عبدی پشت میزش نشست، نگاه مشکوکی به لپتاپش انداخت و به حرفهایش با مردها ادامه داد. از وارد کردن مواد ااماه و گران شدن قیمتش حرف میزدند و هونر و نیلوفر بدون حرکت سینه به سینهی هم پشت پرده ایستاده بودند.
نیلوفر حتی به راحتی نفس هم نمیکشید و میترسید لو بروند. بینشان دو سه انگشت فاصله بود و نیلوفر که با صد و هفتاد سانت قد، بیست سانت از هونر کوتاهتر بود سرش را بالا گراهی شده و با نگاههای مضطرب او را نگاه میکرد.
هونر دیدههایش را آرام بست و باز کرد به معنی اینکه ساکت باش و چیزی نیست. ولی رنگ نیلوفر از ترس پریده بود و کف دستهایش میلرزید.
هونر کف دستش را آرام پشت کمر او گذاشت و دختر گرمای کف کف دست بزرگش را روی تن خود حس کرد. نیلوفر را ساکت به سمت خود کشید و سه انگشت فاصله بینشان را به صفر رساند. حس بدن هونر روی پیکرش باعث شد حواسش از فضا و عبدی پرت شود و غرق گرمای آغوش هونر شد. سینهشان چسبیده به هم بود و ضربان قلبِ یکدیگر را به خوبی حس میکردند. بوی خوشِ عطر مردانهی هونر در بینی نیلوفر میپیچید و تمام هستی و کائنات را فراموش کرد چه برسد به عبدی.
قلبش میتمایل داشت سرش را روی شانهی پهن او بگذارد و در آغوشش مچاله شود. دلش میخواست در آن چند وجب جای تنگ میان پرده و دیوار ساعتها بمانند و در نزدیکترین حالت به هونر بماند.
اما آوای خندهی بهیکبارهیِ عبدی که در گوش نیلوفر مثل ناقوس مرگ بود مجدداً ترس را به جان دختر انداخت. هونر زیر لب فحشی به عبدی داد و سعی کرد از این وسوسه که میتواند همین الان از پشت پرده خارج شده و او را بکُشد رها شود. اما نفس عمیقی کشید و اندیشید که حتما باید آرام شوند و از روی عصبانیت تصمیم غلط و عجولانهای نگیرد. دختر مثل یک پرندهی کوچک میان بازوانش میلرزید و هونر دستانش را دور تن او محکمتر کرد و پیشانیاش را به پیشانی او چسباند. هر دو نگاهانشان را بستند و نیلوفر از آرامش عجیبی که از این حرکت هونر در جانش جریان یافت نشئه شد.
لمسِ او، حسِ جانِ او چقدر لذتبخش بود.
پشت پرده در آغوش هونر پناه گراهی شده بود و هونر از بغل کردن آن پروانهی ظریف و دلربا غرق لذت بود. دوستش داشت و قلبش میمیل داشت تمامِ عمر او را در آغوشش داشته باشد.
نیم ساعتی گذشت و در همانحال چسبیده به هم از حرکت ایستاده بودند. هونر چانهاش را روی سر نیلوفر گذاشته بود و به حرفهای مردها گوش میکرد. ناگهان یاد گوشیاش افتاد و ملایم از جیبش درآورد و میوت کرد. نیلوفر هم همان کار را کرد و هونر با نفسش گفت
_عطسه نکنیا
نیلوفر ریز ریز خندید و کف دستش را روی دهانش گذاشت. با بغل کردنش میل داشته بود دختر را ملایم کند اما دل خودش متلاطم شده بود. از آن فاصلهی بسیار نزدیک به چشمهای سبزش که در تاریکیِ پشت پرده تیرهتر شده بود خیره شد و بدون صدا لب زد
_چشمات بسیار دلبره
نیلوفر لبخوانی کرد و وقتی درک کرد چه بیان کرده دلش هری ریخت. هونر شتابزده شدنِ ضربان دل او را حس کرد و سرش را قد بلند کرد و ریز خندید. نگاه نیلوفر به سیبِ گلویش افتاد. به سیبِ گلوی هونر ضعف داشت و هر بار که میمتوجه شد قلبش برای لمسش میحرکت کرد.
به چشمهایش خیره شد و بدون آوا گفت
_سیبِ گلوت
هونر سعی کرد حرفش را بفهمد اما نمتوجه شد و زمزمه کرد
_چی؟
نیلوفر خندید و اضافه کرد
_هیچی
_بااااید بگی
چسبیده به هم، نفسشان روی صورتِ هم پخش میشد و تمنای بوسیدن لبها در دلشان شعله کشید. به اندازهی یک نفس فاصله بود بین لبهایشان. هونر نگاهی به لبهای بوسیدنیِ او انداخت و دلش سریعتر از همواره تپید. بعد از نگاههایش لبهایش را دوست داشت و فکرِ بوسیدنش آتش به جانش انداخت.
با صدای خداحافظی مردها گوشهایشان را تیز کردند. باید منتظر میشدند که عبدی هم خارج شود. اما کمی بعد دختر منشی وارد شد و با عبدی شروع به لاس زدن کردند. چشمهای هونر و نیلوفر از تعجب گرد شد و هونر با انزجار سرش را تکان داد.
وقتی به جایی رسید که عبدی به منشی اضافه کرد “بیا بشین اینجا که وقتشه” صبر هونر تمام شد و بهیکباره از پشت پرده بیرون حرکت کرد. یقهی عبدی را گحرکت کرد و نیلوفر و منشی از ترس جیغ زدند. هونر عبدی را با صنقلبیِ گردانش به دیوار کوبید و گردنش را فشار داد.
_حرومزاده
عبدی با دیدهان وقزده رو به منشی به سختی بیان کرد
_نگهبانو خبر کن
نیلوفر داد زد
_کسی رو خبر نمیکنی بیشرف
عبدی با دیدن نیلوفر موضوع را فهمید و تند به منشی گفت
_خبر نکن، خودتم برو بیرون
از اینکه قضیه نیلوفر آشکار شود ترس داشت و هونر که این را حس کرد یقه پیراهنش را رها کرد و لپتاپ را محکم مقابلش روی میز گذاشت و گفت
_فیلم این دختر رو پاک کن تا نفس کثیفت رو قطع نکردم
و به نیلوفر اشاره کرد که پشت میز برود و لپتاپ را نگاه کند. عبدی با ترس و لرز پسورد را زد و نگاهی به نیلوفر کرد و اضافه کرد
_ب… ببین پاکش کردم
نیلوفر با نفرت نگاهش میکرد و لرزش عصبیِ کف دستانش هونر را غمگین میکرد.
_از گوشیت هم پاک کن
با حرف نیلوفر موبایلش را از جیب کتش درآورد. بقدری ترسیده بود که موبایل از کف دستش افتاد و با عجله برداشت و فیلم را از گوشی هم پاک کرد.
_همین دو تا بود
هونر در حالیکه از خشم سرخ شده بود بار دیگر پشت میز رفت و گردن عبدی را در چنگش فشرد. رنگ پیرمرد کبود شد و نیلوفر از ترس اینکه هونر قاتل او شود بازویش را محکم کشید و اظهار کرد
_تو رو خدا ولش کن، میمیره خون کثیفش میفته گردن تو
هونر گلویش را رها کرد و مشت محکمی به صورتش زد که خون از بینیاش جاری شد و نالید.
_حقته بکشمت بیناموسِ نجس
چند فحش غلیظ کُردی به او داد و گوشی عبدی را برداشت و در مخاطبین واتساپش روی اسم حاج خانم تماس تصویری زد.
عبدی که نفس نفس میزد، آب دهانش را قورت داد و به نیلوفر نگاه کرد و با ناله بیان کرد
_چیکار داره میکنه؟
خانم عبدی جواب داد و با تعجب دفتر کار شوهرش را چشم دوخت و اظهار کرد
_حاجی؟
هونر گوشی را سمت خودش گحرکت کرد و گفت
_ببین حاج خانم، شوهرت یه حرومزادست که به دخترای همسن نوهش تجاوز میکنه و با عکس و فیلم تهدیدشون میکنه که سکوت کنن
گوشی را سمت نیلوفر که رنگ به چهره نداشت گراهی شد و گفت
_ببین اینم نمونهش. خوب میشناسیش. شوهرت روح و جسم این دختر رو نابود کرده
خانم عبدی نالید
_یا خدا… نیلوفر
نیلوفر بغضش را هممسیر با نفرت فرو خورد و رویش را از دوربینِ گوشی برگرداند. عبدی حس کرد دارد سکته میکند و یقهی پیجادهنش را پایین کشید.
هونر ادامه داد
_الان هم توی شرکت با منشیش مشغول کثافتکاری بود. اینارو بیان کردم که شوهرتو بشناسی
آوای شیون و نفرین خانم عبدی مثل آب داغی بود که روی سر عبدی ریخته شد.
_بیچارهش میکنم، بیرونش میکنم مثل قبل به گدایی بیفته، آبروشو میبرم، بیناموس کثیف
هونر تماس را قطع کرد و رو به عبدی اظهار کرد
_گاهی زنده موندن بدتر از مردنه. حالا زنده بمون و عذاب بکش پفیوز
و به نیلوفر چشم دوخت و اظهار کرد
_بریم
نیلوفر با دستپاچگی دنبال هونر رفت و حتی نیم نگاهی هم به عبدی که در حال سنکوپ بود نکرد.
منشی بیرون اتاق ناخنهایش را میجوید و آنها را که از دفتر خارج شدند چشم دوخت و سریع به اتاق رئیسش دوید.
از ساختمان خارج شدند و وقتی در ماشین نشستند هنوز برافروخته بودند. هونر دست دختر را گراهی شد و نگاهش کرد. مثل گچ سفید بود و حتی لبهایش هم میلرزید.
_تموم شد، آروم باش دیگه
هونر برای او مانند مُسکّن بود. بودنش و حرفهایش او را بهتر از هر داروی آهستهبخشی آرام میکرد.
_هنوز توی شوکم. اتفاقهایی که افتاد باورم نمیشه
هونر در حالیکه هنوز از خشم و تنش دقایقی قبل نفسنفس میزد بیان کرد
_بهشدت بهتر از نقشه پیش راهی شد، تمیز و بیزحمت
نیلوفر ابداً نمیتوانست ذرهای از محبتهای این آدم را جبران کند. ناراحت نگاهش کرد
_نمیدونم چطور ازت تشکر کنم هونر، واقعا نمیدونم
کف دستش را جلو برد و موی رها شده روی گونهاش را کنار زد و اظهار کرد
_تو فقط بخند، این بهترین تشکر هست برای من
*********
شبِ آخر قبل از سفر را هونر باید با خانوادهاش میگذراند و یک شامگاه قبلش نیلوفر به خود جرات داد و به شام دعوتش کرد. میخواست چند ساعتی سیر ببیندش و برای این سه ماه ذخیرهاش کند.
گفته بود ماهی میخورد و نیلوفر برایش ماهی سفید کبابی که شکمش را با گردو و سبزیجات و رب آلو پر کرده بود، در فر درست کرد. و بستنی پلمبیر پستهای که امیدوار بود خوب از آب دربیاید و هونر بپسندد.
وقتی هونر آمد سیمین خانم مثل همهی مادرها با مهربانی و مضطربی از او میل داشت تا گوشت بخورد و قوت بگیرد. نیلوفر به قلبسوزیِ مادرش لبخند زد و بیان کرد
_این حرفها توی گوش گیاهخوارها نمیره مادر من
هونر هم لبخند زد و از روی ادب به سیمین خانم نگاه اضافه کرد.
_ماهی بسیار خوشمزه شده. کف دستت درد نکنه
_نوش جان. باید از خودت چند تا غذای گیاهی یاد بگیرم
هونر تبسمی زد و اظهار کرد
_چند تا غذای مورد علاقهم رو یادت میدم، در آینده لازمت میشه
و دلِ نیلوفر در آن کلمهی “آینده” گیر کرد و جا ماند.
نمیتوانست منظور هونر را از این حرف بفهمد. یعنی برای خودش و نیلوفر آیندهای تصور میکرد؟! هاج و واج بشقابها را به آشپزخونه برد و به این در ذهنش گذراند که ممکن نیست و هونر او را لایقِ خود نخواهد خبر داشت.
بستنی پلمبیر را به هال برد و مادرش و هونر غمی را که در چشمانش لانه کرده بود دیدند.
سیمین خانم احساساتِ دخترش را به این مردِ جوان حدس زده بود و به او حق میداد عاشقِ این مردی شود که ناگهان مثل یک فرشتهی نجات میان زندگیشان فرود رسیده بود. مگر میشد به هونر دل نداد؟! آنهمه خوبی، محبت، مردانگی، خواستنییت. از ته دل دعا میکرد که احساسِ نیلوفر یکطرفه نباشد و این جوانمردِ کورد هم حسی به دخترش داشته باشد.
_پسرم با اجازهت من میرم استراحت کنم. امیدوارم به سلامت بری و برگردی
هونر کف دست سیمین خانم را فشرد و از او تشکر کرد.
روی مبل قرار گرفت و نگاهی به نگاهان اندوهگین نیلوفر که در مبل کناریاش قرار گرفته بود کرد و گفت
_ابتسامتک جمیله لطفآ لاتحزنی
(خندهت قشنگست لطفا ناراحت نباش)
دختر حرفش را فهمید و تبسمی زد. آه از زبانِ هونر که برایش مثل عسل شیرین بود. دلش تمایل داشت دهانش را وقتی آنقدر دوستداشتنی عربی حرف زد ببوسد.
_چرا افسرده شدی؟
_نه خوبم، خرسندم
نباید این ساعتهای آخری را که با هونر بود با اندوه سپری میکرد. سه ماه او را نمیمتوجه شد و نمیاطلاع داشت چطور میمیل داشت از پسِ نبودنش برآید.
تا آخرِ شامگاه از هر دری سخن بیان کردند، ریز خندیدند، شعر خواندند، بستنی خوردند و وقتی که موعدِ راهی شدن رسید نیلوفر گفت
_پروازت ساعت چنده؟
_چهار و نیم شب. چطور مگه؟
_میخواستم بیام فرودگاه بدرقهت کنم
_نه اون ساعت نمیشه تنها برگردی اونهمه جاده رو
با خجالت گفت
_دلبسته شدم قبل از رفتن ببینمت
هونر با مهربانی به عمق چشمان دلربایش چشم دوخت، میخبر داشت که این دختر دوستش دارد.
_فردا بیا مغازه
_باشه
لبخندش اندوه داشت و هونر فکر کرد که قلبش برای هوای گاهی ابری و گاهی آفتابیِ این دیدهها تنگ خواهد شد.
*********
وسط گلفروشی بینِ گلهای قشنگ و رنگارنگ ایستاده بودند تا خداحافظی کنند و نیلوفر تابِ وداع با او را نداشت. بهشدت غمگین بود و هر لحظه ممکن بود بزند زیر گریه.
_بهشدت مواظب خودت و مادر باش. میدونم که زیاد مراقب مادرت هستی پس بیشتر سفارش میکنم که مراقب خودت باشی
دیدههای درشت دختر پر از اشک شد و در حالیکه نمیتمایل داشت آشکارا برای راهی شدن هونر گریه کند و تلاش میکرد اشکهایش جاری نشود با خنده گفت
_خب دیگه مقلب وداع حرف نزن
کف دستهایش شروع به لرزیدن کرده بود و از تلاشی که برای گریه نکردن و پنهان کردن احساساتش میکرد جسمش بیشتر متاثر شده و به رعشه میافتاد.
هونر کف دست سفید و ظریف او را در دستِ کشیده و بزرگ خود گراهی شد و با نگاههایی پر از مهر نگاهش کرد و اضافه کرد
_الان باید بگم گوزلرین گیلهسین قاداسین آلیم
(دردِ مردمک چشمات رو به جانم بگیرم)
_اووو تُرکی بلدی
_بله. نذار نارحت برم، بخند و خوشحال باش تا آسوده برم
نیلوفر لبش را گزید و سقفِ مغازه را نگاه کرد تا مانع فرود اشکهایش شود و با تبسم اضافه کرد
_با خیال راحت برو و برام از فستیوال و گلها عکس بفرست
_میفرستم. البته که حرف خواهیم زد
دختر نتوانست بیش از آن خودداری کند و بغضش شکست و اشک از دیدههایش جاری شد.
طاقتِ هونر با متوجه شدن گریهاش تمام شد و صورتِ او را با دو دست قاب گرفت و بیان کرد
_ عاشقتم عاشق. چشمات رو پر اشک نکن
این نگاهها باید بدرخشه بدرخشه
سینهی دختر دشتی شد که بهیکباره صدها اسب وحشی در آن شروع به تاختن کردند. چیزی که شنیده بود را باور نمیکرد و از فرطِ خرسندی نفسش بند رسید. لبها و دیدههای اشکآلودش پر از خنده شد و هونر گونهاش را نوازش کرد و گفت
_چشمهات میخندن
_خنده با اشک
و هونر گفت
_این یانی عاشقی
به دیدهان هم خیره شدند و دختر گفت
_باورم نمیشه
_چی رو؟
_اینکه… اینکه اظهار کردی عاشقمی
_مگر میشه عاشق تو نشد؟! از گرداب نگاههات نمیشه عبور کرد
دل دختر مقابلِ ابرازِ دلدادگیِ هونر آتشفشانی بود که بعد از قرنها خاموشی غلیان کرده و گدازههای محبتش میتوانست تمامِ جهان را از انجمادِ بیمهری نجات دهد. با دیدهانِ سبزش که همچراکه آتشکده شعلهور بود به او خیره شد و بیان کرد
_هونررر
_جاااااان
به آغوش هونر فرو حرکت کرد و صورتش را به سینهی او فشرد. دستهایشان دور بدنِ هم چفت شد و هونر کنار گوشش زمزمه کرد
_زیباترینِ من، دوست داشتنیترترین من
نیلوفر میان گلها، در آغوشِ هونر، و با حرفهایی که از زبانِ محبوبش جاری میشد بهشتِ موعود را تجربه کرد. به نگاههای هونر خیره شد و برای اامان بار کلماتِ محبت بر زبانش جاری شد.
_من عاشقتم هونر… بسیار زیاد
_آه گنجشکِ من… چه اعتراف دلنشینی
دقایقی که در آغوش هم ماندند دلرباترین دقایقِ عمرشان بود. همدیگر را بوئیدند و سیر بغل کردند و وقتی که موعد خداحافظی رسید کف دست در دست هم از گلفروشی خارج شدند. هونر او را به خونه رساند و اینک جدایی سختتر شده بود. برای آخرین بار در ماشین او را بغل کرد و گفت
_بدرود زنِ دلربای زیستنِ من… دوستت دارم
دختر گونهاش را به صورت و تهریش او کشید. در حالیکه اشکهایش صورت هونر را هم خیس میکرد گفت
_دوستت دارم… مواظب خودت باش… بدرود جانِ من
هونر راهی شد و نیلوفر با گریهای که ترکیبی از سرخوشی و اندوه بود مقابل در رفتنش را چشم دوخت. حس میکرد دارد از خوشامگاهختی برق میزند و همهی مردم نگاهش میکنند. یاد شعری افتاد که وصف حالش بود و در کانال نوشت:
سرخوشمانم و بیدلیل میخندم.
دیگر تمام شهر درک کردهاند که اضافه کردهای “دوستت دارم”
*********
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن