رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر

معرفی رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر :

رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر بر اساس واقعیت نگاشته شده است. لیلا غلطانی داستان دختری رو روایت میکند که با داشتن شرایطی سخت مجبور است با مشکلات مختلف هم کف دست و پنجه نرم کند.

دختر ی که به خاطر شرایط خاصش حتی از ادامه ی تحصل هم محروم می شود. همه چیز از وقتی شروع می شود که فرزانه در کارخانه ای مشغول به کار می شود. کارخونه ای که کاملا مسیر زیستن او را عوض می کند.

رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر در سال ۱۳۹۸ از انتشارات آوای معاصر به چاپ رسیده است. تعداد صفحات این رمان ۴۶۴ می باشد. این کتاب توسط خانم زهرا احسان منش ویراستاری شده است.

مقدمه رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر :

در من زنی نفس میکشد که مثل همه ی آدمها هرصبح بیدار شده، نقاب بی تفاوتی بر چهره میزند. روزگار را زیستن میکند، ولی شامگاه هنگام، ماسک از صورت برداشته به ماهیت خود برگشته به اندازه ی تمام نداشته هایش می شکند، میمیرد.

خلاصه رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر :

روزگارگار، ساز مخالفش را با فرزانه کوک می‌کند و فرزانه با موانع زیادی رو در رو می‌شود، مشکل از آنجا شروع می‌شود که فرزانه از رفتن به دانشگاه باز می‌ماند و پا به کارخانه‌ای می‌گذارد. جنگی نابرابر آغاز می‌شود و نیرنگی که زخم محبتی کهنه و عمیق سرباز می‌کند…

مقداری از متن رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر ۱ :

یک قدم نزدیک‌تر می‌شود:

– من بر خلاف بقیه نمی‌خوام الکی تظاهر به خوشحالی کنی و همواره بخندی…

بزرگ شدن به این معنی نیست که بخوای به‌خاطر بقیه زندگی کنی و جوری راهی شدار کنی که اونا خوششون بیاد…

کسی که برای خودش ارزش قائله صددرصد به دیگرانم بها می‌ده خودت باش لازم نیست تظاهر کنی خیلی سخت و محکمی و براحتی نمی‌شکنی یه جاهایی بشکن اما بار دیگر قد بلند‌شو شکست و موفقیت رو با هم تجربه کن…

طبیعی برخورد کن گریه کن بخند شاد باش اصلا هر کاری که دوست داری بکن اما در حد معقول.

آهی می کشد:

– از نظر اخلاقی هم کار درستی نیست همیشگی عبوس باشی و غم و غصه‌هاتو به بقیه انتقال بدی وقتی توی جمع هستی قاطیشون‌شو بگو بخند همیشگی قیافه‌ی شکست‌خورده‌ها رو به‌خودت نگیر که باعث نگاه ترحم‌آمیز بقیه بشه…

بعد که رفتی تو خلوت خودت اخم کن هر چقدر خواستی گلایه کن اشک بریز و خودتو تخلیه کن. خودتو بسپر به جریان حیات لاله! سعی نکن برا نشون دادن خودت به بقیه خلاف جهت شنا کنی.

مقداری از متن رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر ۲ :

هوای صبح به‌قدری سرد بود که آدم به‌جای سرحال شدن، یخ‌ می‌بست.

با اینکه بهرام یک ربع زودتر از من ماشین را روشن کرده بود تا گرم شود، ولی هوای بهمن به‌قدری سرد بود که روشن بودن بخاری فرقی در گرمی هوا نداشت.

نگاه در کوچه گرداندم. خالی و بدون رهگذر، لایه‌ی نازک یخ که از آب شدن نصفه‌نیمه‌ی برف‌‌ها بر روی زمین به وجود وارد شده بود، آب‌هایی که از پشت‌بام جاده گحرکت کرده و در نیمه‌ی راه یخ بسته بود، سرمای بیشتری را به وجودم منتقل‌ می‌کرد.

به خودم ناسزایی فرستادم که چرا در هوای به این شدت سرد، بیرون آمده بودم.

دست‌‌‌‌‌‌هایم را نزدیک دهانم بردم تا با نفسم، گرم‌شان کنم. آوای بهرام که درِ پارکینگ را بسته و در حال قرار گرفتن پشت فرمان بود، کارم را متوقف کرد.

ـ ‌‌‌‌‌‌فکر کردی با‌‌ ها کردن، کف دستات گرم‌ می‌شه؟!

در را بست.

ـ والا من که‌ می‌ترسم به بینی یا گوشم کف دست بزنم.

با خنده گفتم:

ـ ‌‌‌‌‌‌چه ربطی داره؟

ماشین را راه انداخت.

ـ ‌‌‌‌‌‌هیچی دیگه، دماغم و گوشام یخ زدن، می‌ترسم کف دست بزنم، بشنکنن بیفتن زمین.

شلیک خنده‌‌مان به هوا راهی شد. آرام به پس گردنش زدم.

ـ ‌‌‌‌‌‌یکی ما رو ببینه، فک‌ می‌کنه دیوونه شدیم که تو سرمای این‌وقت‌صبح، زدیم بیرون و‌ می‌خندیم.

نگاه عاقل اندر سفیهی حواله‌‌‌‌ام کرد و گفت:

ـ ‌‌‌‌‌‌خدایی فکر کردی این‌وقت‌روزگار، کسی‌ می‌آد بیرون؟! الان هیچکی رختخواب گرم و نرمشو ول‌ نمی‌کنه بیاد بیرون، مگه اینکه کار واجبی داشته باشه یا مثل ما یه تخته‌‌‌ش کم باشه.

گوشه‌ی لبم را پایین کشیدم.

ـ ‌‌‌‌‌‌حواست به رانندگیت باشه، حرف نزنی سنگین‌تری.

ماشین را به حرکت درآورد و زیرلبی گفت:

ـ ‌‌‌‌‌‌ما رو باش؛ با کی اومدیم سیزده‌بدر!

زیرچشمی نگاهش کردم.

ـ هووی متوجه شدما!

بلندتر گفت:

ـ ‌‌‌‌‌‌اگه‌ می‌خواستم نشنوی که تو قلبم‌ می‌بیان کردم.

بی‌صدا ریز خندیدم. نمی‌دانم اگر آن روزها بهرام کنارم نبود، چه‌ می‌شد؟ همه‌ی این کارها به این خاطر بود تا در پیله‌‌‌‌ای که به دور خود تنیده بودم، نپوسم و من مخلص این خواهر‌‌زاده بودم که حتی برایم نزدیک‌تر از یک برادر بود.

اول صبحی خیابان‌‌ها خلوت بود و به‌شدت زود به مقصد رسیدیم. ائل‌گلی پر از آدم‌هایی بود که برای پیاده‌روی و استفاده از هوای پاک به پارک رسیده بودند.

قصد کردیم اول کمی دور استخر مسیر برویم، بعد که حسابی گرسنه شدیم، در بوفه‌ی وسط استخر قلبی از عزا دربیاوریم. هوا به معنای واقعی، سرد بود و دیوانه‌کننده. مخصوصاً دور استخر، انگار آب سرد استخر، هوای سرد را سیلی‌‌وار به صورت آدم‌ می‌کوبید.

قطعاً گردش در آن هوای سرد و برفی، از مشاهده کرد مردم، برای آدمی با شرایط من، دیوانگی و دور از عقل بود. زن جوانی که به‌تازگی همسرش فوت شده، صبح بسیار زود در پارکی دور از منزل، هممسیر با جوانی که بعضی‌ نمی‌اطلاع داشتند خواهرزاده‌‌‌‌ام است، در حال پیاده‌روی و خنده!

مادر می‌بیان کرد:

ـ ‌‌‌‌‌‌پیش مردم صورت خوبی نداره زنی که شوهرشو از کف دست داده تا سه، چهار ماه بعد از فوت شوهرش، توی جمع بگوبخند یا تفریح کنه، باید ماتم‌زده باشه.

دیوانگی بود یا هرچه، عالمی داشت. گاهی باید دیوانه بود و دیوانگی کرد. جمله‌‌‌‌ای که جایی خوانده بودم در ذهنم پررنگ‌ می‌شد.

«عاقل نشو تا که غم دیگران خوری؛

دیوانه شو تا که غمت دیگران خورند.»

دنیای دیوانه‌‌ها از همه قشنگ‌تر بود.

هوای سرد و افکار مزخرفی که بابت قضاوت مردم در سرم چرخ خورد، باعث شد بیشتر در خود مچاله شوم. دوباره همان حس لعنتی به سراغم آمده و رهایم‌ نمی‌کرد.

انگار چیزی را گم کرده یا جا گذاشته بودم. مدام قلب‌شوره داشتم و مضطرب بودم. چادر را بیشتر به خودم پیچیدم، کنار استخر از حرکت ایستاده و به آبی که در آستانه‌ی یخ زدن بود، خیره شدم.

لایه‌ی به‌شدت نازک و شکننده‌‌‌‌ای از یخ رویش بسته بود که زیاد به دیده‌ نمی‌رسید، اما با کوچک‌ترین تلنگری آماده‌ی شکستن بود. درست مثل من که پوسته‌ی نازکی از صبوری دورم را احاطه کرده بود و با کوچک‌ترین حرف اطرافیان، ترک خورده و‌ می‌شکست.

نگاهم به ‌آن‌سوی استخر کشیده شد، به زوج‌‌‌‌‌های عاشقی که شوق دیدار یار در این هوای سرد به بیرون‌شان کشانده بود. این مکان، بیشتر از آنکه تفرجگاه خانوادگی باشد، میعاد عاشقان بود؛ جوان، بسیار جوان، میان‌سال و حتی پیر که عشق خود را مانند من لابه‌لای مشغله‌‌‌‌‌های هرروزگاره‌شان گم نکرده بودند.

خرسند دست‌درکف دست هم قدم‌ می‌زدند و گرمای وجودشان سردی برف را مغلوب‌ می‌کرد.

یاد خودم و سبحان افتادم، چرا ‌این‌ها را از خودمان دریغ کرده بودیم؟! پس تکلیف ‌دونفره‌‌‌‌‌های جامانده‌ی ما لابه‌لای ورق‌‌‌‌‌های روزگار، چه‌ می‌شد؟!

دو نفری‌هایمان برای دوران نامزدی بوده و بس. گحرکت کرداری‌‌‌‌‌های روزمره و کار من و سبحان بهانه‌ای شده بود تا گشت‌وگذارها به فراموشی سپرده شود.

واقعاً این تفریحات دونفره چقدر وقت لازم داشت که همیشه آن را به فرداها انداختیم؟! گاهی با جمع خانواده برای عوض شدن حال و هوایمان، آن‌هم کف دسته‌جمعی رسیده و بیشتر جنبه‌ی دورهمی داشت تا تفریح.

این‌هم یکی از هزاران راه‌‌‌‌‌های نرفته‌ی ما بود. یکی از همان آرزوهای حسرت شده.

با خوردن گلوله‌برفی‌‌‌‌ای به پشت گردنم، یکه خوردم. به عقب برگشتنم همراه شد با برخورد گلوله‌برفی بزرگ دیگری درست وسط پیشانی‌‌ام.

دیده‌‌‌‌‌‌هایم بر اثر برخورد برف بسته شد. در دل بچه‌‌‌‌‌های شیطان را دعوا کردم که چقدر ‌سربه‌هوا برف را پرتاب‌ می‌کنند. به‌سختی دیده باز کردم و برف‌های مانده بر سر و صورتم را پاک کردم. طوری گیج شده بودم که‌ نمی‌دانستم از کجا خورده‌‌‌ام. چند ثانیه همان‌طور هاج و واج به دوروبَرم چشم دوختم که صوتی خنده‌ی بهرام فهماند کف دسته‌گل او بوده است. لب‌‌‌‌‌‌هایم از حرص خود‌به‌خود جمع شد.

ـ ‌‌‌‌‌‌خیلی‌ بی‌شعوری بهرام!

همچنان‌ می‌ریز خندید.

ـ ‌‌‌‌‌‌آره، می‌دونم.

با چادرم صورتم را پوشاندم.

ـ ‌‌‌‌‌‌واقعاً که! یخ زدم.

به‌طرفم آمد و دستش را بر گردنم انداخت.

ـ ‌‌‌‌‌‌اگه بخوای بری تو فکر، بازم برفیت‌ می‌کنم تا بیشتر یخ بزنی.

فاصله گحرکت کرده و کف دستش را از گردنم پایین انداختم.

ـ ‌‌‌‌‌‌تو کی‌ می‌خوای بزرگ شی؟! رفاقتت مدل خاله‌خرسه‌ست.

تماس برف با صورتم باعث سردی بیشترم شد.

‌‌‌‌‌ـ حالا ما رو باش با کی اومدیم سیزده‌بدر!

با اخم ساختگی اظهار کرد:

‌‌‌‌‌ـ جنبه داشته باش فری! مردم دارن نگا‌ می‌کنن. الان فکر‌ می‌کنند چه مولین بداخلاقی دارم من!

لب‌‌‌‌‌‌هایم را برایش کج کردم.

‌‌‌‌‌ـ سن بابابزرگ منو داری که. شما غصه‌ی مردم رو نخور، اگر هم بد باشه، برا من بد‌ می‌شه، فکر‌ می‌کنند عجب دختری‌‌‌‌ام که با بابای خودم درست صحبت‌ نمی‌کنم.

لبش را گزید تا خنده‌‌‌اش مشخص نشود. مجدداً کف دستش را از گردنم رد کرد.

ـ ‌‌‌‌‌‌آفرین فری، حالا شد.

کف دستش را برداشتم.

‌‌‌‌‌ـ کم مزه بریز‌ بی‌مزه!

توقف کرد و متفکر اضافه کرد:

‌‌‌‌‌ـ فری، یه دور بدوئیم؟

به اطراف چشم دوختم، به‌شدت‌‌ها ‌به‌خاطر گرم شدن‌ می‌دویدند. پس عیبی نداشت ما هم این کار را‌ می‌کردیم.

‌‌‌‌‌ـ پیشنهاد خوبیه. فقط من‌ می‌شمارم. جرزنی‌ نمی‌کنی. هرکی‌‌‌‌ هم باخت، صبحونه مهمون اون.

سرش را تکان داد.

ـ اوکی!

نحوه تهیه و مطالعه رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر :

بیوگرافی لیلا غلطانی :

لیلا غلطانی متولد بهمن ۱۳۵۳ و ساکن تبریز است. متاهل و دارای دو فرزند می‌باشد‌. از دوران دبیرستان قصه و شعر می نوشت و چندین سال به عنوان قصه گو با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان همکاری می کرد.

رمان های لیلا غلطانی :

رمان شکوه فراموشی – انتشارات صوتی معاصر

رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر – انتشارات صوتی معاصر

رمان پرسه در خیال تو – انتشارات صدای معاصر

رمان چترهای وارونه – انتشارات آوای معاصر

رمان بهانه های بی بها – انتشارات آوای معاصر

رمان زغال های خاموش – انتشارات صدای معاصر

رمان سونای – آنلاین و در دست چاپ

رمان بعد از تو فصلی هست به اسم زمستان تر