_ گناه من فقط اینه که دیگه نمی خوام پدر باشم، دیگه نمی خوام توی این جسم لعنتی باشم خانم وکیل…
این جسم برای من حکم زندان داره، هر روزگار دارم افسرده تر می شم و گاهی فکر خودکشی به سرم می زنه…
حق من نیست حیات خودم رو داشت باشم؟ تاوانش این قدر سخته؟ این قدر یعنی از کف دست دادن بچه هام؟؟!:
از ترحم کردن به آدم ها بیزار بودم و همین الان هم سعی داشتم اجازه ندم که ترحم توی دیده هام شکل بگیره…
به سمتش کمی خم شدم و بیان کردم:
_ من با چند تا مشاور و دکتر متخصص صحبت می کنم و اگر اون ها هم بتونن اطلاعاتی در اختیارم بذارن، ممکنه بسیار کمک کنه !
گیج نگاهم کرد و اظهار کرد:
_ ولی من خودم می دونم باید واسه عمل تغییر جنسیت چیکار کنم!
_ نه آقای رضایی منظور من این نبود، صحبت کنم تا اگر مطلبی در مورد شما و امثال شما هست که می تونه دادگاه رو قانع کنه، ازش برای دیدن بچه ها استفاده کنیم…
_به هرحال همسر شما ادعا کرده ارتباط شما با بچه ها مخرب، آسیب رسان و موجب بلوغ زودرس می شه…
ابراز مضطربی اون زن مادرانه است و من کاملا درکش می کنم ول خب شما هم به عنوان بخشی از این خانواده حق دارید بچه هاتون رو ببینید…
سرش رو تکون داد و برق امید دوید توی نگاه هاش…
_ بسیار ممنون خانم وکیل… بهشدت زیاد ممنونم.
سرم رو براش تکون دادم و بعد از راهی شدنش، به صندلی ام تکیه دادم… .
نگاه هام رو بستم و ذهنم، تصویر بهزاد رو به یاد آورد.
تا همین چند روز پیش می خواستم به نوعی ازش کنده بشم و توی مسیر در ذهنش گذراندن به جدایی بودم و حالا… ؟!
این میل داشتگاری گرون تموم نمی شد برای من…؟!
نمی دونستم…. فعلا هیچ تصمیمی نداشتم!
کیف و وسیله هام رو برداشتم و رفتم دم دم در.
بهزاد بر خلاف همه این مدت پایین منتظرم نبود و نشون می داد که پای حرفش هست.
پای حرفش هست و فعلا نمی خواد مزاحمم بشه تا خوب فکر کنم و تصمیم درستی بگیرم.
مسیر زیادی رو پیاده روی کردم تا فکر کنم…
به همه اتفاقات این چهار سال فکر کردم!
از روزگاری که متوجه شدمش تا به امروز هزاران درجه تغییر کرده بود و منصفانه نبود با همون مشاهده کرد روزگار اول بهش نگاه کنم.
ولی باز هم اون بهزاد بود؛ همون کسی که بیماری داره، کسی که از رابطه های عجیب لذت می بره و البته که عصبی و پرخاشگره…
همه این ها قلبایل موجه ای بودند که می تونستم باهاشون قاطع بگم نه اما حسی بهم می بیان کرد نقد من مصاحبه نیست…
بهزاد توی این دوسال یه کار اشتباه نکرده بود؛ یه بی ادبی نسبت به من نداشت و مثل ملکه ها باهام حرکت کردار می کرد…
چطور می تونستم بگم هنوز پرخاشگره؟
بالاخره اگر نقش هم بازی می کرد که اصلا به شخصیتش نمی خوره بخواد نقش بازی کنه؛
یه باری باید توی این دوسال خودش رو نشون می داد…
دوسالی که من زن بودم و اون شوهر من!
هرچند موقت ولی بهشدت به هم نزدیک شده بودیم و از زیر و بمش خبر داشتم.
می دونستم همه سوراخ سمبه های زیستنش کجاست و چطور از اون ها استفاده می کنه…
خود بهزاد هم همه این هارو در مورد من می دونست!
وقتی خسته شدم؛ با یه تاکسی خودم رو به خونه رسوندم و خسته روی اامان مبل جای گرفتم.
مادرم با مشاهده کردنم اخم توی هم کشید و اضافه کرد:
_ باز که دیر کردی !
اخم داشت و گلایه می کرد اما من می دونستم همه این ها از روی محبتشه…
محبتی که نمی تونست ببینه بچه اش، تا این موضع شامگاه کار کنه و زحمت بکشه.
_ خوبم مامان؛ اشکالی نداره!
جوابم به مذاقش اصلا خوش نیومد ولی دیگه چیزی هم نگفت و خودش رو مشغول شام کرد.
_ بابا کجاست؟
_ حرکت کرده پول کارت به کارت کنه واسه کسی!
_ صد بار اضافه کردم یه هممسیر بانک نصب کنین این هم هممسیر نمی خواد برید؛ دیگه دوره رفتن به عابر بانک و باجه گذشته مادر من…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن