتظر بودم از اون اتاق بیرون بیان!
معلوم نبود اون تو چه خبره و چرا این قدر لفتش میدن…؟!
بعد از یک ساعتِ عذاب آور، اول بابام و پشت سرش فرزاد بیرون اومد .
چهره های شادشون؛ ترس توی قلبم می انداخت.
بابام نگاهی بهم انداخت به احترامش قد بلند شدم و بیان کردم: سلام.
به فرزاد هم بی محلی کردم!
از رو نحرکت کرد و با صدای کشیدهی گفت:
_ سلام خانومم؛ خوبی عزیزم؟
ایش کش داری گفتم و به هوای کمک به مامان حرکت کردم توی اشپز خونه.
بو های خوبی به مشامم نمیخورد ؛ نکنه باز فرزاد رای بابامو بزنه و اوضاع مثل اولش بشه؟!
پشت میز جای گرفتم و مادرم بقیه رو صدا زد.
فرزاد کنارم جای گرفت و گفت:
_ بذار من برات میکشم.
بشقابمو برداشتم و اظهار کردم:
_ خودم کف دست دارم!
برای خودم غذا کشیدم و جلوی چشم غره های مادرم و نگاه های خیره و عصبی بابا، ناهارمو خوردم و خواستم کشیده شم که بابا گفت:
_بشین بهار؛ فرزاد حرف داره!
_ من حرفی ندارم.
_ بیان کردم بشین!
صدای محکم و بلندش میخم کرد به صنقلبی، چشم هامو عصبی بستم و صبر کردم تا غذاشو کوفت کنه…
وقتی کامل خورد؛ از مادرم تشکر کرد و اضافه کرد:
_ اگر پدر جان اجازه بدن من شروع کنم!
هه چ غلطا؛ پدر جان!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن