چهار سال قبل
((قبل از فروپاشی))
با غرولندِ آهستهی دانشجوها، استاد اتمام کلاس را اعلام کرد و نیلوفر کتاب و جزوههایش را داخل کیفش گذاشت. فاطمه و مریم، دوستانش شلوغی و سروصدا راه انداخشتابزده و مهدی مثل همواره جزوهی نیلوفر را خواست.
_آقا مهدی یک بار نشد جزوه بنویسی سر کلاس
_وقتی شما انقدر کامل و مرتب مینویسی چرا من خودمو خسته کنم؟
_عجب… بگیر، فردا تمیز و مرتب تحویلم میدیا
_چشششم، مخلصت هم هستم
با صحبت و سرخوشی با مریم و فاطمه از کلاس خارج شد و نمیاطلاع داشت همان موقع پدرش در اثر تصادف در بزرگراه جان باخته است.
در بوفهی دانشگاه جای گرفته و ساندویچ میخوردند که موبایلش زنگ خورد و با آوای گریه و زاری مادرش ساندویچ از کف دستش رها شد!
_بابات تصادف کرده، خودتو برسون بیمارستان
با چه حالی خودش را به بیمارستانی که مادرش اظهار کرده بود رساند و فقط خدا میدانست که بعد از آنروزگار و مرگ پدر چه روزهای تلخی در انتظار آن دختر بود.
پدر مهربانش که نیلوفر را مثل گلبرگ لطیفی روی چشمهایش نگه میداشت، در اثر تصادفی سخت درون تاکسی پرایدِ له شدهاش جان داده بود.
برادر ناتنیاش که حاصل ازدواجِ اول و کوتاهِ پدرش بود میل داشتار فروش بهسرعت خانه شد و سهمالارث بیشتری از تنها دارایی پدر، یعنی منزلی کوچکشان برد. نیلوفر و مادرش از منزل و حیاتشان دربهدر شدند و با مقدار پول کمی که سهمشان شد، خانهای کوچک اما در منطقهی خوبی اجاره کردند و مادر به دنبال کار گشت. اجازه نمیداد نیلوفر درسش را در ترم پنجم زبان انگلیسی رها کند و هر طوری که بود باید شهریهی دانشگاه آزاد دخترش را جور میکرد. این تلاش توانست فقط یک ترم ادامه یابد و با بیماری سرطان ریه که گریبانگیر زنِ بیچاره شد نیلوفر درسش را به مدت یک سال متوقف و معلق گذاشت تا خودش کاری پیدا کند و بعد در صورت امکان به دانشگاه برگردد. اما هیچگاه این اتفاق نیفتاد و نیلوفر همواره برای درمان مادر و گذران زیستن پول کم آورد.
ساعتهای طولانی برای دانشآموزان تدریس خصوصی انگلیسی میکرد و شامگاهها تا دیروقت بیدار میماند و برای ترم آخریها پایاننامه مینوشت. از پا افتاده بود ولی پولی که از این طریق عایدش میشد برای خرید داروی گرانقیمت مادر که هر سه هفته یکبار باید تزریق میشد و به قلبیل خارجی بودنش شامل بیمه نمیشد، کافی نبود. پول فروش منزل در بانک هم ته کشیده بود و یک سال بعد مجبور شدند به خانهای کلنگی در پایین شهر نقل مکان کنند. دختر و مادر تحت فشار فقر و بیماری مستاصل شده بودند و نیلوفر بخاطر زنده ماندنِ مادرش، غرورِ بزرگش را زیر پا گذاشت و به در خانهی همهی فامیل راهی شد و تقاضای کمک کرد. اما همه وضع بد مالی و گرانی را بهانه کرده و کمکی به آنها نکردند. مادرش تک فرزند بود و خواهر و برادری نداشت و عموها و عمههایی هم که در زمان حیات پدر خیلی شامگاهها دور سفرهشان مینشستند و ادعای همخونی و فامیلی داشتند به دفعتاً نامهربان شدند. برادرش که قلبِ خوشی از زنِ پدر که به جای مادرش رسیده بود نداشت، نیلوفر را مانند گدایی از در خانهاش راند و ضربهی هیچکسی تا این حد زخمیاش نکرد.
در بیست و یک سالگی به کشف این حقیقت نائل شد که فقرِ یکبارهی همچراکه مرضِ جذام است و همهی عزیزان و مهربانان مانند موشهایی که موجودیِ انبار را سالها جویدهاند ولی کشتیِ در حال غرق شدن را قبل از همه ترک میکنند، هنگامِ نیاز و تنگکف دستی از شخصِ مبتلا میگریزند.
وقتی مبلغِ حقالتدریسش را از مادرِ شاگردش در پاکت سفید میگرفت، با خجالت و کمرویی اظهار کرد
_خانم مجد امکانش هست من پولِ جلساتِ دو ماهِ آینده رو هم الان بگیرم؟
زن با اخم نگاهش کرد و گفت
_اینطوری که نمیشه دخترم، شاید شما راهی شدی و دیگه نیومدی
_آدرس خونه رو میدم بهتون. برای درمان مادرم نیاز مبرم به پول دارم. قول میدم که میام
همین دیالوگ با مادرانِ بقیهی شاگردانش هم تکرار شده بود و جز یک نفر کسی حاضر به پرداختِ حقالتدریس ماههای آینده نشده بود.
_چرا درس خصوصی بیشتری نمیگیری عزیزم؟
_چند تا شاگرد دیگه دارم، اما چراکه درسمو تموم نکردم بهشدتا قبول نمیکنن. میدونید که چقدر لیسانسیه و فوقلیسانس زبان بیکار هست که دنبال کار هستن
زن در حالیکه فکر میکرد دو قدم از نیلوفر دور شد و بعد انگار که فکر بکری به ذهنش رسیده باشد بیان کرد
_یه کاری هست که پول خوبی توشه، اما نمیدونم قبول بکنی یا نه
نیلوفر با شوق اضافه کرد
_هر چی باشه قبول میکنم
_ببین هفته بعد خواهرشوهرم یه مهمونی بزرگ داره. اگه بخوای بهش میگم تو برای پذیرایی بیای. پولدارن و پول خوبی بهت میده مطمئنم. دختر زیبای هم هستی و خواهرشوهرم به این چیزا و ظواهر اهمیت میده
_مهمونی زنونهست دیگه؟
_آره خیالت راحت. خانوادهی نجیبی هستن و به هیچ مشکلی برنمیخوری
_عالیه، لطفا بهشون بگید
کسی چه میداند که چه اتفاقات شومی در پسِ یک تصمیمِ به ظاهر ساده و درست نهفته است!
نیلوفر با بلوز و شلوار مشکی ساده و موهای دماسبی مشغول پذیرایی از مهمانان خانم عبدی بود و خانم مجد با نگاه به خواهرشوهرش گفت
_دختر کاری و خوبیه، ببین چه از دل و جون و باسلیقه کار میکنه
_آره بسیار خوشم اومد ازش، بهش گفتم بعد از این روزهای قبل و بعدِ مهمونیها و روضهها هم بیاد برای کمک، قبول کرد
شامگاه که خسته و کوفته به خونه رسید، مادر با دیدههای دلواپس منتظرش بود.
_الهی بمیرم که بخاطر من اینقدر خسته میشی مادر
تنِ خستهاش را به آغوشِ نه چندان محکمِ مادر انداخت و اظهار کرد
_خدا نکنه، نگو این حرفو. تو باید زنده باشی که منم زنده باشم مامان
شامگاه موقعِ خواب برای مادرش از اینکه فردا صبح زود هم برای کمک و جمع و جور کردن ریخت و پاشهای مهمانی به منزلی خانم عبدی خواهد رفت اظهار کرد و مادر با دلواپسیای که انگار به دیدهانش و دلش چسبیده بود و دائمی بود بیان کرد
_اگه پسر جوون دارن نرو مادر. دلبری قشنگی نیلوفرم، مضطربم
_دلواپس نباش دقت میکنم به این چیزا. زن و شوهر مسن و تنها هستن
آقای خانه را اولین بار بعد از راهی شدن مهمانها متوجه شده بود که وارد خونه شد. خانم عبدی که هنوز با دوپیس پولکدار گرانقیمتش اینور و آنور میراهی شد و به همه کف دستور میداد، کت شوهرش را گحرکت کرد قربان صدقهاش راهی شد و به مستخدمشان بیان کرد که برای حاجی چای و شیرینی ببرد. مرد پای پلهها نگاهی به نیلوفر کرد و بی هیچ حرفی بالا حرکت کرد. موهای یکدست سفید، نسبتا چاق، حدود هفتاد ساله و حاجی بازاری بنظر میرسید.
شامگاه دیدهانش از خستگی بسته میشد اما تبسم محوی روی لبش بود. چند بار شکر کرد و خدا را بخاطر اینکه هوایش را داشت و رهایش نمیکرد حمد بیان کرد. پولِ داروی این دورهی مادرش جور شده بود. خانم عبدی پول خوبی به او داده بود و دو نفر از خانمهای مسن و پولدار مجلس موقع پذیرایی انعامی به او داده بودند. از گرفتن آن انعامها حس بدی به او کف دست داده بود. فکر کرده بود که به چه روزگاری افتاده است و عزت نفسش پایمال شده و چقدر از شخصیتِ نیلوفرِ واقعی دور شده است.
اما بخاطر درمانِ مادر لبش را گزیده و پول را از زنها گحرکت کرده و تشکر کرده بود.
دو بارِ آخری که به آن خونه رفته بود با آقای عبدی روبهرو شده و از نگاههای خیرهی پیرمرد تعجب کرده و خوشش نیامده بود. سعی کرده بود بعد از آن کارش را قبل از شب و رسیدن حاج آقا تمام کند. ولی مگر کارِ جمع کردنِ بریز و بپاشِ مهمانی و جارو و تمیزی خانه تمام میشد! دو زنِ دیگری هم که خدمتکار ثابت منزل بودند از آمدن نیلوفر ناراضی بودند و با واگذار کردن کارهای سنگین به او میمیل داشتند فراریاش بدهند. اما او مثل سگ جان میکند و هر کاری میاظهار کردند میکرد تا آتو کف دستشان ندهد و اخراج نشود.
بعد از پایان کار در اتاق خدمتکارها مشغول پوشیدن مانتویش بود که در آهسته باز شد و با متوجه شدن آقای عبدی که قدم به درون اتاق گذاشت رنگ از رخش پرید.
_تو اینجایی؟ چیزی میتمایل داشتم بردارم و برم
نیلوفر خوب میدانست که آن پیرمرد هیچ چیزی در اتاق خدمتکارها ندارد و دستهایش را از ترس به هم فشرد.
_بفرمایید بردارید من داشتم میرفتم
تا تمایل داشت با عجله از اتاق خارج شود پیرمرد بازویش را سفت گحرکت کرد و با صدای بهآرامی و حشری دم گوشش گفت
_نرو دختر، بمون یکم خوش بگذرونیم
تمامِ بدنش از ترس شروع به لرزیدن کرد و زور زد تا بازویش را از چنگال مرد وقیحی که همسن پدربزرگش بود در بیاورد.
_ولم کنید برم وگرنه داد میزنم
عبدی دستش را به سرعت روی دهان نیلوفر گذاشت و به دیوار فشارش داد و خیره در نگاهانش گفت
_میدونم پول لازم داری. با من باش تا از پول بینیازت کنم. دیوونهم کردی، از وقتی مشاهده کردمت شامگاه و روزگار ندارم
در حالیکه از شدت تهوع کم مانده بود استفراغ کند با تمام قدرت هلش داد. مرد که فکر میکرد دخترکِ کارگر بخاطر نیاز یا حرصِ پول به راحتی پیشنهادش را قبول خواهد کرد، با حرکتی که نیلوفر برخلاف انتظارش انجام داد قدمی به عقب پرت شد و دختر بهسرعت از اتاق فرار کرد.
نفسزنان در حیاطِ بزرگ دوید و خودش را به در خروجی خانه رساند. با پاهای لرزان خودش را تا ایستگاه اتوبوس رساند و کل مسیر به این اندیشید که هرگز دوباره به آن خونه پا نخواهد گذاشت. برای زنده ماندنِ مادرش همه چیزش را میتوانست فدا کند به جز پاکی و ناموسش.
وقتی با آشفتگی روی صندلی اتوبوس جای گرفت یادش وارد شد که پولش را از خانم عبدی نگراهی شده است! گریهاش گحرکت کرد و سرش را به صنقلبی جلو تکیه داد و اشکهایش را رها کرد. چند نفری که در اتوبوس بودند با تعجب نگاهش کردند ولی او آنها را نمیمشاهده کرد. بدونِ آن پول نمیتوانست داروی این دوره را بخرد و بسیار کم داشت. پولِ حقالتدریس آن ماهش را مرد صاحبمنزل به بهانهی زیاد کردنِ اجاره گرفته بود و تمامِ امیدش به پول خانم عبدی بود.
********
_رزهای هلندی که شرکت آذین فرستاد خوب نبود رامین. به رویال پک سفارش بده
_باشه امروزگار میرم دنبالش. ولی بازم میگم بهتره خودت از هلند وارد کنی هونر. خیلی سودش بیشتره، چرا تنبلی میکنی؟
_دردسر گمرک و ترخیص زیاده. بار اگه چند ساعت بیشتر تو گمرک معطل بشه گلها از بین میرن، من حوصله این مراحل رو ندارم
_من میرم برای ترخیصِ بارت، تضمینی
_نه بیخیالش شو، خبیری کار ترخیص رو خوب بلده. قرار نیست به طمعِ پولِ بیشتر دست به هر کاری که توش تبحر نداریم بزنیم
پشت چراغ قرمز منتظر بود که تلفنش زنگ خورد. جواب داد و فریادهای زنی با سرفههای شمشاهده کرد در گوشش پیچید.
_کمک کن آقا… تو رو خدا کمک کن اون آدما اومدن
با گوش دادن آوای مادرِ نیلوفر و حرفی که زد، پایش را روی گاز فشرد و سراسیمه خلاف جهتی که میرفت دور زد.
_جلوشونو بگیرین تند میام
حرفی که ناخودآگاه به آن زنِ بیمار و نحیف اظهار کرد چقدر محال بود. در ذهنش گذراند که ممکن نیست آن زن بتواند مانعِ آن مردها شود. دستانش را دور فرمان فشار میداد و با سرعتی که هرگز داخل شهر تجربهاش نکرده بود میراند.
باید میرسید. نباید اجازه میداد آن کثافتها نیلوفر را ببرند و بلایی سرش بیاورند. تمامِ چراغ قرمزها را رد کرد و در بزرگراه میشود گفت پرواز میکرد. در نزدیکیِ منزلی نیلوفر به ترافیکِ سنگین برخورد. ماشین را کنار خیابان متوقف کرد و بقیهی مسیر را دوید. باید میرسید… باید میرسید.
وقتی به کوچهشان رسید نفس نداشت و دلش از جا کنده میشد. صوتی جیغهای نیلوفر را که شنید انگار قدرتِ دوبارهای یافت و به سمت آوا دوید. دو مرد که قبلا هم آنها را دیده بود نیلوفر را سوار ماشین کرده بودند و مادرش روی زمین افتاده بود. همسایهها و اهالی محل که بیشتر زنهای چادری و پیرمرد و بچهها بودند اطراف آنها جمع شده و نگاه میکردند. هونر در حالیکه راهی برای عبور و رسیدن به نیلوفر باز میکرد صوتی مردی را شنید که میاظهار کرد
_بذارین ببرن فاحشه رو
و آوای چند نفر زن در پیِ حرف او بلند شد که حرفش را تائید میکردند. فرصتِ دعوا و مرافعه با آنها را نداشت و باید نیلوفر را که از ته قلب مادرش را صوت میزد از ماشین بیرون میآورد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن