رمان بر دل نشسته پارت ۲۰

۵۵)
یه پارچه خیلی نرم بود، مثل سیلک یا ابریشم کلفت، به رنگ نارنجی تیره، بین کف دستام قد بلندش کردم، یه پیمسیرن بلند و گشاد آستین عبایی بود، عاشق این سبک پیرهنای گسرخوش و بلند بودم، بسیار دلنشین بود.. بیان کردم
_این خیییلی زیباه آنا واقعا کف دستتون درد نکنه
و بغلش کردم و بوسیدمش..
گونش رو هم بوسیدم و از اونم تشکر کردم.. دلبسته شدم من هم چیزی به اونا بدم، دستبند طلای ظریفی رو که همیشگی کف دستم بود درآوردم و گذاشتم کف دست گونش، اضافه کردم
_منم دوست دارم یه یادگاری بدم به شما
قبول نکرد و گفت
_وای نه خانم مهندس من نمیتونم اینو ازتون قبول کنم، ببنمشاهده کرد به کف دست خودتون
به زور بستم دور کف دستش و بیان کردم
_ما خیلی به شما زحمت دادیم و اینجا انقدر به من خوش گذشت که این هدیه در مقابلش بسیار کمه
هم خودش هم آنا هم عمو بشیر تشکر کردن و داشتیم میوه میخوردیم که اون دختر بچه دوست مهراد دوید اومد توی چادر حرکت کرد نشست پیشش
مهراد بهش گفت
_سلام عروسک، اومدی؟
اونم خودشو براش لوس کرد و اظهار کرد
_داداشم میگه شما دارین میرین عمو
_بله فردا صبح میریم
دختره با حالت گراهی شده گفت
_نمیشه شما بمونین اینجا تا من بزرگ بشم و با شما عروسی کنم؟ آخه مولینم میگه بچه ها باید بزرگ بشن تا عروسی کنن
همه به این حرفش خندیدیم و مهراد بغلش کرد
گونش به من نگاهی کرد و بهش اظهار کرد
_ای شیطون
خوش بحالش تو عالم بچگی چه راحت حرفشو زد، کاش منم میتونستم بدون ترس و هزار جور فکر به مهراد بگم که چقدر دوستش دارم..

اونشامگاه همراه اونا دور آتیش زیر آسمون پرستاره قرار گرفتیم و حرف زدیم و کمی زودتر خوابیدیم تا صبح زود راه بیافتیم..
قبل از طلوع آفتاب راه افتاده بودیم و وقتی برای ناهار توقف کردیم هردومون گرسنه بودیم
دو روزگار عالی و بدون تکرار رو باهم گذرونده بودیم و با اتفاقاتی که بینمون افتاده بود به هم نزدیکتر شده بودیم، سرحال و کیفور بودیم حسابی..

بعد از ناهار مسیر افتادیم، آوای موزیک آرومی توی ماشین پخش میشد، کمی بعد احساس کردم مهراد خوابش میاد گفتم
_میخواید من برونم شما کمی بخوابین؟
_نه خوابم نمیاد
_به نظرم اومد که یه خورده خوابالودین
ریز خندید و چشماشو برام بزرگ کرد و اظهار کرد
_هیچم خوابالود نیستم خانم مهندس
بیان کردم
_نیستین باشه ولی من ریسک نمیکنم سر جونمون، الان خوابتونو میپرونم

گوشیمو برداشتم و زدم توی یه کانالی که آهنگای ایرانی همه جوره توش بود.. پلی کردم حمیرا خوند
خاطرات شمال محاله یادم بره

ریز خندیدیم و گفتم شمال که نرفتیم باید بخونم خاطرات دشت.. زدم روی بعدی.. ابی بود

اون دوتا مست چشات داره خوابم میکنه

تند قطع کردم و گفتم
_ای داد بیداد اینکه بیشتر میخوابونه راننده مونو

لبخند زدیم و زدم اون یکی، ستار خوند
اومدی آواااتو قررربون
اونهمه وفاتو قربون

چه خوب بود میاظهار کرد آواتو قربون.. شعرشو بلد نبودم ولی فقط اون قسمتشو به مهراد نگاه میکردم و میخوندم اومدی صداتو قربووون.. چقدر میچسبید قربون صدقه آوای دلنشینش میحرکت کردم به بهونه ترانه..
همینطوری روی هر آهنگی پلی میکردم و یه ذره گوش میکردیم و هر کدومو بلد بودم میخوندم باهاش هرکدومم بلد نبودم چرت و پرت میبافتم اما کم نمیاوردم، مهراد فقط میلبخند زد به کارام.. آغاسی خوند منم باهاش خوندم و بشکن زدم
واویلا لیلی دوست دارم بسیار
تو لیلی من مجنون تو ماهی من حیرون

بلد نبودم حرفاشو اما مهرادو نگاه میکردم و میخوندم میگفتم
_شمام بخون دیگه رئیس ای بابا
میخندید و میگفت
_من مثل شما بلد نیستم اگه بلد بودم دیده میخونم

محسن ابراهیم زاده خوند..
تو که پیش منی غم راه نداره
این دل عاشقمو دریا نداره

رومو کردم به مهراد و اینجاشو خوندم براش
مو پریشون منی
تویی تو نگارم
گره ابروتو
من خریدااارم
لای لالای لالالالای
آروم و قرارم

نگاهم میکرد و فقط میلبخند زد.. تو دلم بیان کردم قربون اون ابروهات برم..
یه آهنگ مهستی اومد و مشاهده کردم مهرادم با من خوند

مثل تموم عالم
حال منم خرابه خرابه خرااابه
مثل تموم بختا
بخت منم تو خوابه تو خوابه

چه حالی میداد من و مهراد تو جاده با آوای قد بلند باهم میخوندیم..
تازگیا یه آهنگی شنیده بودم که حرفاش بدجور منو یاد مهراد مینداخت، اونو سرچ کردم و پلی کردم و باهاش خوندم
آب حیات است پدرسوخته
حَبّ نبات است پدرسوخته

کشیده ریز خندید و گفت
_این دیگه چیه؟
ریز خندیدم و شونه هامو بالا انداختم که چه میدونم.. هنوزم میخوندم براش پررو پررو

وه که چه شیرین لب است
چراکه شکلات است پدرسوخته

اینجاشو که میخوندم برگشتم و لبای زیباشو یه دید زدم.. اصلا این آهنگ مخصوص خودش بود، هردومون میریز خندیدیم
خوش حرکات است پدرسوخته
توت هرات است پدرسوخته
وه که چه شیرین لب است
چراکه شکلات است پدرسوخته

۵۶)
همونطور که میخندید گفت
_شمردین چند بار به من اظهار کردین پدرسوخته؟
_واا مگه من به شما میگم اینارو؟ خوب ترانه ست همینجوری میخونم مخاطب خاص ندارم به جون شما

ریز خندید و اضافه کرد
_به جون من چرا به جون خودتون
اظهار کردم
_اصلا به جون عمه م

انقدر ریز خندیده بودیم و گاهی کف دست زده بودم گاهی بشکن و ریتم روی داشامگاهورد که خسته شده بودم.. تکیه دادم به پشتی صندلیم و نفسی کشیدم و گفتم
_فکر کنم دیگه تا دو روز خوابتون پرید
با خنده و مهربونی نگام کرد و منم سرمو تکیه دادم به صندلی و تا استانبول تماشاش کردم..

مهراد

شب بود که خسته و کوفته رسیدیم خونه، بهترین سفر عمرم بود.. کاش میشد بیشتر بمونیم و من هر لحظه کنار نفس باشم
این سفر باعث شده بود نفس برام از برادرش، از غمش بگه و به هم نزدیکتر بشیم..
اونشامگاه کنار آتیش دیدههای جذابش سیاهتر از شب دشت بود، براقتر از ستاره ها بود.. اونشامگاه هردومون تو حال خودمون نبودیم و انقدر با نگاهمون حرف زدیم و تو نگاهای هم خیره شدیم که بالاخره کف دستمون برای هم رو شد..
با اون نگاههای بی پروا و عمیقش، تقریبا مطمئن شدم که همونطور که من گحرکت کردار اون شده بودم، قلببر من هم عاشق من شده بود..

از خوشی دل تو قلبم نبود، ولی هیچکدوممون جرات به زبون آوردن نداشتیم.. کاش عشق را زبان سخن بود…
شوق و ذوقشو که توی اون محیط میدیدم بیشتر شیفته سادگی و بی ریاییش میشدم..
وقتی روی تخته سنگ کنار هم دراز کشیدیم و چنگ انداخت توی موهای بلندش، انگار چنگ انداخت توی دل من..
موهاش از سیاهی برق میزد زیر نور آفتاب، چقدر قلبم خواست که منم کف دست بزنم به موهاش و لمسشون کنم.. اما دستمو مشت کردم که یه وقت نره سمتش.. عاشق موهاش بودم، قلبم میتمایل داشت همش موهاش باز باشه
وقتی روی اسب جای گرفته بود و مثل باد میتاخت، با اون هیکل دلنشینش، کمر باریکش و پاهای کشیده و کشیده ش روی اسب قلبمو میبرد..
میل داشتم که موهاشم باز باشه تا دلربایی بینظیر پری دلربای من کامل بشه.. کش و کلاهشو از سرش کشیدم، موهای پرپشتش توی باد رها شد.. قلبم پر کشید براش.. چه صحنه ای بود.. چه دختری بود..
کش سرشو بهش پس ندادم و خودمو زدم به اون مسیر و گذاشتمش تو جیبم..

توی اون سفر درک کردم که دیگه ممکن نیست نفسو از دست بدم و باید مال من باشه تا آخر عمرم..
باید وقتی اِسین میومد باهاش تموم میکردم، من بدون نفس، نفس کم میاوردم..

دو روزگار بود که از دشت برگشته بودیم، نفس کار رنگ تابلوی عشایر رو شروع کرده بود ولی من به تابلوی بی موضوعم که قصد تمومی هم نداشت کف دست نزده بودم و مجبور بودم برم شرکت، کارام انباشته شده بود فرصت نمیکردم توی خونه بمونم، نفس داشت با کریمی صحبت میکرد و بخاطر مواد ااماه پودر لباسشویی که از خارج برای کارخونه شون به موقع نفرستاده بودن، داد میزد و برآشفته بود، بعدش هم خودش زنگ زد بهشون و با انگلیسی سلیس و روانی یارو رو شست و گذاشت کنار
آنچنان محکم و کف دستوری حرف زد که طرف به یک دقیقه نکشیده تسلیم شد و عذرخواهی کرد.. عاشق جذبه و دیسیپلینش شدم، این همون دختری بود که روزگار اول مثل پلنگ وحشی داخل اتاق من شده بود.. اما بعدش زوایایی از روحش و شخصیتش رو کشف کرده بودم که آهوی زخمی درونش رو دیدم..
وقتی صحبتش تموم شد بهش بیان کردم که دارم میرم شرکت و خداحافظی کردیم..

همواره نصف حواسم پیش نفس بود و اینروزگارا هیچ کاری رو مثل قبل به نحو احسن انجام نمیدادم، یا چیزی یادم میحرکت کرد یا اشتباهی میکردم توی کشیدن نقشه، یا جلسه ای رو فراموش میکردم، پیمان میگفت مهراد تو یه عاشق کاملی، از همونا که تو خیابون بهش میگن هی یارو مگه عاشقی داشتی میراهی شدی زیر ماشینم..
وقتی رسیدم شرکت متوجه شدم عاشق کامل بازم حواسش پرت پری افسونگرش شده و کیفش تو خونه جا مونده.. نقشه های پروژه جمتوجه شد توی کیفم بود و مجبور شدم برگردم خونه..

با عجله از آسانسور اومدم بیرون و کلیدو انداختم درو باز کردم و راهی شدم تو که.. دیدم نفس با یه حوله کوچیک دور بدنش و موهای خیسش وایساده وسط سالن.. کف دسته کلید از کف دستم افتاد..

حوله فقط کمی از سینه هاش تا زیر باسنش رو پوشونده بود.. دختری که مقابلم می مشاهده کردم سکسی ترین بدنی رو داشت که توی عمرم متوجه شده بودم..
سینه های برجسته و گرد، ساق پاهای ظریف و کشیده و رانهای پر و خوشتراشش از سفیدی مثل برف بود..
تو دلم و تنم زلزله شد..
موهای خیس و قطره های آب روی صورت و بدنش، و دستهایی که حوله رو محکم چسبیده بودن، انگار قصد جونمو کرده بودن.. زبونم بند اومده بود و نفس همونطوری مقابلم، رنگش پریده بود و انگار نفس نمیکشید..

درنگ جایز نبود باید سریع محل حادثه رو ترک میکردم..
به خودم مطمئن بودم، مرد چشم و گوش بسته و ضعیف النفسی نبودم که کنترلمو از کف دست بدم، دلیل فرارم این نبود، فقط بخاطر راحتی نفس و اینکه درست نبود من اونطوری ببینمش تمایل داشتم که به‌سرعتا برم
اگرچه نمیشد انکار کنم که وقتی اونطوری دیدمش احساس کردم پسر تازه به بلوغ رسیده ای هستم که برای اولین بار زنی رو نیمه لخت متوجه شدم و دلم از هیجان بشدت تپیده

۵۷)
قلبم خواست برم پیشش، لمسش کنم و بغلش کنم و به خودم فشارش بدم..
اما نمیشد..
بالاخره حس راهی شدنم به حس ماندنم غالب شد و بدون یک کلمه حرف درو باز کردم و بیرون حرکت کردم.. توی آسانسور نفس های عمیق کشیدم و وقتی قرار گرفتم توی ماشین یادم افتاد که بازم کیفمو برنداشتم..
این دختر چیکار داشت میکرد با من.. اصلا از کجا پیداش شد و افتاد درست وسط زندگی من، درست وسط دل سرد و دلدادگی ندیده من..

مجبور بودم کیفمو بردارم ولی پای بالا راهی شدن مجدداً و رودررو شدن با نفس رو هم نداشتم.. اشتباه از من بود، مثل همیشگی قبل از ورود زنگ نزده بودم و دختر بیچاره رو غافلگیرش کرده بودم، ناچارا بهش زنگ زدم..
طول کشید تا جواب بده، احتمالا اونم مثل من فلج شده بود از حادثه چند دقیقه قبلمون.. بالاخره برداشت و با تته پته بیان کرد
_بله آقای راستین‌

منم بدتر از اون با صوتیی از ته چاه اومده بیان کردم
_کیف من جا مونده روی مبل، لطفا بذاریدش تو آسانسور من پایین بردارمش
آروم اظهار کرد
_چشم

شامگاه شده بود اما نمیتونستم برم خونه.. پشت میز دستامو گذاشته بودم زیر زیراه م و تصویر نیمه برهنه نفس، یک آن از جلوی دیدهام نمیراهی شد..
باید میراهی شدم خونه اینطوری که نمیشد، از شرکت خارج شدم، راهی شدم خونه.. مقابل در وایسادم کلید ننداختم توی قفل.. در زدم
بالاخره نفس درو باز کرد، یه بلوز آستین کشیده پوشیده بود با یه شلوار.. انگار از خجالت میل داشته بود خودشو بپوشونه، همونجا جلوی در گفتم
_خانم یگانه من بسیار متاسفم بخاطر اتفاق امروزگار، مطمئن باشین تکرار نمیشه، بعد از این همواره وقتی شما خونه اید در میزنم شما لطف کنین درو برام باز کنین
محجوبانه اضافه کرد
_شما باید منو ببخشین ساکتشتونو زدم به هم

آروم اضافه کردم
_شما مایهء ساکتش منید

اینو چرا بیان کردم، چطوری اظهار کردم نمیدونم، فقط چشمای متعجبش رو مشاهده کردم و تند راهی شدم توی اتاقم..

نفس

چند روز از اون اتفاق گذشت و من و مهراد انگار با توافقی به زبان نیامده هردومون قصد کرده بودیم اون اتفاقو فراموش کنیم تا بتونیم مثل قبل با هم راحت باشیم
صوتی گوشنوازش رو از اتاقش میشنیدم که تازه از خواب بیدار شده بود و داشت با کسی صحبت میکرد، کمی بعد از اتاقش خارج شد و بیان کرد
_صبح بخیر، صدام بیدارتون کرد؟

_صبح بخیر نه من به‌شدت وقته بیدارم
_گُلتن خانم بود میگفت دخترش که تو یه شهر دیگه حیات میکنه بچه دار شده و باید یه مدتی بره پیش اون و نمیتونه بیاد اینجا
_نمیتونه کسی رو جای خودش بفرسته؟
_پرسیدم گفت نه
_توی شرکت کسی رو ندارین بیاد؟
_چرا دوتا مستخدم هستن ولی هردوشون مردن نمیخوام با وجود شما بیان تو خونه

کمی فکر کردم و گفتم
_پس دیگه جادهی نیست جز اینکه خودم خونه رو تمیز کنم

با تعجب اضافه کرد
_شمااا؟؟
_آره
_لازم نکرده، شما نقاشیتونو بکشید به سیاه و سفیدم حق ندارین دست بزنین
_به چه قلبیل؟
_گفتم نه، بحث تمومه، یکیو پیدا میکنم

میدونستم که هر چقدر بگم قبول نمیکنه ولی منم انقدر بیعرضه نبودم که نتونم یه جارو و تی بکشم.. البته توی عمرم حتی یک بار هم جارو نکشیده بودم اما آپولو که نمیتمایل داشتم هوا کنم، منتظر شدم آقای بحث تمومه تشریف ببرن شرکت و من شروع به کار خونه کنم.. ولی نمیراهی شد، رفتم اتاقش و اظهار کردم
_نمیرید شرکت؟
_نه میخوام تابلومو کار کنم

هه.. چه کاریم میکرد که تموم نمیشد..
در اتاقشو بستم و رفتم یه تیشرت و یه شلوارک راحت پوشیدم و جارو و کف دستمال و تی برداشتم و گذاشتم وسط سالن، اول حسابی گردگیری کردم، کار سختی نبود مثل آب خوردن بود، بعد جارو رو وصل کردم به برق و تا میل داشتم شروع کنم مهراد از اتاقش پرید بیرون
_چیکار میکنید؟
_همونکه میبینید
_مگه ناضافه کردم نه؟
_شما اضافه کردید منکه جواب ندادم

اومد میل داشت جارو رو از کف دستم بگیره که محکم کشیدم و گفتم
_ عه.. ول کنید ببینم یعنی من انقدر کف دست و پا چلفتیم که نمیتونم یه کار خونه بکنم؟
بلند اظهار کرد
_خانم یگااانه
_بعععله
_با من بحث نکنید من اجازه نمیدم شما نظافت کنید
_برو کنااار آقاجان.. وگرنه یه تی میدم دستت شوخیم ندارما برو ببینم

جارو رو روشن کردم دوباره، وقتی متوجه شد ول کن نیستم راهی شد جای گرفت روی مبل و منو خیره شد..
جارو میکشیدم و گاهیم سیم جارو رو که میپیچید به پام باز میکردم، کمی سختم بود اامان بار بود اینکارو میکردم اما به روم نمیاوردم، رسیدم قسمت مبلایی که قرار گرفته بود، جارو رو زدم به پاهاش و اضافه کردم
_بالا

پاهاشو جمع کرد گذاشت روی مبل اظهار کرد
_چه بداخلاق
_همینه که هست
_گلتن اینجوری بداخلاق کار نمیکرد
_من نفسم تا وقتی هم گلتن بیاد خودم با همین اخلاق نظافت میکنم، شمام پاشین برین به کارتون برسین
_نمیخوام
_لوس
_شنیدم
_بهتر

جاروی سالن داشت تموم میشد ولی مهراد همونطوری نشسته بود منو نگاه میکرد.. جارو رو خاموش کردم و گفتم
_پسند شدم؟
_چه عرض کنم

پررو..
_اگه پسند نشدم چرا زل زدین به من؟
_از بیکاری

حرکت کردم تی رو آوردم دادم کف دستش
_اینم کار، پاشین ببینم
غر زد ولی پا شد و شروع کرد جاهایی که من جارو کشیده بودمو تی کشید

۵۸)
سرویس های دستشویی رو شستم نمیذاشت سرویس اتاقشو بشورم اما با کف دسته تی زدم تو سرش و از کف دستشویی بیرونش کردم.. آتلیه رو با مهراد جمع و جور کردیم آشپزخونه هم تمیز بود.. خسته شده بودم اما چون خونه مهرادو تمیز کرده بودم اصلا به نظرم سخت و بد نیومده بود، برای محبتم هر کاری میکردم..

شب بعد از شام که طبق معمول از رستورانی اومده بود که مهراد باهاش قرار داشت و هر روزگار برامون غذا میاوردن، چراکه غذا پختن اصلا کار من نبود و حتی ابتدایی ترین اصول آشپزی رو هم نمیدونستم، نشسته بودیم روی مبلهای همیشگیمون و تلویزیون میمشاهده کردیم، من خسته بودم اما نمیمیل داشتم از پیش مهراد برم توی اتاقم، گفت
_خوب شد خودتونو انقدر خسته کردین؟
_آره خوب شد
_چی بگم آخه من به شما
_هیچی نگید بحث تمومه

لبخند زد و پاشد راهی شد تو اتاقش و با گیتارش برگشت، اظهار کرد
_الان خستگیتونو درمیارم

شاد شدم و پاشدم روی مبل صاف قرار گرفتم
_هورا منتظر این شب بودم

کف دستی به گیتار کشید و صدای قشنگی بلند شد..
یه تیشرت سرمه ای جذب با یه شلوار اسلش طوسی تنش بود، با تیپ خونه هم خوش تیپ و دلپذیر بود لعنتی..
با اون گیتار تو کف دستش و موهایی که وقتی سرشو خم میکرد روی گیتار، میوفتادن روی پیشونیش، دلمو میبرد و هواییم میکرد..
حسرت لمس موهاش و اون کف دستاش که روی ‌سیمهای گیتار میلغزید.. آخ که چقدر سخت بود اینقدر نزدیکش بودن و ازش محروم بودن..

_آهنگ درمیل داشتی بفرمایید بانو
_آهنگ “رویای یک مرد” یانی، لطفا
_دیدهمم

و شروع کرد به نواختن، هر صدایی که از گیتار درمیومد ملایمش خاصی بهم میداد، نگاهم نمیکرد، سرشو پایین انداخته بود و به گیتارش نگاه میکرد و من فرصت پیدا کردم مستقیم و با لذت نگاهش کنم..

وقتی آهنگ تموم شد خودش بلافاصله آهنگ “تنهاترین” فریدون فروغی رو شروع کرد، چقدر میچسبید..
انگشتای کشیده ش روی گیتار میلغزید، همونطور که سرش پایین بود یه آهنگ دیگه رو شروع کرد.. آهنگ آروم و قشنگی بود..

به‌یک‌باره سرشو قد بلند کرد و با نگاه عمیقی خیره شد بهم.. و صدای جذابشو شنیدم که خوند

یک دم از خیال من
نمیروی ای غزال من
دگر چه پرسی ز حال من

وای صداااش.. محشر بود، تا ته ته قلبم نفوذ کرد.. منم خیره شدم بهش.. انقدر خودش و آواش جذاب بود که قلبم تمایل داشت اون لحظه بغلش کنم.. اما فقط دوری و دوری.. فقط حسرت لمسش و آغوشش..
فقط همین یک بیت رو خوند و خاموشی کرد و بازم خیره شد بهم و بقیه آهنگو زد..
وقتی آخرین ضربه رو به معنای پایان به بدنه گیتار زد و نگاهم کرد هیچکدوممون حرفی نزدیم و چند ثانیه ای توی همون حال و هوا موندیم تا اینکه من به خودم اومدم و دست زدم و تشویقش کردم
_عاالی بووود عالی
تبسم زد و گیتارشو گذاشت کنارش روی مبل..

موقع خواب فقط به لحظه ای که سرشو قد بلند کرد و با نگاه پر از معنا، اون شعر رو برام خوند، اندیشیدم..
یعنی میتمایل داشت بهم بگه یه لحظه هم از فکرش نمیرم؟ یعنی انقدر دوستم داشت؟.. ای خدا.. نکنه دارم توهم میزنم و اون فقط برای تشکر ازم چندتا آهنگ زد !.. با افکار در هم و برهم خوابم برد..

موضوع تابلوی چهارم سماع درویشان بود و مهراد میمیل داشت که بریم قونیه و هم آهستهگاه مولانا و هم از نزدیک مراسم سماع رو ببینیم و طرح رو اونجا بزنیم ولی پیمان گفته بود که بخاطر پروژه جدیدشون مهراد حق نداره جایی بره و همه کارها رو بندازه سر پیمان، قرار شد تو خود استانبول بریم جایی که بتونیم مراسم رو تماشا کنیم
اضافه کرده بود بعد از ناهار برم شرکت دنبالش و از اونجا باهم بریم، وقتی رسیدم شرکت دنیز اضافه کرد که مهندس راستین و مهندس سعیدی داخل هستن در زدم و رفتم تو، پیمان قرار گرفته بود روی مبل و به احترامم بلند شد و کف دست دادیم، آوای مهراد از اتاق اومد که سؤال کرد
_با منی پیمان؟
پیمان هم جواب داد
_نه، با پری خانمم

اینو که گفت مهراد مثل جن زده ها از اتاق پرید بیرون و به پیمان چشم غره ای راهی شد و با من سلام و احوالپرسی کرد..
پری خانم کی بود، این پیمان کاراش و حرفاش نرمال نبودن
گفتم
_پری خانم کیه؟
مهراد اظهار کرد
_خدا میدونه، پیمانه دیگه چرت و پرت میگه

پیمان هم لبخند زد و گفت
_بله من چرت و پرت میگم پری خانم زاییده خیالات منه
مهراد اظهار کرد
_بریم دیر میشه

رفتیم گالاتا مولوی که مهراد از قبل بلیط گرفته بود و اونجا میشد مراسم دراویش چرخان رو ببینیم
_قبلا مراسم سماع متوجه شدین؟ میدونین چیه؟
_بله متوجه شدم مسیح عاشق مولانا بود و یه بار منو با خودش برده بود قونیه، اونجا توی خانقاه متوجه شدم مراسم رو
با افسوس اظهار کرد
_خیلی قلبم میمیل داشت میتونستم مسیحو ببینم و بشناسمش، قطعا دوستای خوبی میشدیم

گحرکت کرده شدم و چیزی ناضافه کردم، کف دستشو آروم گذاشت پشت کمرم و گفت
_بریم تو

توی سالن حدود ۶۰_۷۰ نفری بودن و سکوت محض حاکم بود، مراسم حالت عرفانی سنگینی داشت و هممون نگاه شده بودیم و رقص سماع درویش ها رو نگاه میکردیم که هممسیر با نوای نی و دف و آوازی که با آواهای مختلفی الله الله میگفت، در حالت خلسه چرخ میزدند